Chris Jericho

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Wrestling pictogram.svg Chris Jericho
{{{nazwa}}}
Pseudonim Chris Jericho
Last Survivor
Corazón de León
Super Liger
Lionheart
Lion Do
Y2J
Judas
Data i miejsce urodzenia 9 listopada 1970
Manhasset, Nowy Jork
Wzrost 183 cm
Masa ciała 103 kg

Christopher Keith Irvine, pseud. Chris Jericho (ur. 9 listopada 1970 w Nowym Jorku) – kanadyjski wrestler urodzony w Stanach Zjednoczonych, także aktor i muzyk rockowy (lider metalowej grupy – Fozzy). Aktualnie pracuje w World Wrestling Entertainment, gdzie występuje w brandzie Raw. Pierwszy niekwestionowany Mistrz Świata Wagi Ciężkiej w WWE.

Kariera[edytuj | edytuj kod]

Wczesne lata (1990-1996)[edytuj | edytuj kod]

W wieku dziewiętnastu lat wstąpił do Hart Brothers School of Wrestling. Dwa miesiące później, był gotowy do rozpoczęcia pracy. Zadebiutował w październiku 1990 r. W 1996 r. Przeszedł do ECW, dzięki rekomendacji Chris Benoita. Zdobył tam między innymi ECW World Television Championship w czerwcu 1996 roku.

World Wrestling Federation / Entertainment (1999-2013)[edytuj | edytuj kod]

Współpraca z Christianem i rywalizacja z wieloma osobami (2002-2003)[edytuj | edytuj kod]

Jericho został przeniesiony na RAW, gdzie zdobył mistrzostwo interkontynentalne, pokonując Roba Vana Dama. Później stworzył Tag-team z Christianem, z którym zdobył tytuły mistrzów świata Tag teamów, później przemianowane na mistrzostwo WWE Tag-teamów. 15 grudnia 2002 r. na Armageddon Christian i Jericho stracili tytuły w Fatal-4-Way Elimination Matchu z udziałem takich zespołów jak Dudley Boyz, Booker T i Goldust oraz William Regal i Lance Storm.
W dniu 13 stycznia 2003, Jericho wygrał over-the-top-rope challenge przeciw Kane’owi, RVD i Batiście, aby wybrać swój numer na Royal Rumble. Wybrał numer dwa, ponieważ chciał rozpocząć mecz z Shawnem Michaelsem, który wylosował numer jeden. Po wejściu Michaelsa zamiast Jericho pojawił się Christian w jego stroju, a prawdziwy Chris zaatakował HBK’a od tyłu i wkrótce potem wyeliminował Michaelsa, ale ten zemścił się prosząc Testa, aby wyeliminował Jericho. Po Royal Rumble Jericho jednocześnie rozpoczął rywalizować z Testem, Michaelsem i Jeffem Hardym. Jericho i Michaels walczyli ponownie na WrestleManii XIX. Michaels odniósł zwycięstwo, jednak Jericho, po objęciu go, zaatakował go ciosem w krocze.
Po tym meczu Jericho wszedł w rywalizację z Goldbergiem, która była podniecana tym, że Goldberg nie zgodził się na walkę z Jericho w WCW. Podczas pierwszej edycji Highlight Reel, talk-showu Jericho, w którym Goldberg był gościem, Jericho skarżył się, że nikt nie chce Goldberga w WWE. 12 maja na RAW tajemniczy napastnik próbował przejechać Goldberga limuzyną. Tydzień później General Manager RAW – Stone Cold Steve Austin, przesłuchał kilka gwiazd, by dowiedzieć się, kto prowadził samochód. Jednym z przesłuchiwanych był Lance Storm, który przyznał się, że był napastnikiem. Austin był zmuszony zarządzić mecz pomiędzy Stormem a Goldbergiem, który wygrał ten drugi. Po meczu Goldberg zmusił Storma do przyznania, że Jericho był gwiazdą, która kazała Stormowi zaatakować Goldberga. 26 maja Goldberg został ponownie gościem w Highlight Reel. Jericho wyraził zazdrość odnośnie powodzenia Goldberga w WCW i powiedział, że od chwili przystąpienia do WWE miał już wszystko, co kiedykolwiek chciał osiągnąć, i jedyne co pozostało, to pokonanie Goldberga. Na Bad Blood Goldberg pokonał Jericho.

