Chris Byrd

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Boxing pictogram.svg Chris Byrd
Pseudonim Rapid Fire
Data i miejsce urodzenia 15 sierpnia 1970
Flint
Obywatelstwo Stany Zjednoczone
Styl walki leworęczny
Kategoria wagowa ciężka
Bilans walk zawodowych
Liczba walk 47
Zwycięstwa 41
Przez nokauty 22
Porażki 5
Remisy 1
Nieodbyte 0
Dorobek medalowy
Igrzyska olimpijskie
Srebro
Barcelona 1992 boks
(waga średnia)

Chris Byrd (ur. 15 sierpnia 1970 w Flint) – amerykański bokser, były zawodowy mistrz świata organizacji WBO i IBF w kategorii ciężkiej.

Kariera amatorska[edytuj | edytuj kod]

Byrd zaczął boksować w akademii bokserskiej prowadzonej przez swojego ojca. W latach 1989[1], 1991[2] i 1992[3] był trzykrotnym amatorskim mistrzem Stanów Zjednoczonych w kategorii średniej. Zdobył też srebrny medal na Igrzyskach Olimpijskich w 1992 w Barcelonie, pokonując kolejno Marka Edwardsa, Aleksandra Lebziaka, Ahmeda Dine i Chrisa Johnsona. W finale przegrał z Arielem Hernandezem[4]. Karierę amatorską zakończył z imponującym bilansem 275 wygranych walk.

Kariera zawodowa[edytuj | edytuj kod]

Pierwszą zawodową walkę stoczył w styczniu 1993. Dosyć szybko zmienił kategorię wagową ze średniej na ciężką.

W latach 1993–1998 stoczył 26 walk – wszystkie zakończone zwycięstwami. Pokonał między innymi byłego mistrza świata kategorii ciężkiej Jimmy Thundera, Berta Coopera oraz przyszłego mistrza świata w kategorii junior ciężkiej, Uriah Granta.

Pierwszą porażkę zanotował 20 marca 1999 roku, w pojedynku z Ike'm Ibeabuchi'm[5]. W marcu 2000 roku, po kolejnych czterech wygranych walkach, dostał propozycję zastąpienia w ostatniej chwili Donovana Ruddocka w walce z Witalijem Kłyczko o mistrzostwo świata organizacji WBO. Mimo braku czasu na odpowiednie przygotowanie się do walki, Byrd podjął wyzwanie i sensacyjnie pokonał Kłyczkę przez techniczny nokaut w dziesiątej rundzie (Kłyczko doznał kontuzji ręki w dziewiątej rundzie i po przerwie zrezygnował z dalszej walki)[6]. Byrd cieszył się tytułem mistrza świata zaledwie kilka miesięcy. W swoim następnym pojedynku, 14 października 2000 roku, przegrał na punkty z bratem Witalija, Wołodymyrem Kłyczko. W tej walce Byrd dwukrotnie, w dziewiątej i jedenastej rundzie, leżał na deskach[7].

W sierpniu 2001 roku pokonał Davida Tuę[8] i zdobył pas jednej z pomniejszych organizacji bokserskich, USBA, co jednak dawało mu duże szanse na walkę o mistrzostwo świata organizacji IBF. Do walki tej doszło 14 grudnia 2002 roku, a rywalem Byrda był Evander Holyfield. Byrd w przekonującym stylu pokonał na punkty Holyfielda i po raz drugi został mistrzem świata[9]. Pierwsza obrona tytułu, z Fresem Oquendo, zakończyła się zdecydowanym zwycięstwem Byrda na punkty[10]. Natomiast następna walka, z Andrzejem Gołotą, zakończyła się bardzo kontrowersyjnym wynikiem. Po dwunastu rundach sędziowie orzekli remis, co większość obserwatorów uznała za skandal. W powszechnej opinii to Gołota powinien wygrać tę walkę[11]. Byrd jeszcze dwukrotnie obronił tytuł mistrza świata. Najpierw niejednogłośną decyzją pokonał na punkty Jameela McCline'a, mimo że w drugiej rundzie leżał na deskach[12]. W następnym pojedynku, także na punkty, pokonał po nieciekawej walce DaVaryla Williamsona[13]. 22 kwietnia 2006 roku, w swojej piątej obronie mistrzowskiego pasa, po raz drugi w karierze przegrał z Wołodymyrem Kłyczką, tym razem przez techniczny nokaut w siódmej rundzie[14].

