Ciśnienie krytyczne

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Punkt potrójny (p.t.) i punkt krytyczny (p.k.) na wykresie równowagi faz dla czystej substancji

Ciśnienie krytyczne – graniczne ciśnienie, poniżej którego nie jest możliwe przeprowadzenie gazu w stan ciekły w temperaturze krytycznej[1]. Jest jednym z parametrów punktu krytycznego. Po przekroczeniu ciśnienia, jak i temperatury krytycznej, substancja przechodzi w stan nadkrytyczny.

Przykładowe wartości ciśnienia krytycznego to: woda: ok. 218 atm, benzen: ok. 48 atm, wodór: ok. 13 atm[2].

Przypisy

  1. Encyklopedia techniki. Chemia. Warszawa: WNT, 1965.
  2. Gordon M. Barrow: Chemia fizyczna. Wyd. 3. Warszawa: PWN, 1978, s. 28.