Ciarko PBS Bank KH Sanok

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Ciarko PBS Bank Sanok)
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ice hockey pictogram.svg Ciarko PBS Bank KH Sanok
Tradycyjne barwy klubu
Tradycyjne barwy klubu
Pełna nazwa Ciarko PBS Bank Klub Hokejowy Sanok spółka z ograniczoną odpowiedzialnością
Barwy czerwono-biało-niebieskie
Data założenia 2011 (pierw. 1958)
Liga Polska Polska Hokej Liga
Debiut w najwyższej lidze 1976
Adres ul. Królowej Bony 4
38-500 Sanok
 Polska
Lodowisko Arena Sanok
Numer KRS 0000399041
Prezes Polska Waldemar Bukowski
Trener Czechy Miroslav Fryčer
Asystent trenera Polska Marcin Ćwikła
Kit body redbluesides.png
Stroje
domowe
Kit body redbluesides.png
Stroje
wyjazdowe
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Strona internetowa
Arena Sanok (2012)
Arena Sanok – widok w środku (2013)

Ciarko PBS Bank KH Sanokklub hokejowy z siedzibą w Sanoku, występujący w rozgrywkach polskiej Polskiej Hokej Ligi. Dwukrotny triumfator mistrzostw Polski z 2012 i 2014 oraz dwukrotny zdobywca Pucharu Polski z 2010 i 2011.

Od 2011 klub działa w oparciu o spółkę z o.o. Kontynuuje tradycje sanockich klubów hokejowych: założonej w 1958 sekcji ZKS Stal Sanok, przekształconej w 1991 w STS Sanok oraz działąjących następnie SKH Sanok i KH Sanok. Mecze w Sanoku rozgrywano od 1965 do końca sezonu ligowego 2005/2006 na lodowisku Torsan. Począwszy od sezonu 2006/2007 sanockiemu hokejowi służy hala widowiskowo-sportowa Arena Sanok[1].

Informacje ogólne[edytuj | edytuj kod]

  • Pełna nazwa: Ciarko PBS Bank Klub Hokejowy Sanok
  • Rok założenia: 2011 (pierwotnie 1958)
  • Barwy: czerwono-biało-niebieskie
  • Siedziba klubu: ul. Królowej Bony 4, 38-500 Sanok
  • Sponsorzy strategiczni i udziałowcy spółki: Ciarko, Podkarpacki Bank Spółdzielczy, Sandeco, Miasto Sanok
  • Przewodniczący Rady Nadzorczej: Paweł Kołodziejczyk
  • Z-ca przewodniczącego Rady Nadzorczej: Ryszard Ziarko (Ciarko)
  • Członkowie Rady Nadzorczej: Paweł Kołodziejczyk (PBS Bank), Ryszard Ziarko (Ciarko), Paweł Kowalski (Sandeco), Damian Delekta (MOSiR)[2]
  • Prezes zarządu klubu: Waldemar Bukowski
  • Wiceprezesi zarządu klubu: Maciej Bilański (Ciarko), Bartłomiej Klimkowski (PBS Bank)
  • Rzecznik prasowy: Wojciech Pajestka
  • Trener: Miroslav Fryčer
  • Asystenci trenera: Marcin Ćwikła
  • Trener bramkarzy: Martin Klempa
  • Kierownik drużyny: Jerzy Hućko
  • Lekarz: dr Marek Wojnarowski
  • Masażysta: Tomasz Jędruszczak
  • Kapelan drużyny: o. Piotr Marszałkiewicz OFMConv[3][4]
  • Lodowisko: Arena Sanok
  • Pojemność obiektu: 3000

Historia klubu[edytuj | edytuj kod]

Historyczne nazwy[edytuj | edytuj kod]

  • Robotniczy Klub Sportowy (RKS) Sanoczanka Sanok (1958–1960)
  • Zakładowy Klub Sportowy (ZKS) Stal Sanok (1960–1991)
  • Sanockie Towarzystwo Sportowe (STS) Sanok (1991–1999)
    • STS „Autosan” Sanok (1994–1999)
  • Sanocki Klub Hokejowy (SKH) Sanok (1999–2001)
  • Klub Hokejowy (KH) Sanok (2001–2011)
    • „Ciarko” KH Sanok (2008–2011)
  • Ciarko PBS Bank Klub Hokejowy Sanok sp. z o.o. (od 2011)

Stal Sanok[edytuj | edytuj kod]

Hokej na lodzie pojawił się w Sanoku na początku lat 50. Rozgrywano go w formie rekreacyjnej, najpierw w miejscu dawnego kortu tenisowego obok gmachu Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół” przy ulicy Adama Mickiewicza, a pod koniec lat 50. kilkaset metrów poniżej, w miejscu gdzie obecnie znajduje się hotel „Dom Turysty”[5]. W tym czasie decydujące były warunki atmosferyczne pozwalające na uprawianie tego sportu. W 1958 z inicjatywy sanockich sympatyków hokeja na lodzie powstała sekcja hokejowa[6], działająca pod egidą Robotniczego Klubu Sportowego „Sanoczanka” (powstał rok wcześniej w wyniku fuzji KS Górnika Sanoczanka i ZKS Stali Sanok). Drużyna rozgrywała spotkania towarzyskie z okolicznymi zespołami m.in. z Krosna, Przemyśla, Rzeszowa, Jarosławia, a kierował ją Włodzimierz Jacewicz. Wprawdzie były to rozgrywki amatorskie, jednak prowadzone były w ramach rozgrywek III ligi. Stawką tych pojedynków było Mistrzostwo Województwa. Z upływem lat sanoczanie wprawdzie zdominowali te rozgrywki, jednak w walce o awans do II ligi przegrywali systematycznie z zespołami z okręgu krakowskiego i katowickiego. Sekcja została rozwiązana w 1961. Dalsze problemy pojawiły się, gdy w 1962 na miejscu dotychczasowego naturalnego lodowiska postanowiono wybudować hotel „Dom Turysty”. Działalność sekcji zawieszono wówczas na trzy lata (1962-1965).

W 1965 podjęto decyzję o tworzeniu sztucznego lodowiska, którego wykonawcą była Sanocka Fabryka Autobusów „Autosan”. Budowę rozpoczęto 1966 na terenie byłego amfiteatru przy ulicy Mickiewicza[7]. Po reaktywacji zespołu hokejowego, drużyna została zgłoszona do rozgrywek ligi okręgowej w sezonie 1965/1966, prowadzona przez instruktora Edwarda Pilszaka pod szyldem Stal Sanok uplasowała się na 3. miejscu. Lodowisko Torsan oddano do użytku jesienią 1968, a oficjalnie obiekt został otwarty 9 listopada 1968. W latach 1967-1970 zespół Stali rywalizował w rozgrywkach klubowych z takimi drużynami jak Czuwaj Przemyśl, JKS Jarosław, Karpaty Krosno czy Glinik Gorlice. W 1968 rou oddane do użytku zostało sztuczne lodowisko przy ulicy Mickiewicza w Sanoku (oficjalne otwarcie nastąpiło w listopadzie), jednak spotkania ligowe rozgrywane były sporadycznie. Główną przeszkodą były niekorzystne warunki atmosferyczne. Admiratorem hokeja był prezes SFA „Autosan”, Leszek Kawczyński[8][9], który od 1966 do 1980 pełnił funkcję prezesa honorowego klubu[10].

W sezonie 1969/1970 hokeiści Stali wywalczyli w rozgrywkach ligowych pierwszą lokatę, która uprawniała do walki w barażach o awans do II ligi. Spora w tym zasługa trenera Józefa Kurka, którego działaczom Stali udało się pozyskać w maju 1969 z zespołu Podhale Nowy Targ (współpracę z tym klubem działacze Stali nawiązali w 1967). Wkrótce jednak Józef Kurek został asystentem trenera reprezentacji Polski, Anatolija Jegorowa. Niemniej jednak w niedługim czasie działaczom Stali udało się pozyskać kolejnego trenera z Nowego Targu – Mieczysława Chmurę (zwanego „ojcem sanockiego hokeja”). Wraz z nowym szkoleniowcem do Sanoka przybyła także grupa kilku zawodników, którzy zostali wypożyczeni do Stali z Nowego Targu. Wzmocnienia te dosyć szybko zaowocowały dobrymi wynikami w rozgrywkach ligowych. Sanoczanie m.in. dwukrotnie rozgromili Karpaty Krosno (odpowiednio 20:1 i 18:2) oraz Czuwaj Przemyśl (17:1 i 6:0). Wprawdzie podopieczni trenera Chmury bezproblemowo zwyciężyli w rozgrywkach ligowych, jednak w walce o awans do II ligi musieli jeszcze uznać wyższość drużyn: Dolmelu Wrocław, Elektro Łaziska i Polonii Bytom.

