Christine Daaé

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Edyta Krzemień jako Christine Daaé

Christine Daaé jest główną postacią kobiecą powieści Gastona Leroux Upiór w operze jak również w adaptacjach filmowych, musicalowych oraz kontynuacjach tego dzieła. Jest młodą śpiewaczką operową (sopranem), w której kochają się jednocześnie dwaj mężczyźni - Erik, Upiór Opery i Raoul, dawny przyjaciel z dzieciństwa.

Powieść[edytuj | edytuj kod]

Christine Daaé urodziła się w szwedzkim mieście Uppsala. Jest sierotą - jej matka zmarła gdy Christine miała 6 lat, jest wychowywana przez ojca Gustawa, skrzypka. Poprzez Göteborg docierają do Paryża, co zapewnia edukację Christine. Christine jest bardzo przywiązana do ojca, który wkrótce umiera. Christine dostaje się do Konserwatorium Paryskiego. Kiedy Christine przybywa do Opera Populaire, jej sopran jest nadal nieukształtowany i zostaje chórzystką, dostaje się jednak pod opiekę tajemniczego zamaskowanego opiekuna (ze zdeformowaną twarzą) Erika mieszkającego w podziemiach opery (Christine określa go jako Anioł Muzyki), który kształci jej głos. Christine na premierze nowej opery nagle zastępuje dotychczasową primadonnę La Carlottę. Na premierze rozpoznaje ją i zakochuje się w niej dawny przyjaciel z dzieciństwa Raoul, wicehrabia de Chagny.

Christine jest rozdarta pomiędzy lojalnością dla jej mentora Erika, a młodzieńczą miłością do przyjaciela z dzieciństwa Raoula. Upiór z miłości do niej morduje kilka osób, więzi i usiłuje zabić Raoula. Christine okazuje okaleczonemu geniuszowi uczucie, ten uwalnia wszystkich, pozwala kochankom odejść, a sam znika. W powieści, której akcja dzieje się około roku 1890, Christine ma około 20 lat.

Pierwowzór postaci[edytuj | edytuj kod]

Niektórzy badacze twierdzą, że postać Christine Daaé jest oparta na biografii prawdziwej szwedzkiej gwiazdy opery Kristiny Nilsson[1], żyjącej w latach 1843 - 1921. Nilsson podobnie jak Daaé była sopranem urodzonym w Szwecji, wyszkolonym w Paryżu oraz wyszła za mąż za hrabiego.

Adaptacje[edytuj | edytuj kod]

Filmy[edytuj | edytuj kod]

W sumie powstało ponad 20 adaptacji:

  • filmowych (w tym animowane)
  • telewizyjnych.

Pierwsza, niema pochodzi z roku 1915 (zaginęła), ostatnią jak do tej pory jest adaptacją filmową musicalu A. L. Webbera i została nakręcona w 2004 roku. Wiele adaptacji odchodzi daleko od oryginału i główna bohaterka często nosi inne nazwisko, czasem nawet imię.

Musicale[edytuj | edytuj kod]

Wersja Hilla[edytuj | edytuj kod]

W 1976 roku powstał pierwszy musical w oparciu o książkę Leroux. Autorem libretta był Ken Hill[2] wykorzystując muzykę Verdiego, Gounoda, Offenbacha, Mozarta, Webera i Donizettiego. Losy Christine są zbliżone do opisanych w powieści. Spektakl odniósł pewien sukces, był wystawiany również na West Endzie, lecz postał później przyćmiony przez wersję Webbera.

Wersja A. L. Webbera[edytuj | edytuj kod]

W 1986 roku Andrew Lloyd Webber stworzył musical oparty luźno na głównym wątku powieści, Upiora w operze. Relacja emocjonalna Christine Daaé - Upiór - Raoul jest głównym wątkiem fabuły. Christine musi wybierać pomiędzy miłością duchową pełną namiętności - do swego nauczyciela Upiora oraz przywiązaniem - do Raoula. W finałowej scenie Christine opuszcza Upiora odchodząc z Raoulem a Upiór znika. Teatr niszczy pożar. Czas akcji nie jest określony, prawdopodobnie dzieje się pod koniec XIX wieku a Christine ma około 16 lat.

Musical odniósł oszałamiający sukces, jest grany nieprzerwanie w Londynie od dwudziestu pięciu lat i został adaptowany w kilkudziesięciu językach. Jest głównym powodem rozpoznawalności i popularności postaci Christine Daaé.

Adaptacja filmowa[edytuj | edytuj kod]

W roku 2004 Webber został producentem ekranizacji własnego musicalu, reżyserem został Joel Schumacher. Historia Christine różni się niewielkimi szczegółami od musicalu. Film w epilogu ujawnia rok urodzin Christine (1854) i jej datę śmierci (1917). Akcja ekranizacji ma więc miejsce około roku 1870.

Kontynuacja[edytuj | edytuj kod]

W 2010 roku Webber stworzył kontynuację musicalu Upiór w operze zatytułowaną Love Never Dies[3] (pol. Miłość nigdy nie umiera) z librettem luźno opartym na powieści Fredericka Forsytha Upiór Manhattanu.

Dziesięć lat po zakończeniu akcji "Upiora" (ca. 1910) dobiegająca trzydziestki Christine, jej mąż Raoul i dziesięcioletni syn Gustaw przybywają do Nowego Jorku na Coney Island. Christine jest zaproszona przez tajemniczego impresaria by dać recital za ogromne honorarium. Jej małżeństwo się źle układa, Raoul stał się utracjuszem trwoniącym majątek na hazard i alkohol. Tajemniczym impresariem okazuje się Upiór, który po pożarze Opery Populaire uciekł (przy pomocy swojej wieloletniej powiernicy madame Giry i jej córki Meg) do Nowego Jorku. Christine i Erik odkrywają, że nadal łączy ich miłość. Syn Christine objawia przed Upiorem swoje talenty muzyczne co uświadamia Erikowi, że Gustaw jest w rzeczywistości jego synem - owocem namiętnej nocy sprzed dziesięciu lat.

Christine ponownie jest postawiona w sytuacji wyboru pomiędzy Raoulem a Erikiem, obaj szantażują ją emocjonalnie. Christine daje pożegnalny występ, jednak po triumfie zostaje postrzelona przez oszalałą z rozpaczy Meg Giry, zazdrosną o miłość Erika i talent Christine. Christine umiera, Gustaw zostaje ze swym prawdziwym ojcem Erikiem.

Epilog tego musicalu jest w sposób zasadniczy niespójny z zakończeniem powstałej 6 lat wcześniej adaptacji filmowej Upiór w operze, w której Christine umiera w roku 1917 jako żona Raoula w wieku 53 lat.

Wersja Yestona[edytuj | edytuj kod]

W 1991 roku powstała kolejna adaptacja musicalowa pt. Phantom autorstwa Maury Yestona. Spektakl zdobył pewną popularność, doczekał się około 1000 wystawień, również w Polsce[4]. Historia Christine nie odbiega od pierwowzoru książkowego.


Odtwórczynie roli[edytuj | edytuj kod]

Film[edytuj | edytuj kod]

Musical[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]