Choroba mokrego ogona

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Choroba mokrego ogona (choroba mokrego tułowia) - nazywana również "ciekłym chomikiem" to śmiertelna choroba bakteryjna atakująca chomiki, głównie chomiki syryjskie.

Przyczyna[edytuj | edytuj kod]

Za główny powód choroby uważane jest osłabienie organizmu przez stres. Schorzenie dotyka głównie młode zwierzęta. Wpływ na jej rozwój mogą mieć także niewłaściwe warunki hodowli i uwarunkowania genetyczne. Bezpośrednią przyczyną choroby jest infekcja bakteryjna lub zaburzenie równowagi flory bakteryjnej w jelicie gryzonia.

Objawy[edytuj | edytuj kod]

Głównym objawem choroby mokrego ogona jest bardzo silna biegunka. Zwierzę staje się apatyczne, porusza się na sztywnych łapach. W skrajnych przypadkach może dojść do wypadnięcia jelita grubego przez odbyt. Śmierć następuje w wyniku odwodnienia, wygłodzenia lub wypadnięcia jelita.

Leczenie[edytuj | edytuj kod]

Choroba rozwija się bardzo szybko. Bywa, że zwierzę pada już w dobę po wystąpieniu pierwszych objawów. Dlatego szansa wyzdrowienia zależy od tego, jak wcześnie schorzenie zostało zdiagnozowane. Leczenie polega na podawaniu antybiotyków i środków przeciw biegunce. Zwierzę powinno odizolować się od innych osobników z powodu ryzyka zarażenia.

Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.