Christof Innerhofer

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Christof Innerhofer
Christof Innerhofer
Data i miejsce urodzenia 17 grudnia 1984
Włochy Bruneck, Włochy
Klub Gr. Sciatori Fiamme Gialle
Wzrost 186 cm
Waga 89 kg
Debiut w PŚ 12 listopada 2006, Levi
(DNF1 – slalom)
Pierwsze punkty w PŚ 10 grudnia 2006, Reiteralm
(24. miejsce – superkombinacja)
Pierwsze podium w PŚ 28 grudnia 2008, Bormio
(1. miejsce – zjazd)
Dorobek medalowy
Oficjalna strona internetowa

Christof Innerhofer (ur. 17 grudnia 1984 r. w Bruneck) – włoski narciarz alpejski, dwukrotny medalista olimpijski oraz trzykrotny medalista mistrzostw świata.

Kariera[edytuj | edytuj kod]

Po raz pierwszy na arenie międzynarodowej pojawił się 29 listopada 1999 roku w San Vigilio, gdzie w zawodach FIS Race zajął 52. miejsce w slalomie. W zawodach Pucharu Świata zadebiutował 12 listopada 2006 roku w Levi, gdzie nie ukończył pierwszego przejazdu slalomu. Pierwsze pucharowe punkty wywalczył 10 grudnia 2006 roku w Reiteralm, zajmując 24. miejsce w superkombinacji. Nieco ponad dwa lata później, 28 grudnia 2008 roku w Bormio, po raz pierwszy stanął na podium zawodów PŚ od razu zwyciężając w zjeździe (wystartował wtedy z nr 1). Do tego momentu jego najlepszym wynikiem była czwarta lokata w supergigancie w Beaver Creek trzy tygodnie wcześniej. W kolejnych sezonach jeszcze parokrotnie plasował się w czołowej trójce zawodów, w tym w sezonie 2012/2013 odnosząc trzy zwycięstwa. Ogólnie najlepiej wypadł jednak w sezonie 2010/2011, kiedy był ósmy w klasyfikacji generalnej i zjazdu oraz drugi w klasyfikacji superkombinacji (wyprzedził go tylko Chorwat Ivica Kostelić).

W 2007 roku wystąpił na mistrzostwach świata w Åre, gdzie zajął 38. miejsce w zjeździe, a rywalizacji w superkombinacji nie ukończył. Na rozgrywanych dwa lata później mistrzostwach świata w Val d'Isère, gdzie był bardzo blisko medalu w supergigancie. Ostatecznie jednak walkę o podium przegrał z Norwegiem Akselem Lundem Svindalem o 0,05 s i zajął czwarte miejsce. Na tych samych mistrzostwach był też dziesiąty w zjeździe i czternasty w superkombinacji. W 2010 roku wystartował na igrzyskach olimpijskich w Vancouver dwukrotnie znajdując się w pierwszej dziesiątce: w supergigancie był szósty a w superkombinacji ósmy. Największe sukcesy osiągnął podczas mistrzostw świata w Ga-Pa, gdzie wystartował w trzech konkurencjach i zdobył trzy medale. Zwyciężył tam w supergigancie, był drugi w superkombinacji oraz trzeci w zjeździe. Z mistrzostw świata w Schladming w 2013 roku wrócił bez medalu; jego najlepszym wynikiem było siódme miejsce w supergigancie. Brał także udział w igrzyskach w Soczi w 2014 roku i już w pierwszym starcie, biegu zjazdowym, zdobył srebrny medal. Rozdzielił tam na podium Austriaka Matthiasa Mayera i Norwega Kjetila Jansruda. Następnie zajął trzecie miejsce w kombinacji, przegrywając tylko z Sandro Vilettą ze Szwajcarii i Ivicą Kosteliciem. Na tych samych igrzyskach wystartował również w supergigancie, ale nie ukończył rywalizacji.