Równo rok po utracie tytułu mistrza świata powrócił na ring pokonując przez techniczny nokaut w siódmej rundzie Paula Marinaccio[15]. Następnie razem z Aleksandrem Powietkinem, Eddie'm Chambersem i Calvinem Brockiem wziął udział w turnieju eliminacyjnym IBF, który miał wyłonić oficjalnego kandydata do walki z mistrzem świata tej organizacji, Wołodymyrem Kłyczką. W pojedynku półfinałowym, 27 października 2007 roku, Byrd przegrał z Powietkinem przez techniczny nokaut w jedenastej rundzie[16].

W 2008 roku podjął próbę powrotu do kategorii półciężkiej, jednak 16 maja doznał porażki przez techniczny nokaut z Shaunem George'm (Byrd był liczony już w pierwszej rundzie, później dwukrotnie leżał na deskach w rundzie dziewiątej)[17]. 21 marca 2009 roku pokonał przez techniczny nokaut w czwartej rundzie z mało znanego Matthiasa Sandowa, który do chwili tego pojedynku z siedmiu stoczonych walk wygrał zaledwie cztery. Walka odbyła się w kategorii junior ciężkiej[18]. Był to jego ostatni pojedynek w karierze.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. United States National Championships - Colorado Springs - March 24-31 1989 (ang.). amateur-boxing.strefa.pl. [dostęp 2015-03-19].
  2. 101.United States National Championships, Colorado Springs, Colo. February 24 - March 2, 1991 (ang.). amateur-boxing.strefa.pl. [dostęp 2015-03-19].
  3. United States National Championships - Colorado Springs - February 23-29 1992 (ang.). amateur-boxing.strefa.pl. [dostęp 2015-03-19].
  4. 25.Olympic Games - Barcelona, Spain - July 27 - August 9 1992 (ang.). amateur-boxing.strefa.pl. [dostęp 2015-03-26].
  5. Steve Gregg: Ike Shoots Down Byrd (ang.). boxingtimes.com, 1999-03-20. [dostęp 2015-03-26].
  6. Spencer Cobb Adams: Byrd Wins WBO title – Klitschko Quits (ang.). boxingtimes.com, 2000-04-01. [dostęp 2015-03-26].
  7. Chris Byrd vs. Wladimir Klitschko (1st meeting) (ang.). [dostęp 2015-03-26].
  8. John Gregg: Byrd Dances Away with Victory over Tua (ang.). boxingtimes.com, 2001-08-18. [dostęp 2015-03-26].
  9. Steve Gregg: Byrd Baffles Holyfield For Vacant IBF Crown (ang.). boxingtimes.com, 2002-12-14. [dostęp 2015-03-26].
  10. Luis Escobar: Byrd Outpoints Oquendo In Another Sour Decision (ang.). boxingtimes.com, 2003-09-20. [dostęp 2015-03-26].
  11. Luis Escobar: Champ Byrd And Golota Battle To A Spirited Draw (ang.). boxingtimes.com, 2004-04-17. [dostęp 2015-03-26].
  12. John Gregg: Byrd Dances Past McCline For Narrow Win (ang.). boxingtimes.com, 2004-11-13. [dostęp 2015-03-26].
  13. John Gregg: Byrd Scores Spiritless Victory Over Williamson (ang.). boxingtimes.com, 2005-10-01. [dostęp 2015-03-26].
  14. Graham Houston: Wladimir Klitschko TKO7 Chris Byrd (ang.). fightwriter.com, 2006-04-23. [dostęp 2015-03-26].
  15. Luis Escobar: Ex-Champ Byrd Returns Stops Marinaccio (ang.). boxingtimes.com, 2007-04-18. [dostęp 2015-03-26].
  16. Wolfgang Schiffbauer: Povetkin beats Byrd in war! (ang.). fightnews.com, 2007-10-27. [dostęp 2015-03-26].
  17. Andreas Hale: George shoots down Byrd! (ang.). fightnews.com, 2008-05-16. [dostęp 2015-03-26].
  18. Alexey Potapov: Klitschko KOs Gomez! (ang.). fightnews.com, 2009-03-21. [dostęp 2015-03-26].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]