Christoph Schaffrath

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Christoph Schaffrath (ur. 1709 w Hohnstein niedaleko Drezna, zm. 17 lutego według gazety Berlinische Nachrichten lub po 5 listopada 1763 w Berlinie) – niemiecki kompozytor późnobarokowy.

Niewiele wiadomo o jego rodzinie i młodości. Od około roku 1730 August II Mocny zaangażował go do swej warszawskiej saskiej dworskiej orkiestry. Schaffrath poznał w Warszawie wielu wybitnych muzyków; jednym z nich był Franz Benda.

Po zlikwidowaniu "Polnische Kapelle" (początek 1733 roku), powrócił do Drezna. Przez jakiś czas był kapelmistrzem litewskiego księcia Pawła Karola Sanguszki (1680-1750) w Zasławiu w dzisiejszej Ukrainie.

Dnia 2 czerwca 1733 roku wysłał stosowne listy by ubiegać się o stanowisko organisty w Kościele Św. Zofii (Drezno). Przesłuchanie wygrał jednak 22 czerwca Wilhelm Friedemann Bach.

W marcu 1734 roku był już członkiem kapeli księcia Fryderyka Pruskiego w Ruppin (dziś Neuruppin). Po przejęciu władzy przez księcia (już król Fryderyk Wielki) Schaffrath dołączył do jego orkiestry w Poczdamie, która liczyła wówczas ok. 40 muzyków (w tym takich zdolnych kompozytorów jak: Franz Benda, Carl Philipp Emanuel Bach, Johann Gottlieb Graun, Carl Heinrich Graun, Johann Gottlieb Janitsch). Jego roczna pensja w 1741 roku wynosiła 400 talarów.

Od 1744 roku Schaffrath pracował jako kapelmistrz u siostry Fryderyka, księżniczki Anny Amalii Pruskiej, która sama też komponowała.

Schaffrath komponował wiele koncertów i sonat klawesynowych.