Osiągnięcia[edytuj | edytuj kod]

Igrzyska olimpijskie Olympic rings with white rims.svg[edytuj | edytuj kod]

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Konkurencja Czas zawodów Strata Zwycięzca
19. 15 lutego 2010 Kanada Whistler Zjazd 1:55,58 min +1,27 s Szwajcaria Didier Defago
6. 19 lutego 2010 Kanada Whistler Supergigant 1:30,73 min +0,39 s Norwegia Aksel Lund Svindal
8. 21 lutego 2010 Kanada Whistler Superkombinacja 2:46,45 min +1,53 s Stany Zjednoczone Bode Miller
2.Silver medal.svg 9 lutego 2014 Rosja Krasnaja Polana Zjazd 2:06,23 min +0,06 s Austria Matthias Mayer
3.Bronze medal.svg 14 lutego 2014 Rosja Krasnaja Polana Superkombinacja 2:45,67 min +0,47 s Szwajcaria Sandro Viletta
DNF 16 lutego 2014 Rosja Krasnaja Polana Supergigant 1:18,14 min - Norwegia Kjetil Jansrud

Mistrzostwa świata[edytuj | edytuj kod]

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Konkurencja Czas zawodów Strata Zwycięzca
DSQ 8 lutego 2007 Szwecja Åre Superkombinacja 2:28,99 min - Szwajcaria Daniel Albrecht
38. 11 lutego 2007 Szwecja Åre Zjazd 1:48,30 min +3,62 s Norwegia Aksel Lund Svindal
4. 4 lutego 2009 Francja Val d'Isère Supergigant 1:20,48 min +1,07 s Szwajcaria Didier Cuche
10. 7 lutego 2009 Francja Val d'Isère Zjazd 2:08,62 min +1,61 s Kanada John Kucera
15. 9 lutego 2009 Francja Val d'Isère Superkombinacja 2:27,37 min +4,37 s Norwegia Aksel Lund Svindal
1.Gold medal with cup.svg 9 lutego 2011 Niemcy Ga-Pa Supergigant 1:38,31 min - -
3.Bronze medal with cup.svg 12 lutego 2011 Niemcy Ga-Pa Zjazd 1:59,17 min +0,76 s Kanada Erik Guay
2.Silver medal with cup.svg 14 lutego 2011 Niemcy Ga-Pa Superkombinacja 2:54,51 min +1,01 s Norwegia Aksel Lund Svindal
7. 6 lutego 2013 Austria Schladming Supergigant 1:24,91 min +1,09 s Stany Zjednoczone Ted Ligety
14. 9 lutego 2013 Austria Schladming Zjazd 2:03,27 min + 2,08 s Norwegia Aksel Lund Svindal
DNF2 11 lutego 2013 Austria Schladming Superkombinacja 2:59,37 min - Stany Zjednoczone Ted Ligety

Puchar Świata[edytuj | edytuj kod]

Miejsca w klasyfikacji generalnej[edytuj | edytuj kod]

Zwycięstwa w zawodach[edytuj | edytuj kod]

  1. Włochy Bormio28 grudnia 2008 (zjazd)
  2. Bułgaria Bansko26 lutego 2011 (superkombinacja)
  3. Austria Schladming - 15 marca 2012 (supergigant)
  4. Stany Zjednoczone Beaver Creek - 30 listopada 2012 (zjazd)
  5. Szwajcaria Wengen19 stycznia 2013 (zjazd)
  6. Niemcy Ga-Pa23 lutego 2013 (zjazd)

Pozostałe miejsca na podium w zawodach[edytuj | edytuj kod]

  1. Włochy Sestriere22 lutego 2009 (superkombinacja) – 3. miejsce[a]
  2. Szwecja Åre12 marca 2009 (supergigant) – 3. miejsce
  3. Włochy Bormio29 grudnia 2010 (zjazd) – 3. miejsce
  4. Szwajcaria Wengen14 stycznia 2012 (zjazd) - 3. miejsce
  5. Austria Kitzbühel25 stycznia 2013 (supergigant) - 3. miejsce
  6. Szwajcaria Lenzerheide12 marca 2014 (zjazd) - 2. miejsce[b]
  • W sumie (6 zwycięstw, 1 drugie i 5 trzech miejsc).

Uwagi

  1. ex aequo z Carlo Janką.
  2. ex aequo z Tedem Ligety.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]