Uprawianie tej dyscypliny odbywało się wówczas w trudnych warunków, na otwartym terenie, bez odpowiedniego zaplecza, a dodatkowo przy braku sprzętu sportowego. Mimo tego hokej zyskiwał w mieście coraz więcej sympatyków, którzy tłumnie przychodzili na mecze i treningi drużyny. W październiku 1970 z klubu odszedł trener Chmura, a jego miejsce zajął były reprezentant Polski, Andrzej Wołkowski. Rok później (sezon 1970/1971) z rozgrywek ligowych wycofały się drużyny z byłego województwa rzeszowskiego i w tej sytuacji zespół Stali Sanok został zgłoszony do rozgrywek okręgu krakowskiego. Do zespołu dołączyło kilku zawodników z Podhala oraz Wisły, a także z Cracovii Kraków. Wzmocniona kadrowo drużyna Stali wywalczyła wicemistrzostwo okręgu i dzięki temu uzyskała awans do turnieju barażowego, którego stawką był awans do II ligi. Hokeiści Stali w swojej grupie eliminacyjnej rywalizowali z zespołami Elektro Łaziska, LZS Czarny Dunajec oraz Podhale II Nowy Targ. O awansie decydować miał ostatni mecz, w którym Stal zmierzyła się z zespołem Elektro (w Łaziskach górą byli gospodarze, którzy wygrali 7:5). W meczu rewanżowym, który rozegrany został w Sanoku 21 marca 1971[11] goście z Łazisk wygrali pierwszą tercję 4:1, drugą 2:1 i przed ostatnią odsłoną wynik brzmiał 2:6 na niekorzyść Stali. Jednak w ostatniej tedrcji sanoczanie zagrali koncertowo, wygrywając ją 8:0 i cały mecz 10:6, a tym samym zapewniając sobie historyczny awans do II ligi. W mieście nastała wielka radość, na ulicach świętowało ok. 10 tys. mieszkańców, rozbrzmiewały śpiewy, asystowała im orkiestra dęta. Awans wywalczyła kadra Stali w składzie: Ryszard Giera, Zbigniew Baran (bramkarze), Mieczysław Ćwikła, Adam Łakus, Tadeusz Glimas, Witold Szlendak, Franciszek Bryniarski (obrońcy) oraz Tadeusz Radzki, Tadeusz Garb, Wojciech Mrugała, Jan Paszkiewicz, Zbigniew Krawczyk, Zbigniew Buczek, Jan Łakus, Jan Błażowski (napastnicy)[12]. Po historycznym sukcesie wsparcie dla sanockiego hokeja wyraziły władze miasta, przewidując oddanie do użytku w 1977 lodowiska, zwiększenie liczby zawodników z 430 do 580, ponadto stworzono klasę sportową w Szkole Podstawowej nr 7[13].

W tym czasie drużyna sukcesywnie rozwijała się i zbierała cenne doświadczenie. Przyczyniała się do tego przede wszystkim stała i owocna współpraca z Podhalem Nowy Targ (pomoc szkoleniowa, przekazywanie zawodników, sprzętu sportowego). Ponadto sanocka drużyna równolegle z meczami ligowymi rozgrywała spotkania towarzyskie z zespołami pierwszoligowymi oraz zagranicznymi (z Czechosłowacji, Jugosławii, Finlandii, Szwecji). W klubie działała także drużyna juniorów i szkółka hokejowa.

Klub wzmocnili wychowankowie Podhala: Franciszek Pajerski, Adam Radzki, Józef Pyzowski i w inauguracyjnym sezonie w II lidze 1971/1972 Stal zajęła czwarte miejsce. Prze kolejnym sezonem drużynę wzmocnili kolejni zawodnicy z Nowego Targu (bramkarz Kazimierz Mrugała, Wojciech Mrugała, Stanisław Zapała) oraz nowy trener, Czech Jozef Stock – Stal zajęła w edycji 1972/1973 piąte miejsce. Przed kolejnym sezonym pojawili się następni nowotarżanie: Kazimierz Iskrzycki i Franciszek Rekucki, a Stal pod wodzą Stocka w edycji 1973/1974 uplasowała się znów na piątej pozycji. Następnie trenerem został Tadeusz Bujar z Janowa, który pozostawał nim przez trzy kolejne sezony. Prowadzona przez niego drużyna w emocjonującycm sezonie 1974/1975 zajęła trzecie miejsce w II lidze. Pomimo gry utalentowanych zawodników przyjezdnych w barwach sanockiego zespołu, najskuteczniejszym graczem Stali był regularnie rodowity sanoczanin, Jan Paszkiewicz.

Kolejny sezon przyniósł wzrost formy drużyny. Po pierwszej rundzie Stalowcy zajmowali pierwsze miejsce (nie poniosła porażki i miała na koncie 100 goli, co oznacza że średnio zdobywała ok. 7 bramek w meczu)[14]. W drugiej części sezonu, pomimo rywalizacji z Unią Oświęcim sanoczanie utrzymali pierwsze miejsce. W marcu 1976 spełniło się historyczne rozstrzygnięcie – hokeiści z Sanoka trenowani przez Tadeusza Bujara wygrali II ligę południową i uzyskali historyczny awans do I ligi. W 28 meczach drużyna odniosła 21 zwycięstw, 3 remisy, 4 porażki; bramki 182-84[15]. Królem strzelców i najskuteczniejszych zawodnikiem był ponownie Jan Paszkiewicz (73 punkty za 58 gli i 15 asyst). W składzie zespołu, który wywalczył awans do I ligi, byli: Jan Paszkiewicz (26 lat), Stanisław Zapała (26), Mieczysław Ćwikła (25), Kazimierz Szostak (20), Tomasz Zieliński (18), Zenon Borowik (22), Stanisław Vogel (21), Franciszek Rekucki (21), Kazimierz Iskrzycki (24), Tadeusz Garb (27), Kazimierz Mrugała (25), Franciszek Pajerski (27), Czesław Radwański (19), Adam Wilusz (21), Zbigniew Buczek (24), Jan Mrugała (26), Wojciech Mrugała (25), Jan Łakus (28), Andrzej Bielec (19). Sukces sanockich hokeistów był największym osiągnięciem miejscowego sportu w ówczesnym czasie. Awans był fetowany przez mieszkańców, władze miasta i zakłady pracy.

Przed inauguracyjnym sezonem I ligi 1976/1977 w składzie zespołu nastąpiło kilka zmian (odeszli zawodnicy F. Pajerski, J. Łakus, S. Zapała, Z. Borowik, zaś przybyli bramkarz z Gdańska Jerzy Rożdzyński, z Nowego Targu Leszek Behounek, Marek Jachna oraz Tadeusz Vogel i inni). Drużyna okazała się jednym z najsłabszych zespołów w lidze, jednak pomimo wielu porażek, ponosiła je w nieznacznych rozmiarach, często tocząc wyrównane mecze i prowadząc w nich początkowo z korzystnym wynikiem[16]. W grudniu 1976 z pracy zrezygnował Tadeusz Bujar (względy zdrowotne), a jego miejsce w rundzie rewanżowej zajął Kazimierz Bryniarski. Finalnie był to jednoroczny epizod sanoczan w najwyższej klasie rozgrywkowej. Stal zdobyła łącznie 16 punktów w 44 meczach (bramki 121-305), zakończyła sezon na przedostatnim 11. miejscu[17] i została zdegradowana do II ligi. Najskuteczniejszym sanockim zawodnikiem był ponownie Jan Paszkiewicz, który na pierwszoligowych taflach zdobył 31 bramek. Poza najwyższą klasą rozgrywkową drużyna występowała niezmiennie przez następnych kilkanaście lat.

Po spadku drużyna nie zdołała odbudować poziomu najlepszego zespołu drugiej klasy rozgrywkowej. W sezonie 1977/1978 II ligi klub zajął 4. miejsce, w sezonie 1978/1979 5. miejsce. Od 1979 nowym szkoleniowcem był Czech Milan Skokan – w sezonie 1979/1980 drużyna zajęła 6. miejsce, w sezonie 1980/1981 7. miejsce. W połowie 1981 nowym trenerem został były zawodnik, Franciszek Pajerski. W edycji 1981/1982 drużyna wygrała Grupę Południową II Ligi, a turniejach finałowych rozgrywek zajęła ostatecznie 3. miejsce.

