Chloryt

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Chloryt
Chloryt
Właściwości chemiczne i fizyczne
Skład chemiczny ((Fe,Mg,Al)6[(OH)2(Si,Al)4O10])
Twardość w skali Mohsa 2–3
Przełam blaszkowy
Łupliwość doskonała
Pokrój kryształu tabliczkowy, słupkowy
Układ krystalograficzny jednoskośny
Gęstość minerału 2,6–3,3 g/cm³
Właściwości optyczne
Barwa zielona w odcieniach czasami brązowa, fioletowa, biała
Rysa zielona do brązowej
Połysk szklisty
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Chlorytminerał, będący mieszaniną glinokrzemianów, magnezu i żelaza, o barwie ciemnozielonej, połysku perłowym, tworzącym łuseczkowate skupienia. Minerał ten należy do krzemianów warstwowych i bywa zaliczany do minerałow ilastych.

Nazwa pochodzi od gr. chloros = jasnozielony (A.G. Werner, 1789 r.).

Charakterystyka[edytuj | edytuj kod]

Właściwości[edytuj | edytuj kod]

Zazwyczaj tworzy kryształy o pokroju tabliczkowym, słupkowym o sześciobocznym zarysie. Tworzy zbliźniaczenia i pseudomorfozy. Występuje w skupieniach łuskowych, włóknistych, ziarnistych, zbitych, nerkowatych. Tworzy też naloty. Jest giętki, lecz nie sprężysty. Buduje szereg izomorficzny z minerałami o podobnym składzie.

Występowanie[edytuj | edytuj kod]

Minerał utworów hydrotermalnych i pegmatytowych, także skał osadowych i gleb. Spotykany w skałach metamorficznych i żyłach kruszcowych. Współwystępuje z takimi minerałami jak: granat, rutyl, tytanit, diopsyd, wezuwian, kwarc, skalenie.

Miejsca występowania:

  • W Polsce: znaleziony został w okolicach Częstochowy, Łęczycy.

Zastosowanie[edytuj | edytuj kod]

Niektóre chloryty (szamozyt, turyngit) wykorzystywane są jako rudy żelaza.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • W. Schumann: Minerały świata. Oficyna Wydawnicza Alma-Press, 2003.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]