Rywalizacja z Christianem (2003-2004)[edytuj | edytuj kod]

Później w 2003 roku Jericho rozpoczął romans z Trish Stratus, podczas gdy jego tag-team partner Christian zaczął romansować z Litą. Jednak okazało się to zakładem o to, kto pierwszy będzie mógł spać ze swoją kochanka. Stratus usłyszała to i zakończył się jej związek z Jericho. Po tym jak Jericho uratował ją przed atakiem przez Kane’a, Stratus zgodziła się, żeby byli po prostu znajomymi. Po tym jak Christian umieścił Stratus w Walls of Jericho – akcji kończącej Jericho, ten szukał zemsty, co doprowadziło do meczu na Wrestlemanii XX. Christian pokonał Jericho po tym, jak Stratus zbiegła na dół i przypadkowo uderzyła Jericho (myśląc, że to Christian) i Christian wykonał roll-up. Po meczu Stratus powiedziała Jericho, że ona i Christian są parą. To objawienie doprowadziło do Handicap Matchu na Backlash, który Jericho wygrał. Jericho wygrał siódme mistrzostwo interkontynentalne w Ladder Matchu przeciw Christianowi. Panowanie Jericho było krótkie, bo stracił pas na Taboo Tuesday w walce z Sheltonem Benjaminem.

Pościg za mistrzostwami i odejście (2004-2005)[edytuj | edytuj kod]

Jericho współpracował z Randym Ortonem, Chrisem Benoitem i Mavenem w Tag-Team matchu na Survivor Series przeciw Triple H’owi, Batiście, Edge’owi, i Snitsky’iemu. Postanowieniem meczu było, że każdy z członków zwycięskiego zespołu stanie się General Manager RAW na tydzień. Zespół Jericho zwyciężył. Podczas „panowania” Jericho jako dyrektora generalnego, ten pozbawił Triple H’a jego mistrzostwa świata wagi ciężkiej, ponieważ Triple Threat Match o ten tytuł, który odbył się tydzień wcześniej, zakończył się remisem. Na New Year Revolution Jericho startował w Elimination Chamber Matchu przeciw Triple H’owi, Chrisowi Benoitowi, Batiście, Randy’emu Ortonowi i Edge’owi o opuszczone mistrzostwo, ale został wyeliminowany przez Batistę. Na WrestleManii 21 Jericho brał udział w pierwszym Money in the Bank Matchu, razem z Sheltonem Benjaminem, Benoitem, Kanem, Christianem i Edgem. Jericho przegrał mecz po tym jak Edge zdjął walizkę. Na Backlash Jericho przegrał z mistrzem interkontynentalnym Sheltonem Benjaminem. W czerwcu Jericho rywalizował z mistrzem WWE Johnem Ceną. Jericho przegrał Triple Threat o mistrzostwo na Vengeance. Wojna trwała przez całe lato i zakończyła się, gdy Jericho przegrał z Ceną na SummerSlam. Następnej nocy na RAW Jericho znowu stanął do boju z Ceną w meczu rewanżowym, w stypulacji „Jeśli Jericho przegra, jest zwolniony”. Cena znowu wygrał, a Jericho został zwolniony przez General Managera RAW Erica Bischoffa. WWE ogłosiło, że umowa z Jericho wygasła 25 sierpnia 2005 roku.

