Chrześcijańska Wspólnota Zielonoświątkowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Chrześcijańska Wspólnota Zielonoświątkowa
Klasyfikacja systematyczna wyznania
Chrześcijaństwo
 └ protestantyzm
   └ pentekostalizm
Ustrój kościelny kongregacjonalizm
Strona internetowa
Zbór w Legnicy.
Pentekostalizm
PhoenixFirst3.jpg
 PortalKategoria

Chrześcijańska Wspólnota Zielonoświątkowaewangeliczny kościół protestancki, stanowiący konserwatywne i radykalne skrzydło polskiego ruchu zielonoświątkowego. Przewodniczącym wspólnoty jest prezbiter naczelny Roman Jawdyk. Od innych ugrupowań zielonoświątkowych wyróżniają się tym, że praktykują umywanie nóg podczas Wieczerzy Pańskiej.

Chrześcijańska Wspólnota Zielonoświątkowa jest jednym z mniejszości wyznań protestanckich które nie obchodzą świąt Bożego Narodzenia[2].

Przekonania[edytuj | edytuj kod]

Przekonania Chrześcijańskiej Wspólnoty Zielonoświątkowej opierają się na wspólnym wyznaniu wiary[3].

Quote-alpha.png
„Wierzymy w:
  1. Jedynego Wszechmogącego Boga: Ojca, Syna i Ducha Świętego.
  2. Pismo Święte jako Słowo Boże, natchnione przez Ducha Świętego, jest jedynym, najwyższym autorytetem w sprawach: prawdy, wiary i życia.
  3. Jezusa Chrystusa – Syna Bożego, który przyszedł w ciele na świat (narodził się z Marii Panny), aby przez swą męczeńską śmierć i zmartwychwstanie zbawić grzeszników. Jest jedynym Pośrednikiem i Orędownikiem.
  4. Zbawienie z łaski jako dar Bożej miłości.
  5. Nowonarodzenie z wody i Ducha, aby wejść do Królestwa Bożego.
  6. Chrzest Duchem Świętym oraz w prowadzenie i dary (charyzmaty) Ducha Świętego.
  7. Konieczność przyjęcia chrztu wodnego (przez zanurzenie), Wieczerzy Pańskiej (pod postacią chleba i wina oraz z umywaniem nóg). W pomazanie olejem (ku uzdrowieniu).
  8. Kościół (ciało Jezusa Chrystusa), którego głową i budowniczym jest Jezus Chrystus.
  9. Powszechne zmartwychwstanie (wszystkich ludzi) i sąd Boży oraz życie wieczne (zbawionych) i wieczne potępienie.
  10. Odrodzone (nowe) doczesne życie chrześcijanina, tj.
a. modlitwa za władzę i postępowanie uczciwe, sprawiedliwe, święte (w tym bez nałogów),
b. poszanowanie godności każdego człowieka,
c. sumienne wykonywanie obowiązków (w domu, szkole, pracy, społeczeństwie),
d. dbanie o nierozerwalność małżeństwa (związek kobiety i mężczyzny), rodzinę, rodzicielstwo i macierzyństwo.
e. ochronę życia (w tym nie odbywanie służby wojskowej)”.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Początki ruchu sięgają lat 20. XX wieku na kresach wschodnich i związane są z radykalnym skrzydłem Związku Chrześcijan Wiary Ewangelicznej[4][5]. Powstanie tego skrzydła związane jest z działalnością Iwana Woronajewa, który w 1922 roku przybył do Odessy[6]. Od innych zielonoświątkowców odróżnia ich praktyka umywania nóg podczas eucharystii[6].

Po II wojnie światowej, po przesunięciu granic, część wiernych w wyniku repatriacji przeniosła się do Polski, na Ziemie Odzyskane. Wierni mieszkający na terenie Bieszczadów zostali przesiedleni w wyniku akcji „Wisła”[potrzebne źródło]. Zbory wspólnoty nie weszły w struktury ZKE[7].

