Chrzest dzieci

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Chrzest dzieci – praktykowane w wyznaniach chrześcijańskich skupiających większość wiernych – katolicyzmie, prawosławiu i ewangelicyzmie – udzielanie sakramentu chrztu małym dzieciom (najczęściej wkrótce po urodzeniu).

Podstawy historyczne[edytuj | edytuj kod]

W 202 roku cesarz rzymski Septymiusz Sewer wydał edykt, w którym zabraniał m.in. przyjmowania chrześcijaństwa - którego dokonywało się poprzez chrzest - wtedy jeszcze osób dorosłych, którzy - co istotne w tym względzie - przechodzili z pogaństwa lub judaizmu na chrześcijaństwo. Chrześcijanie zauważyli, że jedyną możliwością przyjmowania ludzi do wspólnoty Kościoła było chrzczenie niemowląt i dzieci.

Chociaż na przestrzeni czasu postanowienie edyktu straciło moc, praktyka ta została zachowana w większości Kościołów historycznych.

Podstawy biblijne[edytuj | edytuj kod]

Chrzest dzieci wynika z przekonania, że człowiek jest obarczony od urodzenia grzechem pierworodnym.

Niezależnie od pojmowania tej kwestii chrzest jest podporządkowaniem się słowom Jezusa z Ew. Mat. 28,19.

Kościoły praktykujące chrzest dzieci powołują się na wybrane wersety biblijne. Jezus Chrystus powiedział: „Dopuśćcie dzieci i nie przeszkadzajcie im przyjść do Mnie; do takich bowiem należy królestwo niebieskie” (Mt 19,14) - rozumienie tego fragmentu opiera się na tym, że chrzest jest momentem, w którym Bóg spotyka się z człowiekiem i zawiera z nim przymierze.

W innym miejscu Jezus mówi, że chrzest jest znakiem nadejścia królestwa (por. Mt 28,18-19).

Św. Piotr mówił po Pięćdziesiątnicy: „Nawróćcie się i niech każdy z was ochrzci się w imię Jezusa Chrystusa na odpuszczenie grzechów waszych, a weźmiecie w darze Ducha Świętego. Bo dla was jest obietnica i dla dzieci waszych”. (Dz 2, 38-39).

Na nowe przymierze Jezusa z Kościołem należy patrzeć w kontekście Starego przymierza, które zawarł Jahwe z Narodem wybranym. Zawsze zapewnia On, że do przymierza włączone będą niemowlęta. Stąd zwyczaj rytualnego obrzezania każdego chłopca oznaczał przyjęcie nowonarodzonych do narodu żydowskiego[1].

W wielu wyznaniach ewangelikalnych, między innymi u baptystów czy zielonoświątkowców - oraz w innych organizacjach religijnych, jak Świadkowie Jehowy[2], praktykowany jest wyłącznie tzw. "chrzest wiary" (chrzest dorosłych), na podstawie świadomej decyzji dorosłych osób pragnących przyjąć chrzest. Kwestię konieczności wieku odpowiedzialnego argumentuje się w oparciu o werset 16, 16-go rozdziału Ewangelii Marka - przy czym werset ten jest interpretowany literalnie, a kolejność w tekście wymienianych elementów: wiary i chrztu jest przyjmowana jako jedyna bezwzględna reguła (spójnik "i" sugeruje równoważność, a nie wynikanie chrztu z wiary/następstwo czasowe chrztu po wierze). Istotną - i pewniejszą merytorycznie rolę pełni fragment księgi (Dziejów Apostolskich 8:36-37), w którym Filip Apostoł stwierdza w rozmowie z etiopskim eunuchem, że będzie ochrzczony, jeśli wierzy.

Ogólnie różnicę pojęcia chrztu można przedstawić następująco:

  • przymierze Boga z człowiekiem - Stwórca niejako "wyprzedza" człowieka swoją łaską, czego znakiem jest chrzest nieświadomego niemowlęcia.

Zwolennicy chrztu dzieci podkreślają, że to Bóg zbawia człowieka - a nie ludzka późniejsza decyzja. To właśnie jest łaską, dzięki której człowiek może być zbawiony, przez wiarę, która się objawia później - a dalsze życie człowieka pokazuje, czy on tę łaskę odrzucił, czy przyjął zbawienie;

  • przymierze człowieka z Bogiem - człowiek zawiera przed świadkami przymierze z Bogiem, co symbolizuje chrzest w momencie, kiedy człowiek zadecyduje o przyjęciu łaski poprzez nawrócenie i uzna, że jest świadomy swojej wiary, przez którą jest zbawiony i może dać jej świadectwo.

Przypisy

  1. Scott Hahn, Przyczyny wiary: Jak rozumieć i wyjaśniać wiarę katolicką i jak występować w jej obronie. Wydawnictwo Salwator, Kraków 2008.
  2. Chrzest a twoja więź z Bogiem. W: Czego naprawdę uczy Biblia? [on-line]. jw.org. s. 174–183.