Choren Oganesjan

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Choren Oganesjan
Imię i nazwisko Choren Oganesjan
Data i miejsce
urodzenia
10 stycznia 1955
Erywań, Armeńska SRR 
Pozycja pomocnik
Wzrost 173 cm
Masa ciała 70 kh
Kariera seniorska
Lata Klub M (G)
1974–1985
1985
1986–1988
1988
1989–1991
1992–1993
1995–1996
Ararat Erywań
Spartak Oktemberian
Arabkir Erywań
Iskra Erywań
Pachtakor Taszkent
Homenetmen Erywań
Pjunik Erywań
295 (93)
20 (3)
? (?)
13 (4)
46 (9)
33 (22)
4 (0)
Reprezentacja narodowa
Lata Reprezentacja
1979–1984  ZSRR 34 (6)
Kariera trenerska
Lata Klub/reprezentacja
1988
1991
1992
1992–1994
1994–1995
1996–1997
2000–2006
2003–2004
Iskra Erywań
Tawrija Symferopol
Ararat Erywań
praca w Libanie
Pjunik Erywań
 Armenia
Pjunik Erywań (prezydent klubu)
 Armenia U-17

Choren Oganesjan (orm. Խորեն Հովհաննիսյան, ros. Хорен Георгиевич (Жораевич) Оганесян; ur. 10 stycznia 1955 w Erywaniu, Armeńska SRR) – ormiański piłkarz, najczęściej występujący w pomocy, były reprezentant Związku Radzieckiego, trener i działacz piłkarski.

Kariera piłkarska[edytuj | edytuj kod]

Kariera klubowa[edytuj | edytuj kod]

Wychowanek szkoły piłkarskiej w Erywaniu. Od 1974 związany z najlepszym i najbardziej utytułowanym klubem ormiańskim – Araratem Erywań, z którym zdobył Puchar ZSRR w 1975. Szybko stał się liderem zespołu, a od 1980 pełnił funkcję kapitana. W 1985 opuścił Ararat Erywań przez co otrzymał nieoficjalny zakaz grania w zawodowych klubach. Występował wtedy w amatorskich klubach Spartak Oktemberian, Arabkir Erywań, Iskra Erywań. W 1989 powrócił do wielkiej piłki jako zawodnik Pachtakoru Taszkent. Z powstaniem niepodległej Armenii przeszedł no nowostworzonego klubu Homenetmen Erywań, z którym został Mistrzem Armenii w 1992. Karierę piłkarską kończył w połowie lat dziewięćdziesiątych. Uznawany jest za najlepszego zawodnika w historii ormiańskiego futbolu.

Kariera reprezentacyjna[edytuj | edytuj kod]

Jako zawodnik Araratu 14 października 1979 zadebiutował w radzieckiej drużynie narodowej w meczu z Rumunią. Wystąpił na mistrzostwach świata w Hiszpanii w 1982. Wcześniej odnosił również sukcesy w rozgrywkach młodzieżowych i olimpijskich: w 1976 zdobył złoty medal Młodzieżowych Mistrzostw Europy, a w 1980 brązowy medal na Igrzyskach Olimpijskich w Moskwie. Ostatni mecz w barwach ZSRR rozegrał 10 października 1984. Ogółem rozegrał 34 oficjalne spotkania międzynarodowe i strzelił 6 bramek.

Kariera trenerska[edytuj | edytuj kod]

Pracę szkoleniową rozpoczął pod koniec lat 80. jako grający trener w Iskrze Erywań. Pracował w ukraińskiej Tawriji Symferopol, a następnie szkolił zawodników Araratu. Kilka lat spędził pracując jako trener w Libanie. Przez pewien czas bez sukcesów prowadził reprezentację Armenii. Najdłużej pracował w Pjuniku Erywań: w połowie lat 90. był trenerem, a w latach 2000-2006 już w nowym Pjuniku Erywań pełnił funkcję prezydenta klubu. Pod jego kierownictwem Pjunik pięciokrotnie sięgał po mistrzostwo Armenii, a trzykrotnie po puchar krajowy. Od 2003 Oganesian opiekował się także reprezentacją Armenii U-17.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]