Chordofony

Moodswinger (cytra elektryczna), 2006, Yuri Landman

Chordofony , strunowe instrumenty muzyczne − grupa instrumentów muzycznych w systematyce instrumentologicznej opracowanej przez Curta Sachsa oraz Ericha M. von Hornbostela, w których wibratorem (źródłem dźwięku) jest drgająca struna.

Instrumenty strunowe dzielą się na:

• instrumenty smyczkowe, np. skrzypce
• instrumenty szarpane, np. gitara
• instrumenty uderzane:
  • ręczne, np. cymbały
  • tangentowe, np. klawikord
  • młoteczkowe, np. fortepian

Instrumenty strunowe należą do najstarszych instrumentów muzycznych. Prawdopodobnie prototypem instrumentów strunowych był łuk z drgającą cięciwą. Najstarszy znany wizerunek instrumentu strunowego pochodzi z malunków odkrytych we francuskich jaskiniach. Przedstawiają one mężczyznę grającego na jednostrunowym instrumencie za pomocą smyczka. W celu wzmacniania dźwięku takiego rodzaju instrumentów początkowo używano ust, a potem innych komór rezonansowych o naturalnym pochodzeniu. Pierwsze instrumenty strunowe, przypominające współczesne odpowiedniki z grupy szarpanych, powstały na Bliskim Wschodzie już w trzecim tysiącleciu p.n.e., skąd w wyniku ekspansji kulturowej dotarły także do Europy.

Droga rozwojowa tych instrumentów prowadzi przez dodanie rezonatorów, zwiększenie ilości strun i odkrycie możliwości ich skracania.

Zobacz też

• aerofony
• elektrofony
• idiofony

Źródło

• Aerofony, idiofony i chordofony - oprac. w 2004, Wojciech Pszoniak