Choroba Stargardta

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Choroba Stargardta (ang. Stargardt's disease, STGD) lub dno żółto-plamiste (łac. fundus flavimaculatus) to dwie formy jednej choroby genetycznej narządu wzroku, spowodowanej mutacją w genie ABCA4, rzadziej CNGB3 albo ELOVL4. Schorzenie dziedziczone jest w sposób autosomalny recesywny. Choroba ta jest najczęstszą młodzieńczą dystrofią plamki[1].

Chorobę jako pierwszy opisał berliński okulista Karl Stargardt w 1909 roku[2][3].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Okulistyka. Podstawy kliniczne. Maria Hanna Niżankowska (red.). Warszawa: Wydawnictwo Lekarskie PZWL, 2007, s. 399-401. ISBN 9788320032246.

Przypisy

  1. Stargardt's Disease
  2. Stargardt's disease w bazie Who Named It (ang.)
  3. K. B. Stargardt. Über familiäre, progressive Degeneration in der Makulagegend des Auges. „Albrecht von Graefes Archiv für Ophthalmologie”. 71, s. 534-50, 1909. 

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.