Chrystus Król

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
James Tissot, Chrystus przed Piłatem (1894) – Z Ewangelii Jana "A więc jesteś królem?" Odpowiedział Jezus: "Tak, jestem królem."

Chrystus Król (łac. Christus Rex) – teologiczny tytuł Jezusa z Nazaretu ściśle związany z pojęciem Królestwa Bożego i wiary chrześcijan w panowanie Jezusa w tym królestwie jako Bożego Pomazańca.

Biblia[edytuj | edytuj kod]

Uznanie Jezusa za króla jest w chrześcijaństwie naturalną konsekwencją uznania go za Mesjasza (Chrystusa), ponieważ w głoszonym przez proroków i w wypatrywanym w Izraelu mesjaszu oczekiwano królewskiego pochodzenia. Ta koncepcja znalazła potwierdzenie w Ewangelii, w której rodowód Jezusa wyprowadza się wprost z królewskiego rodu Dawida[1][2].

Najważniejszą jednak biblijną przesłanką do uznania tego tytułu jest scena przesłuchania Jezusa przez Piłata opisana w Ewangelii Jana, a w której Jezus sam siebie przedstawia jako króla:

Quote-alpha.png
Wtedy powtórnie wszedł Piłat do pretorium, a przywoławszy Jezusa rzekł do Niego: "Czy Ty jesteś Królem Żydowskim?" Jezus odpowiedział: "Czy to mówisz od siebie, czy też inni powiedzieli ci o Mnie?" Piłat odparł: "Czy ja jestem Żydem? Naród Twój i arcykapłani wydali mi Ciebie. Coś uczynił?" Odpowiedział Jezus: "Królestwo moje nie jest z tego świata. Gdyby królestwo moje było z tego świata, słudzy moi biliby się, abym nie został wydany Żydom. Teraz zaś królestwo moje nie jest stąd". Piłat zatem powiedział do Niego: "A więc jesteś królem?" Odpowiedział Jezus: "Tak, jestem królem. Ja się na to narodziłem i na to przyszedłem na świat, aby dać świadectwo prawdzie. Każdy, kto jest z prawdy, słucha mojego głosu"[3].

Oświadczenie złożone przed Piłatem było od samego początku chrześcijaństwa przyjęte naturalnie i nie wymagało nigdy odrębnej definicji dogmatycznej. Już w I wieku autor I Listu do Tymoteusza odniósł się do tego wprost:

Quote-alpha.png
Nakazuję w obliczu Boga, który ożywia wszystko, i Chrystusa Jezusa – Tego, który złożył dobre wyznanie za Poncjusza Piłata – ażebyś zachował przykazanie nieskalane, bez zarzutu aż do objawienia się naszego Pana, Jezusa Chrystusa. Ukaże je, we właściwym czasie, błogosławiony i jedyny Władca, Król królujących i Pan panujących (...)[4]

Poza listami apostolskimi odniesienia do tytułu królewskiego Chrystusa znaleźć można również w Apokalipsie św. Jana[5].

Kult[edytuj | edytuj kod]

Wiara w królowanie Chrystusa była obecna w Kościele przez wieki, czego dowodzą między innymi doksologie wielu modlitw (np. Przez Chrystusa, Pana naszego, który z Tobą żyje i króluje...).

Ponadto wiele Kościołów chrześcijańskich (katolicy, anglikanie, prezbiterianie, luteranie, metodyści) obchodzi święto ku czci Chrystusa Króla.

W Kościele katolickim święto to ma rangę uroczystości i obchodzone jest w ostatnią niedzielę roku liturgicznego (Uroczystość Jezusa Chrystusa, Króla Wszechświata). Zostało wprowadzone w całym Kościele w 1925 roku przez Piusa XI encykliką Quas Primas. Przed reformą liturgiczną wprowadzoną przez Sobór watykański II obchodzone było w ostatnią niedzielę października i nadal jest tak obchodzone w nadzwyczajnej formie rytu rzymskiego.

Tytuł Chrystusa Króla stosowany jest powszechnie jako tytuł kościołów i parafii.

Information icon.svg Zobacz też kategorię: Parafie pod wezwaniem Chrystusa Króla.

Popularna melodia pieśni Christus vincit! Christus regnat! Christus imperat! jest sygnałem rozgłośni radia i telewizji watykańskiej.

Ruchy społeczne[edytuj | edytuj kod]

W 1926 w Meksyku wybuchło tzw. powstanie Cristero skierowane przeciw antykatolickm rządom Plutarco Callesa. Powstańców jednoczyła idea Chrystusa Króla.

Polityczna interpretacja encykliki Quas Primas przyczyniła się do powstania w 1935 w Belgii faszystowskiej partii politycznej Christus Rex[6].

W Polsce działa ruch społeczny zgromadzony wokół koncepcji intronizacji Jezusa na króla Polski, który opiera się na nadinterpretacji[7][8][9][10] przesłania Służebnicy Bożej Rozalii Celakówny.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Pomnik Chrystusa Króla w Świebodzinie

Przypisy

  1. Mt 1,1-17 w przekładach Biblii.
  2. Łk 3,23-38 w przekładach Biblii.
  3. J 18,33-37 w przekładach Biblii.
  4. 1Tm 6,13-15 w przekładach Biblii.
  5. Ap 19,16 w przekładach Biblii.
  6. BELGIUM: Roey v. Rex (ang.). Time, 19 kwietnia 1937. [dostęp 2010-11-11].
  7. Władysław Kubik: Czym jest proponowana przez Rozalię Intronizacja? (pol.). Towarzystwo Jezusowe w Polsce. [dostęp 2012-08-31].
  8. ekai.pl: Dystans wobec inicjatywy ogłoszenia Jezusa królem Polski (pol.). 29 września 2010. [dostęp 2010-11-15].
  9. Jezuici. Intronizacja
  10. ks. dr Leszek Poleszak SCJ: [http://nspj.jezuici.pl/intronizacja-najswietszego-serca-pana-jezusa-nauczanie-magisterium-kosciola-i-bledne-opinie-teologiczne-ks-dr-leszek-poleszak-scj-2/ Intronizacja Najświętszego Serca Pana Jezusa Nauczanie Magisterium Kościoła i błędne opinie teologiczne] (pol.). Dzieło Osobistego Poświęcenia się Najświętszemu Sercu Jezusowemu. [dostęp 2012-11-16].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]