Chromit

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Chromit
ChromiteUSGOV.jpg
Właściwości chemiczne i fizyczne
Skład chemiczny tlenek żelaza i chromu (FeCr2O4)
Twardość w skali Mohsa 5,5
Przełam nierówny lub muszlowy
Łupliwość brak
Układ krystalograficzny regularny
Gęstość minerału 4,5–4,8 g/cm³
Właściwości optyczne
Barwa czarna, brunatnoczarna
Rysa brunatna, brunatnoczarna
Połysk metaliczny, tłusty

Chromit – minerał z grupy tlenków, zaliczany do grupy spineli chromowych.

Nazwa pochodzi od składu chemicznego minerału, którego głównym składnikiem jest chrom; gr. khroma (chroma) = kolor, barwa (W Haidinger – 1845 r.). Minerał pospolity, szeroko rozpowszechniony. Jeden z pierwszych minerałów, które wyodrębniają się w procesie różnicowania magmy.

Właściwości[edytuj | edytuj kod]

Rzadko tworzy prawidłowo wykształcone, niewielkie kryształy, przyjmujące prawie wyłącznie postać ośmiościanu. Występuje w skupieniach ziarnistych i zbitych, niekiedy występuje w formie brył lub gniazd. Jest twardy, stosunkowo ciężki, kruchy, nieprzezroczysty. Czasami wykazuje słabe właściwości magnetyczne. Często zawiera domieszki: żelaza, glinu, magnezu, manganu, cynku. Tworzy kryształy mieszane z magnesiochromitem oraz spinelem.

Występowanie[edytuj | edytuj kod]

Występuje w zasadowych skałach magmowych (perydotytach, gabrach) oraz w serpentynitach. Zwykle towarzyszy mu oliwin, bądź minerały z grupy serpentynitu. Bardzo często współwystępuje z magnesiochromitem, magnetytem, uwarowitem – (granat chromowy). Bywa spotykany w piaskach i żwirach.

Miejsca występowania: Zimbabwe, RPA, Rosja, Turcja, USA, Rumunia, Norwegia.

W Polsce – w okolicach Góry Ślęży, Ząbkowic Śląskich (najczęściej występuje w serpentynitach).

Zastosowanie[edytuj | edytuj kod]

Najważniejsze źródło otrzymywania chromu (przemysł metalurgiczny: stal chromowa, stopy z żelazem i niklem). Używany w przemyśle farbiarskim, garbarskim, włókienniczym, szklarskim, materiałów ogniotrwałych. Używany jako środek antykorozyjny (chromowanie). Ma znaczenie naukowe (jako wskaźnik genezy skał). Ma znaczenie kolekcjonerskie (najpiękniejsze okazy pochodzą z Namibii).

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Wikimedia Commons

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • G.G. Gormaz, J.J. Casanovas: Atlas mineralogii. Wiedza i życie, 1992.
  • W. Heflik, L. Natkaniec-Nowak: Minerały Polski. Antykwa, 1998.
  • J. Żaba: Ilustrowany słownik skał i minerałów. Videograf II, 2003.
  • W. Schumann: Minerały świata. Oficyna Wydawnicza „Alma-Press”, 2003.
  • J. Bauer: Przewodnik Skały i minerały. Multico, 1997.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]