Chodnik minowy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Wybuch miny pod okopami niemieckimi, 1 lipca 1916 roku

Chodnik minowy, chodnik minerski – chodnik podziemny (korytarz, tunel) wykonywany przez oblegających w kierunku umocnień przeciwnika w celu zniszczenia fortyfikacji oblężonych. Zniszczenie dokonywane było przez detonację materiałów wybuchowych w komorze minowej lub wypalenie konstrukcji drewnianej (tymczasowo podpierającej fortyfikację od dołu) i doprowadzenie do zawału ziemi[1].

Obrońcy w celu unieszkodliwienia chodników minerskich wykonywali chodniki przeciwminowe.

Wojna minerska była wykorzystywana już w starożytności. Polibiusz w swoich Dziejach Rzymu (ks. 21, rozdz.28) opisuje wojnę minerską i przeciwminerską podczas oblężenia Ambrakii przez Rzymian[2].

Wojna minerska rozpowszechniła się od XV wieku[1]. Ze względu na zastosowanie w wojnie pozycyjnej, jej znaczenie zmniejszyło się w czasach nowożytnych, aczkolwiek wykorzystywana była podczas oblężeń w czasie wojny secesyjnej (zob. bitwa o krater) czy w czasie I wojny światowej w początkowym etapie bitwy pod Passchendaele (operacje pod Messyną).

Tunele wykorzystywane w działaniach zbrojnych w Wietnamie, czy na pograniczu izraelsko-palestyńskim służyły komunikacji i schronieniu, raczej niż wojnie minowej.

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Janusz Bogdanowski: Architektura obronna w krajobrazie Polski: od Biskupina do Westerplatte. Warszawa; Kraków: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2002, s. 514-515. ISBN 83-01-12223-4.
  2. Polybius: Histories. Londyn: Macmillan, 1889.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]