Choroba Kikuchi-Fujimoto

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Obraz histopatologiczny węzła chłonnego ze zmianami zapalnymi w przebiegu choroby Kikuchi-Fujimoto

Choroba Kikuchi-Fujimoto (ang. Kikuchi-Fujimoto disease, KFD, Kikuchi's disease, histiocytic necrotizing lymphadenitis) – niezwykle rzadka choroba, samoograniczająca się i o łagodnym przebiegu, charakteryzująca się bolesną limfadenopatią węzłów szyjnych, której zazwyczaj towarzyszy łagodna gorączka i nocne poty. Do rzadszych objawów należą utrata wagi, nudności, wymioty, suchość w gardle[1].

Choroba Kikuchi-Fujimoto jest bardzo rzadka; przypadki opisywano na całym świecie, częściej w populacji japońskiej. Obraz kliniczny, histopatologia i cechy immunohistochemiczne sugerują etiologię wirusową schorzenia, ale jak dotąd nie udowodniono tej hipotezy[2]. Rozpoznanie stawiane jest zazwyczaj na podstawie wyniku biopsji powiększonych węzłów szyjnych. Choroba spontanicznie ustępuje w przeciągu 1-4 miesięcy[1]. Chorobę opisali, niezależnie od siebie, Masahiro Kikuchi i Y. Fujimoto w 1972 roku.

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Bosch X, Guilabert A. Kikuchi-Fujimoto disease. „Orphanet J Rare Dis”. 1 (18), 2006. doi:10.1186/1750-1172-1-18. PMID 16722618. 
  2. Flavia Guimaraes Nunes Rosado, Wei Tang, Robert Paul Hasserjian, Colt M. McClain, Beverly Wang, Claudio A. Mosse. Kikuchi-Fujimoto lymphadenitis: role of parvovirus B-19, Epstein-Barr virus, human herpesvirus 6, and human herpesvirus 8. „Human Pathology”. 44 (2), s. 255–259, February 2013. doi:10.1016/j.humpath.2012.05.016. 

Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.