W sezonie 1982/1983 Stal zajęła 4. miejsce w Grupa Południowej II ligi, w sezonie 1983/1984 3. miejsce, w sezonie 1984/1985 4. miejsce, w sezonie 1985/1986 4. miejsce, w sezonie 1986/1987 3. miejsce, w sezonie 1987/1988 5. miejsce, w sezonie 1988/1989 3. miejsce, w sezonie 1989/1990 ponownie 3. miejsce. Po tym sezonie pojawiły się trudności finansowe (odwoływano mecze wyjazdowe, drużyna była karana walkowerami). Na skutek kryzysu gospodarczego, a następnie transformacji ustrojowej stale pogorszała się sytuacja klubu. W lutym 1990 wypowiedzenia pracy otrzymali piłkarze i hokeiści Stali Sanok, zatrudniani dotąd przez lata na fabrycznych etatach w Autosanie[18]. Sanocka Fabryka Autobusów Autosan zaprzestała finansowania sportu i klubu. W związku z tym Zarząd klubu zdecydował o zawieszeniu działalności sekcji hokeja na lodzie. Wiosną 1990 na płycie i trybunach lodowiska Torsan rozpoczęło działalność targowisko i zaistniała realna groźba końca hokeja w Sanoku[19]. Mimo to drużyna wystartowała w kolejnej edycji rozgrywek 1990/1991. Drużyna awansowała do rywalizacji o awans do ekstraklasy, w półfinale której uległa w dwumeczu Polonii Bydgoszcz (3:4 i 3:6). Był to zarazem ostatni mecz hokeistów w Sanoku jako Stal Sanok.

STS Sanok[edytuj | edytuj kod]

Wiosną 1991 doszło do uzgodnień między działaczami ZKS Stal i grupy inicjatywnej na temat konieczności powstania nowego, osobnego i samodzielnego klubu hokejowego. 30 kwietnia Walne Zebranie Sprawozdawczo-Wyborczym ZKS Stal podjęło uchwałę o przekazaniu sekcji hokejowej nowo formowanemu samodzielnemu klubowi. 26 marca 1991 miało miejsce zebranie założycielskie inicjatorów założenia nowego klubu hokejowego pod nazwą Sanockie Towarzystwo Sportowego Sanok[20]. Wówczas ustanowiono statut i wybrano Komitet Założycielski, a następnie złożono wniosek o rejestrację STS, która formalnie nastąpiła decyzją 17/91 Urzędu Wojewódzkiego w Krośnie z 9 maja 1991. 11 maja w świetlicy przy lodowisku Torsan odbyło pierwsze Walne Zebranie Wyborcze. Nowym prezesem STS został były bramkarz hokejowy Stali, pochodzący z Gdańska Jerzy Rożdżyński. Za logo klubu przyjęto herb miasta, wraz z wpasowanymi w niego kijami hokejowymi i krążkiem, zaś za barwa przyjęto kolor czerwony, biały i niebieskie[21]. Władze nowego klubu STS wystąpiły do Stali o nieodpłatne przekazanie sekcji wraz ze sprzętem, do Autosanu o użyczenie wzgl. wydzierżawienie lodowiska i rozpoczął organizację klubu[22][23]. Po zakończeniu działalności sekcji hokejowej w ramach ZKS Stal Sanok, w maju 1992 klub przekazał sekcję hokeja na lodzie, wraz z zawodnikami, trenerami, majątkiem, sprzętem itd., na rzecz nowo powstałego klubu[24]. Latem 1991 klub borykał się z kłopotami organizacyjnymi i finansowymi w pierwszym okresie działalności[25]. W sierpniu 1991 pracę w Sanoku rozpoczęli dwaj rosyjscy hokeiści: Władimir Mielenczuk i Walerij Usolcew[26] (pierwszy z nich został grającym trenerem, a drugi jego grającym asystentem). Drużyna STS przystąpiła do rywalizacji z ośmioma zespołami w I grupie II ligi[27]. W inauguracyjnym meczu 12 października 1991 w Oświęcimiu STS pokonał Unię Oświęcim II 10:9 (Mielenczuk strzelił premierowego w historii nowego klubu oraz uzyskał hat-trick)[28]. W następnych kolejkach ligowych drużyna odnosiła regularne zwycięstwa, jednak mimo tego w grudniu 1991 wskutek problemów finansowych pojawiło się realne niebezpieczeństwo wycofania klubu z rozgrywek[29]. W styczniu 1992 drużyna rozegrała towarzyskie spotkania z drużynami I-ligowymi, aktualnie liderującym Podhalem, ulegając mu 1:9 (w drużynie gości zagrał Siergiej Agiejkin, który tym samym był pierwszym mistrzem świata w meczu na Torsanie)[30] oraz GKS Tychy (6:3, 5:7)[31]. W dalszej fazie rozgrywek zespół nadal kontynuował passę zwycięstw, m.in. pokonując w Nowym Targu drużynę Podhale II wynikiem 22:3[32]. W ostatnim meczu rundy zasadniczej STS wygrał z KTH Krynica 17:5, został najlepszą drużyną w grupie południowej (bilans 125 goli strzelonych i 36 stracone w 12 meczach[33]) i z tym zespołem zagrał w półfinale rozgrywek[34]. W rozegranych meczach STS wygrał 8:4, 2:1[35] oraz 13:2, 15:4[36] i awansował do finału, w którym przeciwnikiem był zwycięzca grupy północnej, zespół Stoczniowca Gdańsk. W pierwszych dwóch meczach rozegranych w Gdańsku 29 lutego i 1 marca w Gdańsku padły remisy 6:6 i 2:2[37]. Dwa kolejne spotkania odbyły się 7 i 8 marca w Sanoku – pierwszy mecz wygrali gdańszczanie 3:1, a decydujący czwarty m16ecz zakończył się zdecydowanym zwycięstwem sanoczan 9:0[38]. Tym samym w pierwszym sezonie działalności STS-u zespół odniósł sukces, na który sanoczanie czekali 15 lat – po raz drugi w historii klubu awans do I ligi stał się faktem. Awans wywalczyła drużyna w składzie Sławomir Trelka (bramkarz), Walerij Usolcew, Zygmunt Wójcik, Arkadiusz Burnat, Piotr Lisowski, Zbigniew Niedośpiał, Dariusz Oberc, Wojciech Zubik, Władimir Mielenczuk, Andrzej Ryniak, Jan Ryniak, Adam Milczanowski, Marian Guzy, Czesław Radwański, Piotr Milan (uznany najlepszym zawodnikiem finałów[39]), Grzegorz Mermer, Jacek Jakubaszek, Robert Brejta, Dariusz Brejta, Maciej Bar[40]. Przegrany w barażach Stoczniowiec również dostąpił gry w ekstraklasie, gdyż przejął w niej ostatecznie miejsce drużyny Zofiówka Jastrzębie, która w międzyczasie wycofała się z rozgrywek[41].

Pod koniec lipca 1992 drużyna przebywała na zgrupowaniu w białoruskim Grodnie, w tym czasie zespół wzmocnił bramkarz tamtejszego klubu Leonid Fatikow[42][43]. W premierowym sezonie 1992/1993 zainaugurowanym 8 września[44] STS Sanok był rewelacją rozgrywek, w trakcie sezonu pokonał m.in. aktualnego wicemistrza Polski Naprzód Janów i mistrza Podhale Nowy Targ[45]. W meczu kończącym sezon regularny sanoczanie pokonali Tysovię Tychy 2:1, zajęli szóste i trafili do "grupy silniejszej" w drugim etapie rozgrywek (najskuteczniejszym zawodnikiem był wówczas Adam Milczanowski - 14 punktów w 18 meczach)[46]. 20 listopada 1992 drużyna STS rozegrała towarzyski mecz z zespołem byłych gwiazd reprezentacji ZSRR, który sensacyjnie wygrała 5:4 (trzy gole w tym meczu zdobył Adrian Krzysztofik; w składzie gości wystąpili m.in. Aleksandr Malcew, Siergiej Babinow)[47][48]. W dalszym trakcie sezonu, w "grupie silniejszej" STS uzyskał piąte miejsce, zaś w fazie play-off uległ Naprzodowi 0:2 w dwumeczu (2:4 i 1:2 w spotkaniach) i ostatecznie został sklasyfikowany na piątym miejscu. Najskuteczniejszym zawodnikiem w całej edycji byli Jacek Kubowicz (30 punktów, w tym 21 goli) i Walerij Usolcew (30 punktów, w tym 11 asyst)[49]. W marcu 1993 z uwagi na rosnące problemy finansowe klubu powołany został Społeczny Komitet Ratowania Sanockiego Hokeja, który założyli byli hokeiści Franciszek Rekucki i Kazimierz Mrugała[50]. W tym czasie nastąpiła przebudowa składu drużyny (odeszli m.in. Fatikow, Usolcew, Kubowicz)[51]. Po zakończeniu sezonu wyniknęło spore zadłużenie klubu, pod koniec czerwca rezygnację z funkcji prezesa złożył Jerzy Rożdżyński[52][53]

