Chow chow

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Chow Chow)
Skocz do: nawigacja, szukaj
Chow chow
ChowChow2Szczecin.jpg
Chow chow
Kraj patronacki Wielka Brytania
Kraj pochodzenia Mongolia
Wymiary
Wysokość 48 - 56 cm (psy),
46 - 51 cm (suki)[1]
Klasyfikacja
FCI Grupa V, sekcja 5,
numer wzorca 205
AKC Non-sporting
ANKC Grupa 7 - (Non-sporting)
CKC Grupa 6 - (Non-sporting)
KC(UK) Utility
NZKC Non-sporting
UKC Grupa 5 - Northern Breed
Wzorce rasy
FCI AKC ANKC CKC KC(UK) NZKC UKC
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons

Chow chowrasa psa, należąca do grupy szpiców i psów pierwotnych, zaklasyfikowana do sekcji szpiców azjatyckich i ras pokrewnych.Typ lisowaty[2]. Nie podlega próbom pracy[3].

Zgodnie z klasyfikacją amerykańską, należy do grupy psów pracujących[4].

Rys historyczny[edytuj | edytuj kod]

Rasa chow-chow jest pochodzenia mongolskiego. W starożytności uchodził za przeciwnika złych duchów i strzegł świątyń przed ich złym wpływem[1]. Znana jest już od ponad 2000 lat, ale została opisana dopiero w 1903 roku przez American Kennel Club. Rasa ta kiedyś była używana do polowań na wilki, gdyż chow-chowy mają długą sierść (około 10 cm), grubą skórę (około 3-4 mm) oraz cechuje je duża zawziętość. Ze względu na ich wytrzymałość, siłę i odporność na trudne warunki pogodowe wykorzystywano je również jako środek transportu w górach Tybetu.

Wygląd[edytuj | edytuj kod]

Chow-chowy cechuje lekki chód, wypięta klatka piersiowa oraz puszysty ogon, noszony zazwyczaj na grzbiecie.

Chow chowy posiadają charakterystyczny, czarno-niebieski język.

Szata i umaszczenie[edytuj | edytuj kod]

Chow-chowy mają jednolite ubarwienie sierści, występujące w kolorach: rudym, czarnym, białym, kremowym, niebieskim i cynamonowym. Sierść psów tej rasy jest gęsta, puszysta i dwuwarstwowa. Charakterystyczną cechą tej rasy jest czarno-niebieski język, dziąsła i podniebienie. Gęsta i puszysta sierść psów tej rasy czyni sylwetkę masywniejszą i odstraszającą.

Zachowanie i charakter[edytuj | edytuj kod]

Mają dobry kontakt z ludźmi. Są spokojne, lubią spacery. Suki bywają agresywniejsze i bardziej szczekliwe. Nie nadają się na szkolenie, ani do pomocy innym, bardziej wymagającym.

Zdrowie i pielęgnacja[edytuj | edytuj kod]

Zarówno u osobników męskich jak i żeńskich występuje linienie. U samic tej rasy może pojawić się zrzucenie sierści po oszczenieniu się. Ich pielęgnacja obejmuje regularne szczotkowanie oraz rzadsze kąpiele. Częste uczulenia spotykane są po szczepieniach.

Przypisy

  1. 1,0 1,1 David Taylor: Księga psów. s. 110-111.
  2. Rino Falappi: Czworonożni przyjaciele: rasy, pielęgnacja i hodowla psów. s. 129.
  3. Alain Fournier: Ilustrowana encyklopedia psów rasowych. s. 191.
  4. Ammy Marder, Debra Horwitz: Nasz pies. Poradnik dla właścicieli psów. s. 136.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Rino Falappi: Czworonożni przyjaciele: rasy, pielęgnacja i hodowla psów. Warszawa: Dom Wydawniczy "Bellona", 2001. ISBN 83-11-09354-7.
  • Alain Fournier: Ilustrowana encyklopedia psów rasowych. Warszawa: Carta Blanca. Grupa Wydawnicza PWN, 2012. ISBN 978-83-7705-179-5.
  • Eva Maria Krämer: Rasy psów. Warszawa: Oficyna Wydawnicza MULTICO, 1998, s. 164. ISBN 83-7073-122-8.
  • David Taylor: Księga psów. Warszawa: Świat Książki, 1995. ISBN 83-7129-102-7.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]