Christiane Vera Felscherinow

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Christiane F., właśc. Vera Christiane Felscherinow (ur. 20 maja 1962 w Hamburgu) – bohaterka biograficznej książki My, dzieci z dworca ZOO oraz filmu Christiane F. – Wir Kinder vom Bahnhof Zoo, które opisują jej zmaganie z różnymi formami uzależnienia narkotykowego w wieku nastoletnim.

Kiedy była dzieckiem jej rodzina przeprowadziła się do Berlina Zachodniego do Gropiusstadt, w sąsiedztwie Neukölln, dzielnicy zbudowanej głównie z wysokich betonowych bloków mieszkalnych, gdzie powszechne były problemy społeczne. Rodzice rozwiedli się. Kiedy miała 12 lat, zaczęła palić haszysz z grupą nieco starszych przyjaciół z miejscowego klubu młodzieżowego. Stopniowo zaczynali eksperymentować z silniejszymi narkotykami, takimi jak LSD, valium, a nawet heroina. Kiedy miała 14 lat, podobnie jak jej najbliżsi przyjaciele zaczęła samodzielnie uprawiać prostytucję, czekając na klientów głównie w okolicach Dworca ZOO.

Książka[edytuj | edytuj kod]

Dwóch dziennikarzy magazynu Stern, Kai Herrmann i Horst Rieck, poznali Christiane w 1978 w Berlinie, kiedy była świadkiem w procesie przeciwko mężczyźnie, który wykorzystywał nieletnie kobiety, płacąc działkami heroiny w zamian za seks. Ich celem było ukazanie problemu narkotyków wśród kilkunastoletniej młodzieży w Berlinie, który był wówczas poważny, lecz jednocześnie silnie otoczony milczeniem. Zaplanowali dwugodzinny wywiad z Christiane. Czas ten rozciągnął się na 2 miesiące, podczas których Christiane dogłębnie opowiedziała o życiu uwarunkowanym przez narkotyki i prostytucję, które było udziałem jej i innych rówieśników w Berlinie Zachodnim w latach 70. Następnie dziennikarze prowadzili serię artykułów w Sternie, w oparciu o zarejestrowany na taśmie materiał.

Ponieważ materiał był obszerny, wydawnictwo Stern zdecydowało o wydaniu go w formie książkowej pt. Christiane F. – Wir Kinder vom Bahnhof Zoo w 1979. Tekst dokumentuje wydarzenia od 1975 do 1978, kiedy Christiane miała 12–15 lat. Tekst ma postać narracji pierwszoosobowej, z punktu widzenia Christiane, jednak napisany został przez dziennikarzy występujących w funkcji ghostwriterów.[1] Inne osoby, takie jak matka Christiane oraz naoczni świadkowie nasilającej się fali narkomanii w Berlinie w tamtym czasie, również mają swoje miejsce w opowieści. Są to przyjaciele Christiane i inni uzależnieni. Równolegle opisywane są sceny w typowych miejscach narkotykowego świata Berlina.

Film[edytuj | edytuj kod]

W 1981, na podstawie książki powstał film Christiane F. – My, dzieci z dworca Zoo w reżyserii Uliego Edla (produkcja Bernd Eichinger, Hans Weth). Niemiecki tytuł brzmiał Wir Kinder vom Bahnhof Zoo, natomiast w krajach anglojęzycznych został skrócony do Christiane F. Christiane nie wystąpiła w filmie, natomiast była konsultantem. Część zdjęć została zrealizowana w tych samych miejscach, które stanowią istotną część scenerii wydarzeń przedstawionych w książce (dzielnice Berlina takie jak Gropiusstadt, Bahnhof Zoo). David Bowie, ulubiony wokalista Christiane należący do czasu opowieści, pojawia się w filmie z prawdziwym występem. Bowie dostarczył filmowi oryginalnej muzyki, wydanej w 1981 w postaci albumu pt. Christiane F.

Po publikacji książki[edytuj | edytuj kod]

Po pierwszych sukcesach książki oraz filmu Christiane stała się sławna, zarówno w Niemczech jak i w innych krajach Europy Zachodniej. Jej styl ubierania się był naśladowany przez młode kilkunastoletnie Niemki, zaś Dworzec Zoo stał się turystycznie atrakcyjnym miejscem. Specjaliści do spraw narkomanii u młodzieży żywili wiele obaw, że pomimo ponurości i beznadziejności dominującej w filmie pełnym realistycznych, nieszczędzących szczegółów scen przedstawiających głód heroinowy, nieświadoma, narażona na kontakt z narkotykami młodzież uznała Christiane za postać kultową i modelową postać świata heroiny. Książka sprzedawała się tak dobrze (została przetłumaczona na wiele zachodnioeuropejskich języków), że honoraria zapewniły Christiane utrzymanie. We wczesnych latach 80. Christiane nagrała kilka płyt we współpracy ze swoim przyjacielem i partnerem Alexandrem Hacke. Z nim także, w 1983 wystąpiła w niemieckim filmie Decoder. Od wczesnego dzieciństwa jest osobą kochającą zwierzęta oraz lubi jeździć konno[2].

Mieszkała w USA i w Grecji, w 1993 wróciła do Niemiec. W dalszym ciągu zmagała się z nałogiem narkotykowym, jednak w 1994 przeszła na program metadonowy. Powracała później do leczenia, kiedy było to konieczne. Mieszkała ze swoim synem (urodzonym w 1996) w Potsdam-Mittelmark, a następnie przeprowadziła się z nim do Amsterdamu, gdzie ponownie wpadła w nałóg. Podczas wizyty w Berlinie w sierpniu 2008, decyzją władz straciła prawo do opieki nad dzieckiem[3]. Wciąż otrzymuje listy od fanów, od czasu do czasu interesują się nią niemieckie media.

Dyskografia[edytuj | edytuj kod]

  • "Wunderbar" (1982)
  • "Gesundheit!" (12"), Posh Boy (1982)
  • "CHRISTIANA - Final Church" (Maxi-single, 1982)
  • "Wunderbar / Health Dub" (12"), Playhouse (2003)

Wydania polskie[edytuj | edytuj kod]

  • My, dzieci z dworca ZOO, Wydawnictwo Iskry 2010
  • Życie mimo wszystko, Wydawnictwo Iskry 2014

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]