Dwa kolejne sezony nie były już jednak tak udane, choć drużyna nadal była ważną siłą w lidze. W edycji ligi 1993/1994 asystentem trenera Władimira Mielenczuka został Czesław Radwański, który uprzednio zakończył karierę zawodniczą (z zespołu odszedł zaś m.in. Walery Usolcew i najskuteczniejszy zawodnik, Jacek Kubowicz)[54]. W sezonie 1993/1994 po I rundzie drużyna zajmowała szóste miejsce, następnie grupę 5-10 ukończyła na siódmej pozycji, awansując do fazy play-off. W 1/4 finału STS stawił duży opór ówczesnym wicemistrzom Polski, Unii Oświęcim w stosunku 2:3 (w meczach 1:4, 5:4, 2:8, 5:4, 3:5). Ostatecznie STS uplasowało się na na siódmym miejscu w klasyfikacji końcowej sezonu[55]. W sezonie 1993/1994 II ligi uczestniczyła drużyna rezerwowa STS II Sanok[56].

Torsan – lodowisko klubu w latach 1965-2006
Tabliczka informacyjna KH Sanok na byłej siedzibie klubu przy ulicy Mickiewicza 12

W trakcie sezonu 1994/1995, 23 stycznia 1995 drużyna z Sanoka została dotknięta tragedią – autobus, którym hokeiści wracali z meczu w Sosnowcu uległ wypadkowi w miejscowości Gniewoszówka koło Beska, w wyniku którego zginęli trzej pasażerowie, w tym jeden hokeista: Piotr Milan, czołowy napastnik STS-u[57][58] Osiem osób odniosło obrażenia[59]. Ostatecznie zespół ukończył rozgrywki na dziewiątym miejscu – zdobył 42 punkty w 21 meczach (w tym 5 walkowerem), zdobył 165 goli i stracił 127[60].

W sezonie 1995/1996 zespół prowadzony przez rosyjskiego trenera Władimira Katajewa świetnie rozpoczął rozgrywki. Pierwszy etap w grupie A zakończył na drugim miejscu, potem było już gorzej – w grupie 1-6 drużyna zajęła 5. miejsce. W I rundzie play-off sanoczanie zmierzyli się z TTH Metron Toruń i ulegli w stosunku 0:2 (w meczach 2:5, 4:5). Ostatecznie STS zajął 5. miejsce w klasyfikacji końcowej[61].

W sezonie 1996/1997 klub po dokonaniu znaczących wzmocnień zakończył I rundę na wysokim czwartym miejscu. W ćwierćfinale rozgrywek drużyna spotkała się z TTH Toruń – rywalizacja tych drużyn była jednocześnie rewanżem za poprzedni sezon. W Sanoku STS wygrał pewnie 10:4, jednak w rewanżu równie zdecydowanie zwycięstwo odnieśli torunianie, zatem decydujący był trzeci mecz. 1 marca 1997 sanoczanie wygrali spotkanie 4:2 a całą rywalizację 2:1. Tym samym odnieśli historyczny sukces, po raz pierwszy awansując do najlepszej czwórki w kraju. W półfinale STS zmierzył się z Podhalem Nowy Targ, ulegając w stosunku 2:3 (w meczach 3:4, 4:3k., 5:3, 1:5, 7:2). Następnie w walce o brązowy medal zespół przegrał z ekipą KKH Katowice 1:3 (1:5, 4:2, 1:2 k., 0:3)[62].

W kolejnym sezonie 1997/1998 hokeiści z Sanoka początkowo wygrali grupę C, a następnie zajęli wysokie trzecie miejsce w II fazie (grupa 1-6). Jednakże następnie w I rundzie fazy play-off ulegli niżej notowanemu Stoczniowcowi w stosunku 1:3 (w meczach 2:4, 5:3, 2:3, 2:3 k.) i ostatecznie zakończyli sezon na szóstej pozycji[63]. W sezonie 1998/1999, w związku z problemami finansowymi, drużyna z trudem obroniła się przed spadkiem. W fazie play-off uległa TTS Tychy dwukrotnie 6:8 oraz 3:14 i zakończyła sezon na ósmym miejscu[64]. Był to ostatni sezon występów sanockiego klubu pod nazwą STS.

SKH Sanok[edytuj | edytuj kod]

W sezonie 1999/2000, już pod nazwą SKH Sanok zespół prowadzony przez Wincentego Kawę, powtórzył sukces z sezonu 1996/1997, grając o brązowy medal i zajmując ostatecznie 4. miejsce. W fazie play-off wyeliminował drużynę GKS Tychy (3:1), zaś w 1/2 finału uległ Unii Oświęcim (1:2). W walce o brązowy medal SKH Sanok przegrał z ekipą KTH Krynica w stosunku 1:3[65]. (w meczach 0:3, 6:5, 1:5, 2:3). Rok później, w sezonie 2000/2001, sanoczanie przystąpili już do walki o utrzymanie (ze Stoczniowcem Gdańsk), jednak po pierwszym przegranym meczu drużyna nie stawiła się już na dwa kolejne do Gdańska, w związku z czym została zdegradowana o klasę niżej. Tym samym klub opuścił ekstraligę po dziewięciu sezonach występów.

KH Sanok[edytuj | edytuj kod]

Hokeiści klubu przed ostatnim meczem na Torsanie (21.03.2006)

W sezonie 2001/2002 pierwszej ligi sanoccy hokeiści już jako KH Sanok zajęli czwarte miejsce, a w sezonach 2002/2003 i 2003/2004 ocierali się o awans do ekstraligi. Przed sezonem 2004/2005 w związku z wycofaniem z rozgrywek drużyny Orlika Opole, KH Sanok zagrał w barażach o awans do ekstraklasy ze spadkowiczem z ekstraligi KTH Krynica. W meczu rozegranym na neutralnym lodowisku w Oświęcimiu drużyna z Sanoka wygrała 7:4 i po czterech latach absencji ponownie przystąpiła do rozgrywek w ekstralidze oraz trzeci raz w historii uzyskała awans do ekstraklasy[66]. Po rundzie zasadniczej sezonu 2004/2005 zespół zajmował siódme miejsce, po meczach o miejsca 5-8 drużyna zagrała o utrzymanie z GKS Katowice. W Sanoku gospodarze przegrali pierwszy mecz 4:2, następnie ulegli także w Katowicach 3:2, w rezultacie przegrywali już 2:0 w serii i spadek stawał się coraz bardziej prawdopodobny. Trzeci mecz Sanok wygrał 2:0, a czwarte spotkanie w Katowicach KH wygrał 4:2 i o losach rywalizacji miał zdecydować ostatni mecz w Sanoku. Do ostatecznego rozstrzygnięcia spotkania oraz całej serii potrzebna była dogrywka. W 63. minucie decydujący o wyniku strzał oddał Maciej Mermer – tym samym drużyna KH Sanok utrzymała się w ekstralidze.

Drużyna KH Sanok w nowej hali Arena Sanok (29.12.2006)

W sezonie 2005/2006 zespół ponownie grał o utrzymanie, tym razem ze Stoczniowcem Gdańsk. KH Sanok przegrał rywalizację play-out 3:2 i spadł po raz kolejny do I ligi. Czwarty mecz tej rywalizacji, który odbył się 21 marca 2006, był jednocześnie ostatnim oficjalnym meczem rozegranym na obiekcie Torsan[67]. Mimo degradacji hokej na lodzie w Sanoku pozostał jednak na poziomie ekstraligowym, jako że Polska Liga Hokejowa (PLH) została rozszerzona do 10 zespołów, w związku z czym sanoczanie powiększyli grono drużyn w ekstraklasie.

