Chrząstka Meckela

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Chrząstka Meckelachrząstka stanowiąca szynę kierunkową dla procesu kostnienia żuchwy. Występuje u kręgowców[1] w życiu płodowym.

Z chrząstki tej powstają: kostne części okolicy bródki, młoteczek, kowadełko, kolec dolny kości klinowej, więzadło wewnętrzne młoteczka, więzadło klinowo–żuchwowe[2]. Została odkryta przez Johanna Friedricha Meckela w 1820 roku[2].

Przypisy

  1. Encyklopedia Powszechna PWN. T. 3. M-R. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1975, s. 72.
  2. 2,0 2,1 Irena Karłowska (red.), Zarys współczesnej ortodoncji