Choroba Kienböcka

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Choroba Kienböcka (ang. Kienbock's disease) – opisany w roku 1910 przez Roberta Kienböcka[1] ostatni etap kostnej postaci zespołu wibracyjnego, polegający na stwierdzanej radiologicznie jałowej martwicy kości księżycowatej. Objawy kliniczne są łagodne i niespecyficzne, mają postać bólów spoczynkowych, niekiedy ograniczenia ruchomości w nadgarstku. Chorobę Kienböcka leczy się poprzez ograniczenie ekspozycji na wibracje i unieruchomienie nadgarstka na około 12-14 tygodni[2].

Przypisy

  1. Kienböck's disease w bazie Who Named It (ang.)
  2. Franciszek Kokot: Choroby wewnętrzne (Warszawa 1996) ISBN 83-200-1960-5.

Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.