Kibice KH Sanok (2007)
Mecz KH Sanok – Unia Oświęcim (16.01.2007)

Przed nowym sezonem otwarta została nowa hala, Arena Sanok, która zastąpiła wysłużony obiekt Torsan. W lipcu 2006 podpisano umowę sponsorską z firmę Lotos Jasło[68], a w sierpniu z Podkarpackim Bankiem Spółdzielczym[69]. W sezonie 2006/2007 KH Sanok również nie potrafił nawiązać walki z najlepszymi i na jego koniec znów zmuszony był do walki o utrzymanie, tym razem z drużyną KTH Krynica, która w sezonie zasadniczym prezentowała się o wiele lepiej od sanoczan i była faworytem fazy play-out. W pierwszym meczu do rozstrzygnięcia konieczne były rzuty karne. Po ośmiu kolejkach nie padły bramki i wynik brzmiał 0:0. W dziewiątej serii Maciej Mermer trafił do siatki i dał wygraną sanoczanom. Mecze nr 2 i 3 odbyły się w Sanoku i zakończyły się pewnymi zwycięstwami KH odpowiednio 5:0 i 5:3. Prowadząc w rywalizacji z KTH 3:0, drużyna udała się na czwarty mecz do Krynicy, licząc na zakończenie serii. Kibice z Sanoka przybyli do zdrojowego miasta w liczbie szacowanej na ponad 500 osób (co stanowi najliczniejszy udział sanockich sympatyków w meczu wyjazdowym). Mecz zakończył się jednak zwycięstwem kryniczan 3:1 – potrzebne było zatem piąte spotkanie, wygrane już przez sanoczan 3:1. Raz jeszcze utrzymanie w ekstralidze stało się faktem.

W sezonie 2007/08 początkowe zwycięstwa z GKS Tychy 0:5 (walkowerem), z Cracovią 5:2 czy z Podhalem sprawiły, że po I rundzie sezonu zasadniczego Sanok zajmował drugie miejsce. Później zawodnicy nie grali już tak skutecznie jak w I rundzie. W trakcie sezonu zwolniony został trener Andrzej Słowakiewicz, a jego miejsce zajął słowacki trener Jozef Čontofalský. Po zakończonym sezonie zasadniczym przyszła pora na play-offy. W nich Sanok zmierzył się z GKS Tychy, przegrywając 0:3, zaś całe rozgrywki zakończył na ósmym miejscu.

Ciarko KH Sanok[edytuj | edytuj kod]

Drużyna przed sezonem 2008/09

W sezonie 2008/2009 sanocki klub obchodził jubileusz 50-lecia swojego istnienia. 14 listopada 2008 klub zmienił nazwę na Ciarko KH Sanok, uwzględniającą sponsora strategicznego, firmę Ciarko, produkującą okapy kuchenne[70]. Po słabej dyspozycji w sezonie zasadniczym, pomimo zmian w składzie (w trakcie rozgrywek nastąpiła wymiana czterech obcokrajowców, zaś słowackiego trenera Josefa Čontofalskiego zastąpił jego rodak Ľubomír Roháčik), zespołowi nie udało się awansować do fazy play-off. Mecze o utrzymanie KH Sanok rozegrał z Polonią Bytom i rozstrzygnął je na swoją korzyść. W trakcie tego sezonu klub zyskał sponsora tytularnego w postaci sanockiej firmy „Ciarko”,.

Umowę sponsorską odnowiono w sierpniu 2009 i wówczas drugim sponsorem strategicznym został Podkarpacki Bank Spółdzielczy[71]. Do nowego sezonu 2009/2010 zespół przygotowywany pod kierunkiem rosyjskiego szkoleniowca, Wiktora Jakimowa, jednakże tuż przed startem rozgrywek zakończono współpracę z nim oraz sprowadzonym przez niego zawodnikom z Rosji, którzy nie spełnili oczekiwań zarządu klubu, jak i kibiców. Drużyna rozpoczęła ligę pod okiem słowackiego szkoleniowca Jozefa Skokana, lecz także on nie zdołał osiągnąć oczekiwanych sukcesów i w trakcie sezonu został zastąpiony przez Ľubomíra Roháčika, który tym samym po raz drugi podjął się trenowania sanockich hokeistów. Po pierwszym etapie rozgrywek i podziale ligi KH Sanok znalazł się w słabszej Grupie B. Bilans meczów nie pozwolił jednak na zakwalifikowanie się do rundy play-off i sanoczanom pozostała walka o utrzymanie w ekstralidze. W jej ramach drużyna walczyła kolejno z 1-ligowymi zespołami Legii Warszawa, HC GKS Katowice rozstrzygając rywalizację play-down na swoją korzyść. Ostatecznie sanoczanie zmierzyli się z KTH Krynica o 9. miejsce w sezonie 2009/2010. Wygrali tę rywalizację i zajęli przedostatnie miejsce w rozgrywkach PLH. Jednocześnie rozwiązano kontrakt z trenerem, Ľubomírem Roháčikiem[72], natomiast po sezonie karierę zakończył długoletni zawodnik zespołu Tomasz Demkowicz.

Mecz KH Sanok – JKH Jastrzębie (19.09.2010)
Drużyna Ciarko KH Sanok (2010)

Przed nowym sezonem 2010/2011 klub poczynił znaczące wzmocnienia. Zaangażował m.in. duet trenerski Milan Jančuška wraz z asystentem Markiem Ziętarą, prowadzący dotąd Podhale Nowy Targ. Już po kilku miesiącach, 29 grudnia 2010 w Oświęcimiu, drużyna wywalczyła Puchar Polski, pokonując w finale edycji 2010/11 zespół Aksam Unii Oświęcim. Tym samym sanocki klub odniósł największy sukces w swojej dotychczasowej historii. Po rundzie zasadniczej sezonu 2010/11 drużyna uplasowała się na piątej pozycji, w rywalizacji play-off została wybrana do pary przez JKH Jastrzębie[73] i przegrała tę rywalizację w stosunku 2:4[74]. W rywalizacji o miejsca 5.-8. KH Sanok zwyciężył najpierw Zagłębie Sosnowiec, zaś w batalii o 5. miejsce uległ MMKS Podhale Nowy Targ i ostatecznie zajął 6. pozycję.

Ciarko PBS Bank KH Sanok[edytuj | edytuj kod]

17 czerwca 2011 zapadła decyzja Urzędu Miasta Sanoka o przyłączeniu się urzędu miasta do nowo powstającej spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, w którą ma przekształcić Klub Hokejowy, do 2011 działający jako stowarzyszenie. Spółkę stworzą cztery podmioty – urząd miasta, klub oraz strategiczni sponsorzy – Podkarpacki Bank Spółdzielczy oraz firma Ciarko. Miasto Sanok ma odpowiadać za utrzymanie i bezpłatne użyczenie obiektów koniecznych do prowadzenia klubu (znajdujące się na lodowisku Arena Sanok). Działalność finansową będzie zapewniać bank PBS i firma Ciarko, którzy wejdą do spółki z jednakowym aportem finansowym[75]. Stosowne porozumienie miało zostać podpisane do końca czerwca 2011. 30 czerwca 2011 aktem notarialnym została zawiązana Rada Nadzorcza spółki. Mieli utworzyć ją Wojciech Blecharczyk (burmistrz Sanoka), Ryszard Ziarko (prezes firmy Ciarko), Lesław Wojtas (prezes PBS Banku) i Piotr Krysiak (prezes Klubu Hokejowego)[76]. Początkowo klub działał w formie stowarzyszenia, a jako Ciarko PBSBank Klub Hokejowy Sanok Spółka z o.o. zarejestrowany został w październiku 2011 roku[77].

Drużyna Ciarko PBS Bank KH Sanok (2012)