Powrót do WWE (2007-2010)[edytuj | edytuj kod]

Feud z Randym Ortonem i JBL-em (2007)[edytuj | edytuj kod]

24 września 2007, po prawie dwóch latach przerwy, WWE zaczęło promować powrót Jericho, korzystając z 15-sekundowych filmów zawierających tajemniczy kod binarny, podobny do cyfrowego deszczu z serii „Matrix”. Filmy zawierały ukryte wiadomości i biblijne nawiązania do Jerycha. Jericho powrócił 19 listopada 2007 na RAW, przerywając Randy’emu Ortonowi w ceremonii "przekazywania pochodni ". Jericho ujawnił wtedy swoje zamiary - odzyskać WWE Championship, aby "ratować" fanów WWE przed Ortonem. 26 listopada na RAW Jericho pokonał Santino Marellę i zadebiutował z nowym manewrem, którego nazwał Codebreaker. Na Armageddon brał udział w meczu o pas mistrzowski WWE przeciw Orton, pokonując go przez dyskwalifikację, gdy komentator John "Bradshaw" Layfield ingerował w mecz. Jericho zaczął rywalizować z JBL-em i przegrał z nim przez dyskwalifikację na Royal Rumble. 10 marca Jericho pokonał Jeffa Hardy'ego i został nowym mistrzem interkontynentalnym. Był to jego ósmy taki pas.

Sprawiedliwy, uczciwy człowiek (2007-2009)[edytuj | edytuj kod]

Chris Jericho jako mistrz interkontynentalny

W czerwcu Jericho został nikczemnym charakterem, gdy zaatakował Shawna Michaelsa podczas swojego talk-show „Highlight Reel”. Fani wiwatowali Michaelsowi, a nie troszczyli się o Jericho, więc ten uderzył głową HBK-a w "Jeritron 5000" – wielki ekran przygotowany specjalnie na potrzeby show, co spowodowało poważne uszkodzenie oka. Na Night of Champions Jericho stracił pas interkontynentalny na rzecz Kofiego Kingstona, ponieważ Michaels odciągnął jego uwagę.
Jericho i Michaels spotkali się na The Great American Bash. Pojedynek wygrał Jericho po ataku na oko Michaelsa. Michaels ogłosił później, że jego oko zmusi go do przejścia na emeryturę. Jericho chciał go zaatakować, ale zamiast tego uderzył Rebeccę, jego żonę. Jericho wszedł do Championship Scramble Matchu jako zamiennik mistrza CM Punka, a następnie zdobył World Heavyweight Championship. Następnie obronił swój tytuł przed Michaelsem na No Mercy w starciu z drabiną. Na Cyber Sunday Jericho stracił tytuł na rzecz Batisty. Osiem dni później Jericho pokonał Batistę i odzyskał tytuł. To panowania trwało do Survivor Series, gdzie Jericho przegrał z Johnem Ceną.
12 stycznia 2009 Stephanie McMahon zwolniła Jericho, ale w następnym tygodniu zatrudniła go ponownie, po tym jak przeprosił.
Jericho rywalizował również z gwiazdą filmową Mickey'em Rourke'iem i czterema Hall of Famerami. Wyzwał i zaatakował Rica Flaira, Roddy'ego Pipera, Jimmy'ego Snukę i Ricky'ego Steamboata, co doprowadził do 3-on-1 Elimination Matchu na WrestleManii XXV, który Jericho wygrał. Po walce Jericho wyzwał Rourke’a, który był przy ringu. W trakcie walki Rourke znokautował Jericho lewym sierpowym w szczękę.
13 kwietnia na RAW Jericho został przeniesiony z powrotem na SmackDown w ramach Draftu. W ramach swojego powrotu na SmackDown Jericho udział w Fatal-4-Way Elimination Matchu przeciw Kane’owi, Jeffowi Hardy’emu i Reyowi Mysterio. Mysterio wykonał na Jericho 6-1-9, a następnie spróbował przypiąć go po Seated Sentonie. Jericho w odwecie uderzył go krzesłem i został zdyskwalifikowany. Wywołało to spór między nimi. Mysterio pokonał Jericho na Judgement Day. Jericho pokonał Mysterio w starciu bez zasad na Extreme Rules i wygrał swoje dziewiąte mistrzostwo interkontynentalne, bijąc swój własny rekord. Na Bash Jericho stracił pas na rzecz Mysterio.

