Choroba legionistów

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Legionelloza
kolonie bakterii Legionella w skaningowej mikroskopii elektronowej
kolonie bakterii Legionella w skaningowej mikroskopii elektronowej
Czynnik chorobotwórczy
Nazwa Legionella pneumophila
Epidemiologia
Prawo
Przymusowe leczenie Nie
Podlega zgłoszeniu WHO Tak
Legionelloza
legionellosis
ICD-10 A48.1
Legionelloza z zapaleniem płuc (choroba legionistów)
ICD-10 A48.2
Legionelloza bez zapalenia płuc (gorączka Pontiac)

Choroba legionistów (inaczej legioneloza lub legionelloza) – to ciężka zakaźna choroba dróg oddechowych wywołana zakażeniem Gram-ujemną bakterią Legionella pneumophila. Po raz pierwszy bakteria ta została wyizolowana podczas epidemii zachorowań, która miała miejsce w 1976 r. w Filadelfii, w trakcie zjazdu weteranów wojennych w hotelu Bellevue Stratford Hotel.

Gorączka Pontiac jest inną, łagodną postacią zakażenia, która przebiega jako grypopodobna choroba, bez zapalenia płuc i z tendencją do samoistnego ustępowania. Po raz pierwszy rozpoznano ją w 1968 r. w budynku departamentu zdrowia w Pontiac w stanie Michigan w USA.

Zachorowania w Filadelfii w 1976 r.[1][edytuj | edytuj kod]

W lipcu 1976 r. w Bellevue-Stratford Hotel w Filadelfii odbywał się zjazd amerykańskiej organizacji kombatanckiej American Legion. Już dwa dni od jej rozpoczęcia jeden z uczestników zachorował na ciężkie zapalenie płuc. Liczba osób które zachorowały różni się w zależności od źródeł, ale przyjmuje się, że ogółem zachorowało 221 z czego 34 osoby zmarły (29 uczestników i 5 z obsługi hotelu).

Dochodzenie przeprowadzone przez ośrodek CDC z Atlanty ostatecznie 18 stycznia 1977 r. dowiodło, że to bakteria Legionella pneumophila jest odpowiedzialna za te zachorowania.

Do rozwoju bakterii doszło w hotelowym systemie klimatyzacji.

Epidemiologia[edytuj | edytuj kod]

W 2005 roku w Polsce zanotowano 21 przypadków legionellozy[2].

Objawy chorobowe[edytuj | edytuj kod]

Diagnostyka[edytuj | edytuj kod]

  • test immunofluoroscencyjny plwociny i krwi
  • hodowla bakterii z plwociny i krwi
  • badanie radioimmunologiczne moczu
  • reakcja łańcuchowa polimerazy (PCR)
  • badanie RTG klatki piersiowej - brak charakterystycznego obrazu radiologicznego, często powoduje plamiste, zlewające się zacienienia, w 50% przebiegające z pojawieniem się wysięku w opłucnej. Cechą charakterystyczną jest też późne, nawet kilka miesięcy po zachorowaniu, ustępowanie zmian radiologicznych
  • bronchoskopia

Leczenie[edytuj | edytuj kod]

Podstawą leczenia jest stosowanie antybiotyków. Antybiotyki z wyboru: azytromycyna, klarytromycyna, ciprofloksacyna.
W trakcie leczenia należy wyrównać współistniejące zaburzenia wodno-elektrolitowe.

Rokowanie[edytuj | edytuj kod]

Śmiertelność wynosi od 10% u osób prawidłowo leczonych, bez współistniejących zaburzeń odporności, do 80% u osób nie leczonych bądź ze współistniejącymi zaburzeniami odporności.

Przypisy

Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.