5 października 2011 po 10 kolejkach ligowych (w tym 4 porażkach) trener Milan Jančuška podał się do dymisji, a jego miejsce zajął dotychczasowy asystent Marek Ziętara. Jego podopieczni od 18. kolejki drużyna była liderem tabeli PLH. Równolegle drużyna zaklasyfikowała się do turnieju finałowego Puchar Polski 2011/2012, a Sanok został wybrany gospodarzem tej imprezy w dniach 28-29.12.2011[78]. Drużyna pokonała w półfinale ComArch Cracovię 3:1, a w finale Aksam Unię Oświęcim 3:2 w rzutach karnych i tym samym zdobyła Puchar Polski powtarzając osiągnięcie sprzed roku. W lidze zespół pozostawał na pozycji lidera i w ostatniej rundzie rundy zasadniczej zapewnił sobie pierwsze miejsce przed fazą play-off. W rywalizacji półfinałowej drużyna z Sanoka pokonała JKH GKS Jastrzębie w stosunku 4:0 (w meczach 4:3 u siebie, 1:2 i 0:2 na wyjeździe i 4:1 ponownie w Sanoku) i tym samym 25 lutego 2012 po raz pierwszy w historii klubu awansowała do finału Mistrzostw Polski[79]. W finale PLH sanoczanie zmierzyli się z aktualnym wówczas obrońcą tytułu, ComArch Cracovią. W ciągu siedmiu dni rozegrano 5 spotkań, w których Sanok okazał się lepszy (w stosunku 4:1, w meczach 3:2 d., 2:5, 3:2, 4:2, 5:1) i tym samym 14 marca 2012 wywalczył pierwsze w 54-letniej historii klubu Mistrzostwo Polski[80][81]. Sezon 2011/12 drużyna z Sanoka zakończyła dubletem trofeów krajowych w Polsce. Po zakończeniu sezonu nie przedłużono umowy z trenerem Markiem Ziętarą[82]. W kwietniu 2012 nowym trenerem został Słowak Milan Staš[83], a jego asystentem Marcin Ćwikła[84].Obaj prowadzili drużynę od początku sezonu 2012/2013. 10 listopada 2012 z klubu odszedł trener Staš[85]. Od 12 listopada 2012 trenerem został jego rodak, Štefan Mikeš[86]. W dniach 23-25 listopada 2012 zespół zadebiutował w europejskich pucharach, uczestnicząc w turnieju III rundy Pucharu Kontynentalnego edycji 2012/2013, organizowanym w norweskim mieście Stavanger. Sanoczanie przegrali wszystkie trzy mecze grupowe (z gospodarzami, mistrzem Norwegii – Stavanger Oilers 4:7[87], mistrzem BiałorusiMietałłurgiem Żłobin 3:5[88]. oraz mistrzem KazachstanuBejbarysem Atyrau[89]) i zostali wyeliminowani z rozgrywek. W finale Pucharu Polski edycji 2012/2013, rozegranym w Sanoku Sanoczanie wygrali w pófinale z Cracovią 5:4 po rzutach karnych i ulegli w finale JKH GKS Jastrzębie 2:4. W PLH drużyna zakończyła rundę zasadniczą na pierwszym miejscu (17 pkt. przewagi nad drugim miejscem) i była zwolniona z gry w ćwierćfinale. W półfinale play-off zespół uległ Cracovii w meczach 2:4 (3:4 d., 6:3, 4:5, 3:1, 6:7, 1:3)[90], a następnie w walce o brązowy medal przegrał z GKS Tychy w meczach 1:3 (2:6, 2:3, 4:1, 3:4 k.)[91], zajmując czwarte miejsce w sezonie. Do końca sezonu trenerem zespołu był Štefan Mikeš, zaś 16 maja 2013 Rada Nadzorcza odwołała z funkcji prezesa zarządu spółki hokejowej Piotra Krysiaka[92][93]. W kolejnych miesiącach zostało wszczęte śledztwo prokuratorskie w sprawie nieprawidłowości w działaniu finansowych spółki i wyrządzenia szkody w jej majątku[94][95].

Wychowankowie sanockiego klubu z trofeum mistrza Polski 2014

W lipcu 2013 nowym prezesem został Waldemar Bukowski[96], a formalnie od sierpnia 2013 trenerem jest Tomasz Demkowicz[97]. Do kolejnego sezonu rozgrywek pod nową nazwą Polska Hokej Liga (2013/2014) drużyna przystąpiła gruntownie przebudowana personalnie[98]. W finale Pucharu Polski edycji 2013/2014, zorganizowanego po raz trzeci z rzędu w Sanoku, drużyna sanocka przegrała w finale z Cracovią 3:4, tracąc decydującego gola w ostatniej sekundzie dogrywki. 11 stycznia 2014 nowym trenerem zespołu został Czech, Miroslav Fryčer[99] (drużyna zajmowała wówczas drugie miejsce w tabeli). W sezonie zasadniczym drużyna zajęła drugie miejsce, a następnie w fazie play-off pokonała kolejno w ćwierćfinale HC GKS Katowice w meczach 3:0 (11:0, 13:2, 6:0), w półfinale JKH GKS Jastrzębie w meczach 4:1 (5:2, 3:2, 3:4 k., 3:2, 4:0) i w finale GKS Tychy w meczach 4:2 (0:2, 2:1 k., 1:4, 7:1, 4:3, 2:0), tym samym zdobywając drugie w historii klubu mistrzostwo Polski[100]. Ponadto w sezonie 2013/2014 złoty medal mistrzostwo Polski wywalczył klubowy zespół w kategorii juniorów starszych, a brązowy medal zespół juniorów młodszych[101].

Do nowego sezonu 2014/2015 drużyna przystąpiła ponownie pod kierunkiem trenerów T. Demkowicza i M. Ćwikły, zostało poczynionych szereg zmian w kadrze, zaś jeszcze przed startem ligi zespół sanocki jako aktualny mistrz Polski został zaklasyfikowany do meczu o Superpuchar Polski ze zdobywcą Pucharu Polski, Cracovią[102]. W meczu rozegranym 9 września 2014 sanoczanie przegrali na własnym lodowisku 4:6. Po trzech rozegranych awansem meczach nowego sezonu 2014/2015, jeszcze przed oficjalnym terminem inauguracji ligi, na stanowisku trenera nastąpiła zmiana i szkoleniowcem powtórnie został Miroslav Fryčer[103]. W październiku 2014 trenerem bramkarzy został Słowak Martin Klempa (wcześniej tę funkcję pełnił jego rodak Marek Milý)[104]. W dniach 17-20 października 2014 drużyna Sanoka uczestniczyła w turnieju II rundy Pucharu Kontynentalnego edycji 2014/2015, organizowanym we francuskim mieście Angers; uzyskując wyniku 6:2 przeciw DAB Dunaújváros z Węgier, 2:3 z Prizma Ryga z Łotwy, 4:3 z ASC Corona 2010 Braszów z Rumunii, tym samym zajęła pierwsze miejsce i awansowała do III rundy[105][106].

Miejsca w rozgrywkach[edytuj | edytuj kod]

Sukcesy i wyróżnienia[edytuj | edytuj kod]

Hokeiści Ciarko PBS Bank KH Sanok świętujący zdobycie Mistrzostwa Polski (14.03.2012)
Osiągnięcia sportowe
Wyróżnienia

Turnieje towarzyskie[edytuj | edytuj kod]

Na przestrzeni lat w Sanoku organizowano towarzyskie turnieje hokejowe.

  • Puchar Autosanu rozgrywany w latach 70. (I – 1973: GKS Katowice, II – 1974: Naprzód Janów, III – 1975: GKS Katowice, IV – 1976: GKS Katowice, V – 1977:?, VI – 1978: Naprzód Janów, VII – 1979: ZPA Preszów, VIII – 1984: Stal Sanok)
  • Puchar Przewodniczącego NSZZ Pracowników Sanockiej Fabryki Autobusów, 1989: GKS Jastrzębie
  • Memoriał Piotra Milana o Puchar Autosanu: III – 1997: Dunaffer Dunaújváros[110].
  • Turniej o Puchar Lotos Jasło (28-29.12.2006), zwycięstwo – KH Sanok
  • Międzynarodowy Turniej o Puchar Burmistrza Sanoka I (10-12.08.2007), zwycięstwo: Zagłębie Sosnowiec; II (15-17.08.2008), zwycięstwo: HK LK Preszów[111]; III (13-15.08.2009), zwycięstwo: HK Dukla Michalovce[112]; IV (12-14.08.2010), zwycięstwo: Ciarko KH Sano[113]; V (11-13.08.2011), zwycięstwo: Ciarko PBS Bank Sanok[114].

