Chorąży sztabowy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Chorąży sztabowy
Wojska Lądowe
Oznaczenie stopnia do 2004
naramiennik
naramiennik
kurtka nieprzemakalna
kurtka nieprzemakalna

Chorąży sztabowy (chor. szt.) - stopień wojskowy w Wojsku Polskim.

W Wojsku Polskim wprowadzony w 1967 roku[1]. W hierarchii wojskowej stoi bezpośrednio wyżej od starszego chorążego i niżej od starszego chorążego sztabowego. W Wojskach Lądowych stopień chorążego sztabowego przypisany jest m.in. do stanowisk: dowódczych niższych.W 2004 stopień został zniesiony.

W Siłach Zbrojnych PRL należał do korpusu chorążych[2].

Chorąży sztabowy występuje również w Straży Granicznej, Służbie Kontrwywiadu Wojskowego,Służbie Wywiadu Wojskowego (oznaczany jak w wojsku). Odpowiednikiem tego stopnia w policji jest aspirant sztabowy policji. W Państwowej Straży Pożarnej odpowiednikiem tego stopnia jest aspirant sztabowy.

Podoficerowie zawodowi, żołnierze rezerwy oraz osoby niepodlegające obowiązkowi służby wojskowej posiadający stopień wojskowy chorąży sztabowy (chorąży sztabowy marynarki) zostali mianowani z dniem 1 stycznia 2014 roku na stopień starszy chorąży sztabowy (starszy chorąży sztabowy marynarki)[3].

Oznaczenie stopnia[edytuj | edytuj kod]

Zgodnie z przepisami ubiorczymi żołnierzy Wojska Polskiego z 1972 roku starszy chorąży nosił na środku taśmy otokowej czapki garnizonowej podoficera umieszczone w linii równoległej do krawędzi taśmy trzy gwiazdki, przy czym odległość między ramionami gwiazdek wynosiła 2 mm. Naramienniki obszyte wokół (z wyjątkiem miejsca wszycia rękawa) jednolitą taśmą szerokości 5 mm. Ponadto trzy gwiazdki umieszczone wzdłuż linii prostej biegnącej przez środek naramiennika; w odległości 1,2 cm od wszycia rękawa, drugą w odległości 5 mm od wierzchołka ramienia pierwszej gwiazdki do kąta wklęsłego między dwoma ramionami drugiej gwiazdki a trzecia podobnie jak druga.

Przypisy

  1. Marian Laprus [red.]: Leksykon wiedzy wojskowej. s. 272.
  2. Podręcznik dowódcy drużyny. s. 66.
  3. Dz. U. z 2013 r. Nr 0, poz. 1355

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Marian Laprus [red.]: Leksykon wiedzy wojskowej. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1979.
  • Ministerstwo Obrony Narodowej; Inspektorat Szkolenia: Podręcznik dowódcy drużyny; Szkol. 378/69. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1971.
  • Przepisy ubiorcze żołnierzy Wojska Polskiego; sygn. Mund. 45/71/III. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1972.