Choroba Raynauda

Zespół Reynauda

morbus Raynaud

ICD-10 I73.0

Ręce osoby chorej na chorobę Raynauda

Choroba Raynauda (łac. morbus Raynaud) jest to napadowy skurcz tętnic w obrębie rąk, rzadziej stóp.

Obraz kliniczny

Choroba zaczyna się w wieku młodzieńczym, prowokowana jest przez emocje lub oziębienie kończyn. Typowy napad charakteryzuje się zblednięciem palców, parestezjami lub bólem. Etiopatogeneza jest nieznana, być może jest to nadmiar receptorów adrenergicznych w świetle naczyń i wynikająca z tego nadwrażliwość na noradrenalinę.

Długotrwała choroba może prowadzić do zmian troficznych a nawet zgorzeli w obrębie kończyn.

Leczenie

• unikanie ekspozycji na zimno
• leki blokujące kanały wapniowe:
  • nifedypina
  • amlodypina
  • isradypina
• azotany
  • nitrogliceryna
• agoniści receptorów β₂-adrenergicznych
  • bametan
• antagoniści receptorów α-adrenergicznych
  • tolazolina

Uwagi

Niektórzy autorzy traktują chorobę Raynauda jako idiopatyczny objaw Raynauda.

Bibliografia

• A. Prusiński, Neurologia praktyczna, PZWL 2003, ISBN 83-200-2844-2.
• A. Szczeklik, Choroby wewnętrzne, Medycyna Praktyczna 2006, ISBN 83-7430-072-8.

Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.