Przez długi czas we wspólnocie była silna niechęć do zarejestrowania swego związku. Kościół został zarejestrowany dopiero 6 lutego 1986 roku w Zabrzu. Jedynie niektóre zbory odmówiły wejścia do zarejestrowanej wspólnoty[7][b]. Jako wspólnota działająca legalnie na terenie całej Polski, została zarejestrowana w rejestrze kościołów i związków wyznaniowych Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji pod nr 18[8].

W 1988 roku kościół liczył 910 członków[c], 13 zborów, 4 placówki, w których usługiwało 39 duchownych. W 1994 roku kościół liczył 1588 wiernych skupionych w 16 zborach, w których usługiwało 54 duchownych, w 1999 roku było już około 2 tysięcy wyznawców skupionych w 21 zborach[9].

Kościół posiada ok. 3000 wiernych skupionych w 26 zborach w różnych miastach Polski[a]. Największy zbór mieści się w Zabrzu, liczy około 300 wiernych. Większość zborów znajduje się w południowo-zachodniej Polsce.

Organizuje nabożeństwa, spotkania modlitewne, konferencje i obozy dla młodzieży, a także spotkania dla osób uzależnionych. Chrześcijańska Wspólnota Zielonoświątkowa wydaje dwumiesięcznik pt. „Droga Prawda Życie”[potrzebne źródło]. Pierwszy numer ukazał się w 1989 roku (wtedy był to kwartalnik)[7].

Zbory[edytuj | edytuj kod]

Dane teleadresowe[edytuj | edytuj kod]

Chrześcijańska Wspólnota Zielonoświątkowa
ul. Sudecka 3
59-220 Legnica

Uwagi

  1. 1,0 1,1 Według szacunków publikowanych na stronie internetowej zboru w Czechowicach-Dziedzicach w 2012 roku Wspólnota liczyła ok. 3000 wiernych (Chrześcijańska Wspólnota Zielonoświątkowa w Polsce. Chrześcijańska Wspólnota Zielonoświątkowa w Czechowicach-Dziedzicach. [dostęp 2013-05-04].).
  2. Cztery zbory nie weszły w struktury zarejestrowanego związku.
  3. Nie licząc dzieci.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Departament Badań Społecznych i Warunków Życia GUS: Wyznania Religijne - Stowarzyszenia Narodowościowe i Etniczne w Polsce 2009-2011. Warszawa: Główny Urząd Statystyczny, 2013-03-28. ISBN 12905/00.
  2. Dlaczego nie obchodzimy Bożego Narodzenia?. Chrześcijańska Wspólnota Zielonoświątkowa w Czechowicach-Dziedzicach. [dostęp 2014-12-14].
  3. Wyznanie Wiary Chrześcijańskiej Wspólnoty Zielonoświątkowej.
  4. Zbigniew Pasek: Ruch Zielonoświątkowy: Próba monografii. 1992, s. 163.
  5. Michał Tymiński: Kościół Zielonoświątkowy w Polsce. Wrocław: Misja „Życie”, 1999, s. 37. ISBN 83-911305-4-1.
  6. 6,0 6,1 Zbigniew Pasek: Ruch Zielonoświątkowy: Próba monografii. 1992, s. 164.
  7. 7,0 7,1 7,2 Zbigniew Pasek: Ruch Zielonoświątkowy: Próba monografii. 1992, s. 166.
  8. Rejestr kościołów i innych związków wyznaniowych Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji.
  9. Michał Tymiński: Kościół Zielonoświątkowy w Polsce. Wrocław: Misja „Życie”, 1999, s. 38. ISBN 83-911305-4-1.
  10. Zbór w Legnicy ChWZ
  11. CHWZ Lubin
  12. Historia zboru Zbór Polkowice
  13. Historia Zboru w Zabrzu CHWZ

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]