Christopher Wreford-Brown

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Christopher Wreford-Brown
Komandor Komandor
Data urodzenia 1945
Przebieg służby
Lata służby 1965-1995
Siły zbrojne  Royal Navy
Jednostki HMS "Cornwall", HMS "Opossum", HMS "Valiant", HMS "Conqueror"
Główne wojny i bitwy Wojna o Falklandy
Późniejsza praca dyrektora do spraw finansów i zasobów ludzkich w Paignton Zoo
Odznaczenia
Distinguished Service Order (Wielka Brytania)

Christopher Louis Wreford-Brown (urodzony w 1945 roku) – oficer Royal Navy, dowódca okrętu podwodnego HMS „Conqueror” w czasie wojny falklandzkiej.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Christopher Wreford-Brown urodził się w sierpniu 1945 roku. Wstąpił do marynarki jako dwudziestolatek i służył przez trzydzieści lat. Pierwszym okrętem, którym dowodził, była fregata HMS „Cornwall”. Następnie przydzielano mu już tylko okręty podwodne: HMS „Opossum”, „Valiant” i wreszcie „Conqueror”. Z tym okrętem 4 kwietnia 1982 roku wyruszył na patrol bojowy opodal Falklandów.

1 maja „Conqueror” napotkał argentyński krążownik ARA „General Belgrano”. Ponieważ cel znajdował się poza wyznaczoną przez Wielką Brytanię strefą działań wojennych, zwrócił się o pozwolenie na zmianę zasad otwarcia ognia (Rules of Engagement) i po rozmowach na najwyższym szczeblu władz (z udziałem premier Margaret Thatcher) uzyskał ją. Podjął wówczas zaskakującą – ale słuszną, jak się okazało – decyzję, by odpalić stare torpedy Mk VIII, sądząc, że choć są to pociski niesterowane, lepiej poradzą sobie z pancerzem okrętu wywodzącego się jeszcze z II wojny światowej. Dwie torpedy trafiły w cel. „General Belgrano” poszedł na dno 2 maja 1982 roku, tuż przed godziną 17 czasu lokalnego.

Za udział w wojnie falklandzkiej Wreford-Brown otrzymał Distinguished Service Order. Jest pierwszym od czasów II wojny światowej dowódcą brytyjskiego okrętu podwodnego (i jak dotąd jedynym na świecie dowódcą atomowego okrętu podwodnego), który zatopił nieprzyjacielski okręt.

W 1995 roku, po odejściu z Royal Navy, podjął pracę w ogrodzie zoologicznym w Paignton. Pracował tam do 2010 roku, kiedy to zrezygnował ze stanowiska dyrektora do spraw finansów i zasobów ludzkich i odszedł na emeryturę.

Źródła[edytuj | edytuj kod]