Jeri-Show (2009-2010)[edytuj | edytuj kod]

Na gali Bash Jericho i jego partner Edge wygrali zunifikowane pasy mistrzowskie Tag-teamów. Wkrótce potem Edge doznał trwałego uszkodzenia ciała i Jericho ogłosił, że "wymieni" go na kogoś innego, by zachować pasy. Na Night of Champions, Jericho ujawnił swojego nowego partnera – Big Showa. Na tej gali Jeri-Show, bo tak ich team się nazywał, pokonali Cody’ego Rhodesa i Teda DiBiase, zachowując mistrzostwo. Rządy Jeri-Show dobiegły końca na TLC, gdzie przegrali z D-Generation X, kończąc swoje 140-dniowe panowanie.
Na Royal Rumble Jericho został wyeliminowany przez powracającego Edge’a, który w rezultacie wygrał całą walkę. Na Elimination Chamber Jericho zdobył mistrzostwo świata wagi ciężkiej, pokonując Undertakera po ingerencji ze strony Shawna Michaelsa. Następnej nocy na RAW Edge ogłosił, że swój kontrakt z Royal Rumble zrealizuje, by walczyć o pas mistrzowski Jericho. Na WrestleManii XXVI Jericho pokonał Edge’a, ale 2 kwietnia na SmackDown! Jack Swagger zrealizował walizkę Money In The Bank i pokonał Jericho. Swagger obronił później mistrzostwo w meczu przeciw Jericho i Edge’owi.

Powrót na RAW i drugie odejście (2010)[edytuj | edytuj kod]

Jericho został przeniesiony z powrotem na RAW w maju, podczas WWE Draft. 19 lipca, po napaści przez grupę Nexus, Jericho połączył siły z Edgem, Johnem Morrisonem, R-Truthem, Danielem Bryanem, Johnem Ceną i Bretem Hartem, by stawić czoła na SummerSlam. Jericho kwestionował przywództwo Ceny, co doprowadziło do tego, że wraz z Edgem zaatakował Cenę w trakcie meczu.
Jericho został ukarany za nieokazywanie solidarności przeciwko Nexusowi i został usunięty z Six-Pack Challenge o mistrzostwo WWE przeciw Sheamusowi na Night of Champions. Mimo że ponownie zdobył miejsce, został wyeliminowany jako pierwszy, po zaledwie 90 sekundach. 27 września Jericho stanął do walki z Randym Ortonem, który po meczu kopnął go w głowę. Motyw ten został wykorzystany do wyjaśnienia odejścia Jericho z WWE.

Drugi powrót do WWE i feud z CM Punkiem (od 2012)[edytuj | edytuj kod]

Od listopada 2011 do grudnia tegoż roku WWE wyemitowało sześć tajemniczych reklam, z których wynikało, że 2 stycznia 2012 ktoś powróci do WWE, by „odebrać, co mu się należy” i że „będzie to koniec świata, jaki znamy”. W internecie pojawiło się wiele przypuszczeń, że może to być właśnie Jericho. Przypuszczenia te okazały się być prawdziwe. Chris wrócił 2 stycznia, w stylu podobnym do dwóch poprzednich powrotów. Jednak po wzbudzeniu u tłumu euforii Jericho wyszedł nie wypowiadając ani słowa. Jericho został później pokazany za kulisami i poproszono go o odpowiedź na kilka pytań. Zamiast odpowiedzi uśmiechnął się i odszedł.

Wygrał Battle Royal o miano pretendenta o pas WWE, tym samym zmierzył się z CM Punkiem na Wrestlemani XXVIII. Walkę tę przegrał poprzez Anaconda Vice. Na dwóch następnych odcinkach RAW, Y2J upokarzał swojego wroga, oblewając go alkoholem i roztrzaskując butelkę na głowie, kpiąc tym samym ze stylu życia Amerykanina - Straight Edge.