Prezesi klubu[edytuj | edytuj kod]

  • Władysław Jasiewicz (1957-1961)
  • Edward Pilszak (1965-1967)
  • Jan Siwiński (1967-1968)
  • Adam Kuzicki (1968-1969)
  • Henryk Gralka (1969-1982)
  • Zdzisław Nowak (1982-1983)
  • Józef Kornecki (1983-1985)
  • Grzegorz Kawczyński (1985-1991)
  • Jerzy Rożdżyński (1991-1993)
  • Andrzej Demkowicz (1993)[115]
  • Franciszek Hamerski (1993)
  • Grzegorz Kawczyński (1993-)[116]
  • Leszek Kawczyński (1995)
  • Bogdan Terlecki (1995)[117]
  • Bogusław Struś
  • Jan Długosz (2001-04.2002)[118]
  • Tadeusz Kruczkiewicz (od 05.2002)[119]
  • Bolesław Wolanin (11.2002-06.2004)[120]
  • Jerzy Torma (07.2004-09.2004)[121]
  • Jacek Sieniawski (od 09.2004)[122][123]
  • Marek Błaż (05.2005-12.2005)[124]
  • Jan Oklejewicz (04.01.2006-05.2012)[125]
  • Piotr Krysiak (05.2007-16.05.2013)[126]
  • Waldemar Bukowski (od 07.2013)

Szkoleniowcy[edytuj | edytuj kod]

Marek Ziętara i Milan Jančuška – szkoleniowcy od 2010
Information icon.svg Z tym tematem związana jest kategoria: Trenerzy KH Sanok.
  • Polska Józef Kurek (V.1969)
  • Polska Mieczysław Chmura (1969-X.1970)
  • Polska Andrzej Wołkowski (1970–1972)
  • Czechy Jozef Stock (1972–1974)
  • Polska Tadeusz Bujar (1974–1977)
  • Polska Kazimierz Bryniarski (1977–1979)
  • Czechy Milan Skokan (1979–VI.1981)
  • Polska Franciszek Pajerski (VI.1981–1983)
  • Polska Jan Mrugała (1983–1984)
  • Polska Mieczysław Ćwikła (1984)
  • Polska Tadeusz Glimas (1984–X.1987)
  • Polska Franciszek Pajerski (X.1987–1988)
  • Polska Jerzy Różdżyński (1988–I.1990)[127]
  • Polska Franciszek Pajerski (1990)
  • Polska Tadeusz Garb (1990)
  • Rosja Władimir Mielenczuk (1991–1994)
  • Polska Czesław Radwański (1994–1995)
  • Rosja Władimir Katajew (1995–1998)
  • Rosja Boris Sinicyn (1998–1999)
  • Polska Zygmunt Wójcik (1999)
  • Polska Wincenty Kawa (1999–2000)
  • Słowacja Josef Čontofalský (2000)
  • Słowacja Milan Skokan (2000)
  • Polska Tadeusz Garb (2000–2001)
  • Słowacja Marián Brusil (I.2000–III.2001)

Zawodnicy[edytuj | edytuj kod]

Zastrzeżone numery Piotra Milana i Jana Paszkiewicza w hali Arena Sanok
Information icon.svg Osobny artykuł: Lista hokeistów KH Sanok.
Information icon.svg Z tym tematem związana jest kategoria: Hokeiści KH Sanok.
Zastrzeżone numery

Byli hokeiści[edytuj | edytuj kod]

Na przestrzeni lat aż do czasów obecnych w barwach sanockiej drużyny występowało wielu wybitnych zawodników. Byli wśród nich zarówno wychowankowie klubu i zarazem rodowici sanoczanie, jak też hokeiści przyjezdni – z jednej strony Polacy (w większości sprowadzeni z Podhala Nowy Targ), jak również obcokrajowcy – nierzadko reprezentanci swoich krajów i odnoszący w karierze znaczące sukcesy.

Wychowankowie:
Jan Paszkiewicz (najskuteczniejszy strzelec w historii klubu)[138], Czesław Radwański, Piotr Milan, Tomasz Rysz, Sebastian Pajerski, Grzegorz Mermer, Adam Milczanowski, Arkadiusz Burnat, Tomasz Demkowicz (jedyny wychowanek klubu, który wystąpił na turnieju mistrzostw świata Elity i w nim zdobył gola), Marcin Ćwikła, Maciej Mermer, Michał Radwański, Marek Strzyżowski (pięciu ostatnich – reprezentanci Polski).

Polacy z innych klubów:
Tadeusz Garb, Franciszek Pajerski, Tomasz Jękner, Władysław Balakowicz, Grzegorz Lowas, Andrzej Truty, Piotr Baryła, Zygmunt Wójcik. Pozostali to reprezentanci Polski: Marek Cholewa (trzykrotny olimpijczyk), Jerzy Sobera (olimpijczyk), Janusz Syposz, Tomasz Wawrzkiewicz, Sławomir Kiedewicz, Adam Fraszko, Robert Fraszko, Krzysztof Zborowski, Piotr Gil, Filip Drzewiecki, Krystian Dziubiński, Tomasz Malasiński, Krzysztof Zapała, Przemysław Odrobny, Paweł Dronia, Marcin Kolusz (pierwszy polski zawodnik w historii klubu wybrany wcześniej w drafcie NHL), Sławomir Krzak, Wojtek Wolski (jeden z nielicznych Polaków w lidze NHL, zaangażowany w 2012 podczas lokautu w sezonie NHL 2012/2013)[139].

Obcokrajowcy:

Kadra w sezonie 2014/2015[edytuj | edytuj kod]

Sztab szkoleniowy:

Sztab techniczno-medyczny:

  • Polska Jerzy Hućko – kierownik drużyny
  • Polska Tomasz Jędruszczak – fizjoterapeuta
  • Polska Marek Wojnarowski – lekarz

Bramkarze:

Obrońcy:

Napastnicy:

Sekcja żeńska[edytuj | edytuj kod]

W maju 2012 powstała sekcja żeńska klubu[140], która po roku przygotowań przystąpiła do rozgrywek Polskiej Ligi Hokeja Kobiet w sezonie 2013/2014.