Na Extreme Rules odbyła się walka Chrisa Jericho i CM Punka w stypulacji Chicago Street Fight Match. Walkę tę wygrał ten drugi po Go To Sleep. Na Over The Limit w walce Fatal Four-Way nie udało mu się zdobyć mistrzostwa świata wagi ciężkiej. Jericho został zawieszony na okres 30 dni po incydencie na House Show w Brazylii. Wziął tam flagę tego kraju, zwinął ją w środku ringu,a następnie rzucił na matę i kopnął w publiczność. Brał udział w Money in The Bank Ladder Matchu o walizkę z kontraktem o pas WWE, lecz nie udało mu się wygrać tej walki. Następnego dnia na RAW zaatakował Dolpha Zigglera, tym samym przechodząc face turn. Na SummerSlam 2012 wygrał z Zigglerem w Singles Matchu. Jednakże dzień później, na RAW przegrał z Dolphem, przez co został (w ramach skryptu) zwolniony na pewien czas WWE.

Jericho powrócił na Royal Rumble 2013 z numerem 2, gdzie odpadł jako piąty zawodnik od końca. Na RAW kolejnego wieczoru przegrał z CM Punkiem - wygrał głosowanie w WWE App, w którym brali udział również inni rywale Straight Edge Saviora, z Wrestlemanii, Randy Orton i Rey Mysterio.

Styl walki

Finishery

  • Codebreaker (Double knee facebreaker)
  • Lion Tamer (Boston crab while kneeling on the opponent's back or neck)
  • Walls of Jericho (Innovated Boston crab)

Standardowe akcje

  • Backbreaker submission
  • Backhand chop
  • Baseball slide
  • DDT
  • Diving axe handle
  • Diving crossbody
  • Diving European uppercut
  • Double underhook backbreaker
  • Double underhook powerbomb
  • Figure-four leglock
  • Flapjack
  • Flashback (Sleeper slam, sometimes as a counter to an oncoming opponent)
  • Flying forearm smash
  • Fujiwara armbar
  • Jericho Spike (Hurricanrana, sometimes from the top rope)
  • Lionsault (Springboard moonsault)
  • Monkey flip
  • Multiple kick variations
    • Drop
    • Missile drop
    • Spinning wheel
    • Triangle Springboard drop to an opponent on the ring apron
    • Standing/leg-feed/running enzuigiri
  • Multiple powerbombs
  • Multiple suplex variations
    • Belly to back
    • Dragon
    • Northern Lights
    • Super
    • Snap
    • Tiger
    • Vertical
  • One-handed bulldog
  • Putting his foot on the opponent's chest in a pinning attempt, with theatrics (as a heel
  • Running back elbow
  • Scoop slam
  • Springboard plancha
  • Swinging neckbreaker
  • Tilt-a-whirl backbreaker
  • Tornado DDT

Osiągnięcia[edytuj | edytuj kod]

Jericho jako mistrz świata wagi ciężkiej
Jericho jako mistrz interkontynentalny
  • Canadian Rocky Mountain Wrestling
    • 1x CRMW Heavyweight Championship
    • 2x CRMW North American Tag Team Championship – z Lancem Stormem
  • Consejo Mundial de Lucha Libre
    • 1x NWA World Middleweight Championship
  • Wrestle Association "R"
    • 1x WAR International Junior Heavyweight Championship
    • 1x WAR International Junior Heavyweight Tag Team Championship – z Gedo
  • World Wrestling Association
    • 1x WWA World Tag Team Championship – z El Dandy
  • Pro Wrestling Illustrated
    • PWI Comeback of the Year (2008)
    • PWI Feud of the Year (2008) vs. Shawn Michaels
    • PWI Most Hated Wrestler of the Year (2002, 2008)
    • PWI sklasyfikowało go na 2. miejscu z 500 najlepszych wrestlerów roku 2009
  • Nagrody Wrestling Observer Newsletter
    • Best on Interviews (2003, 2008-2009)
    • Best on Interviews of the Decade (2000–2009)
    • Feud of the Year (2008) vs. Shawn Michaels
    • Match of the Year (2008) vs. Shawn Michaels w Ladder matchu na No Mercy
    • Most Underrated Wrestler (1999-2000)
    • Readers' Favorite Wrestler (1999)
    • Wrestler of the Year (2008-2009)
    • Wrestling Observer Newsletter Hall of Fame (Dodany w 2010)

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]