Przypisy

  1. Rozpoczął się remont Urzędu Miasta. Nie zbytek, a konieczność, Tygodnik Sanocki nr 30 (768) z 28 lipca 2006, s. 2.
  2. Władze. khsanok.net. [dostęp 20 października 2014].
  3. Sport: Doradza, broni i... odprawia msze. franciszkanie.pl, 7 marca 2007. [dostęp 20 października 2014].
  4. Wielkie rzeczy rodzą się w bólach, Tygodnik Sanocki nr 49 (787) z 8 grudnia 2006, s. 12.
  5. Adam Baszak, Józef Ząbkiewicz, 55 lat klubu sportowego „Stal” Sanok 1946-2001, Sanok 2001, s..
  6. Józef Ząbkiewicz, Sport i rekreacja, w: Sanok. Praca zbiorowa pod redakcją Feliksa Kiryka. Kraków 1995. s. 927.
  7. Adam Baszak, Józef Ząbkiewicz, 55 lat klubu sportowego „Stal” Sanok 1946-2001, Sanok 2001, s. 42-43.
  8. Marian Struś. Na zawsze pozostanie nasz, sanocki. „Tygodnik Sanocki”, s. 6, Nr 5 (951) z 5 lutego 2010. 
  9. Wacław Drwięga: Początki hokeja w Sanoku oraz inne ciekawostki. sokolsanok.pl, 21 listopada 2010. [dostęp 20 października 2014].
  10. Protokół nr XIV/2011 z XIV zwyczajnej Sesji Rady Miasta Sanoka VI kadencji, która odbyła się w dniu 20.09.2011 r.. bip.um.sanok.pl. [dostęp 14 lipca 2014].
  11. Adam Baszak, Józef Ząbkiewicz, 55 lat klubu sportowego „Stal” Sanok 1946-2001, Sanok 2001, s. 46.
  12. Adam Baszak, Józef Ząbkiewicz, 55 lat klubu sportowego „Stal” Sanok 1946-2001, Sanok 2001, s. 198.
  13. Władysław Stachowicz. Nr 8: Samorząd Gminy Miasta Sanoka 1867–1990. Miejska Rada Narodowa w Sanoku 1950-1990. „Zeszyty Archiwum Ziemi Sanockiej”, s. 249, Sanok: 2008. Fundacja „Archiwum Ziemi Sanockiej”. ISSN 1731-870X. 
  14. Adam Baszak, Józef Ząbkiewicz, 55 lat klubu sportowego „Stal” Sanok 1946-2001, Sanok 2001, s. 205.
  15. Adam Baszak, Józef Ząbkiewicz, 55 lat klubu sportowego „Stal” Sanok 1946-2001, Sanok 2001, s. 206.
  16. Adam Baszak, Józef Ząbkiewicz, 55 lat klubu sportowego „Stal” Sanok 1946-2001, Sanok 2001, s. 209.
  17. Championnat de Pologne 1976/77 (fr.). hockeyarchives.info. [dostęp 20 października 2014].
  18. Adam Baszak, Józef Ząbkiewicz, 55 lat klubu sportowego „Stal” Sanok 1946-2001, Sanok 2001, s. 61.
  19. Adam Baszak, Józef Ząbkiewicz, 55 lat klubu sportowego „Stal” Sanok 1946-2001, Sanok 2001, s. 244.
  20. Jerzy Rożdzyński. Co słychać w sanockim hokeju?. „Tygodnik Sanocki”, s. 15, Nr 4 z 12 czerwca 1991. 
  21. Wydarzenia sportowe roku. „Tygodnik Sanocki”, s. 12, Nr 1 (33) z 8 stycznia 1992. 
  22. Jerzy Rożdzyński. Co słychać w sanockim hokeju? c.d.. „Tygodnik Sanocki”, s. 15, Nr 5 z 19 czerwca 1991. 
  23. Jerzy Rożdzyński. Co słychać w sanockim hokeju? c.d.. „Tygodnik Sanocki”, s. 15, Nr 6 z 26 czerwca 1991. 
  24. Adam Baszak, Józef Ząbkiewicz, 55 lat klubu sportowego „Stal” Sanok 1946-2001, Sanok 2001, s. 62.
  25. Co słychać w sanockim hokeju?. „Tygodnik Sanocki”, s. 16, Nr 12 z 7 sierpnia 1991. 
  26. Rosyjskie wzmocnienia z Torunia. „Tygodnik Sanocki”, s. 16, Nr 15 z 28 sierpnia 1991. 
  27. Terminarz rozgrywek I grupy II ligi hokeja na lodzie. „Tygodnik Sanocki”, s. 16, Nr 21 z 9 października 1991. 
  28. Marek Pomykała. STS Sanok w Oświęcimiu. „Tygodnik Sanocki”, s. 20, Nr 23 z 23 października 1991. 
  29. Marek Pomykała. Uczta to czy stypa?. „Tygodnik Sanocki”, s. 25, Nr 32 z 24 grudnia 1991. 
  30. Dobry hokej na „Torsanie”. „Tygodnik Sanocki”, s. 16, Nr 3 (35) z 22 stycznia 1992. 
  31. Optymistycznie. „Tygodnik Sanocki”, s. 16, Nr 4 (36) z 29 stycznia 1992. 
  32. Egzekucja. „Tygodnik Sanocki”, s. 16, Nr 5 (37) z 5 lutego 1992. 
  33. Hokejowe statystyki. „Tygodnik Sanocki”, s. 12, Nr 7 (39) z 19 lutego 1992. 
  34. Spacerek przed play – off. „Tygodnik Sanocki”, s. 16, Nr 6 (38) z 12 lutego 1992. 
  35. Blisko, coraz bliżej. „Tygodnik Sanocki”, s. 16, Nr 7 (39) z 19 lutego 1992. 
  36. Teraz do Gdańska. „Tygodnik Sanocki”, s. 16, Nr 8 (40) z 26 lutego 1992. 
  37. Marek Pomykała. W Gdańsku na remis. „Tygodnik Sanocki”, Nr 10 (42) z 11 marca 1992. 
  38. Grzegorz Michalewski, Stal Sanok – sekcja hokeja na lodzie, Zeszyty Archiwum Ziemi Sanockiej, Rocznik nr 9, Sanocki sport, Sanok 2009, s. 112.
  39. Mówią pierwszoligowcy. „Tygodnik Sanocki”, s. 16, Nr 12 (44) z 25 marca 1992. 
  40. Marek Pomykała. Znowu w I lidze. „Tygodnik Sanocki”, s. 16, Nr 11 (43) z 18 marca 1992. 
  41. Historia. jkh.pl. [dostęp 20 października 2014].
  42. Hokeiści wrócili z Białorusi. „Tygodnik Sanocki”, s. 16, Nr 31 (63) z 5 sierpnia 1992. 
  43. Bez kompleksów. „Tygodnik Sanocki”, s. 6, Nr 34 (66) z 26 sierpnia 1992. 
  44. 18 sekund, które wstrząsnęły Naprzodem. „Tygodnik Sanocki”, s. 1, 12, Nr 37 (69) z 16 września 1992. 
  45. Sensacja - nie układy. „Tygodnik Sanocki”, s. 12, Nr 45 (77) z 11 listopada 1992. 
  46. A jednak udało się. „Tygodnik Sanocki”, s. 12, Nr 46 (78) z 18 listopada 1992. 
  47. Uczta na Torsanie?. „Tygodnik Sanocki”, s. 2, Nr 34 (66) z 26 sierpnia 1992. 
  48. STS - Gwiazdy Rosji 5:4 !!!. „Tygodnik Sanocki”, s. 12, Nr 47 (79) z 25 listopada 1992. 
  49. "Kuba" king, Walery też. „Tygodnik Sanocki”, s. 18, Nr 2 (85) z 10 marca 1993. 
  50. Ratujmy hokej!. „Tygodnik Sanocki”, s. 18, Nr 2 (85) z 10 marca 1993. 
  51. Już trenują. „Tygodnik Sanocki”, s. 14, Nr 5 (88) z 21 kwietnia 1993. 
  52. Dorota Mękarska. Dwie strony hokejowego krążka. „Tygodnik Sanocki”, s. 1, 8, Nr 10 (93) z 30 czerwca 1993. 
  53. Ludzie z cienia. „Tygodnik Sanocki”, s. 19, Nr 11 (94) z 14 lipca 1993. 
  54. Maciej Pielech. Polegli, ale po walce. „Tygodnik Sanocki”, s. 14, Nr 16 (99) z 22 września 1993. 
  55. SportoweFakty.pl.
  56. Maciej Pielech. Na drugim froncie porażka. „Tygodnik Sanocki”, s. 12, Nr 21 (103) z 5 listopada 1993. [dostęp 1 kwietnia 2014]. 
  57. Hokej.net – 23 stycznia 1995 rok – w pamięci naszej na zawsze…
  58. Grzegorz Michalewski, To już 10 lat..., Tygodnik Sanocki nr 5 (691) z 4 lutego 2005, s. 12.
  59. Zbigniew Osenkowski, Kalendarium sanockie 1995-2000, Rocznik Sanocki Tom VIII – Rok 2001, Sanok 2001, s. 315.
  60. Zbigniew Osenkowski, Kalendarium sanockie 1995-2000, Rocznik Sanocki Tom VIII – Rok 2001, Sanok 2001, s. 316.
  61. Sezon 1995/1996. sportowefakty.pl. [dostęp 20 października 2014].
  62. Sezon 1996/1997. sportowefakty.pl. [dostęp 20 października 2014].
  63. Sezon 1997/1998. sportowefakty.pl. [dostęp 20 października 2014].
  64. Zbigniew Osenkowski, Kalendarium sanockie 1995-2000, Rocznik Sanocki Tom VIII – Rok 2001, Sanok 2001, s. 356.
  65. Waldemar Mazgaj: Sanoccy hokeiści podejmą trzecią próbę zdobycia brązu. nowiny24.pl, 17 marca 2013. [dostęp 20 października 2014].
  66. Powrót po trzech latach, Tygodnik Sanocki nr 38 (671) z 17 września 2004, s. 1.
  67. Dobre pożegnanie, Tygodnik Sanocki, nr 12 (750) z 24 marca 2006, s. 12.
  68. Hokej z Lotosem, Tygodnik Sanocki nr 30 (768) z 28 lipca 2006, s. 12.
  69. Podkarpacki Bank Spółdzielczy sponsorem KH. Bank za hokejem, Tygodnik Sanocki nr 34 (772) z 25 sierpnia 2006, s. 12.
  70. Klub Hokejowy Sanok zmienia nazwę!. hokej.net, 14 listopada 2011. [dostęp 20 października 2014].
  71. Ciarko i PBS Bank podpisali umowy sponsorskie. hokej.net, 31 sierpnia 2009. [dostęp 20 października 2014].
  72. Ľubomír Roháčik żegna się z Ciarko KH. hokej.net, 15 marca 2010. [dostęp 20 października 2014].
  73. Pary I rundy play-off. hokej.net, 7 lutego 2011. [dostęp 20 października 2014].
  74. JKH GKS w półfinale. hokej.net, 16 lutego 2011. [dostęp 20 października 2014].
  75. Waldemar Mazgaj: Hokej. Jest zgoda miasta na Ciarko PBS Bank Sanok. nowiny24.pl, 16 czerwca 2011. [dostęp 20 października 2014].
  76. Waldemar Mazgaj: Spółka hokejowa musi spłacić długi stowarzyszenia. nowiny24.pl, 7 lipca 2011. [dostęp 20 października 2014].
  77. Ciarko PBS Bank Klub Hokejowy Sanok Sp. z o. o.. krs-online.com.pl. [dostęp 20 października 2014].
  78. Sanok gospodarzem turnieju finałowego PP (pol.). pzhl.org.pl. [dostęp 2011-12-08].
  79. Ciarko PBS Bank Sanok i Comarch Cracovia w finale PLH! (pol.). interia.pl. [dostęp 2012-02-25].
  80. Sanok mistrzem jest! (pol.). hokej.net. [dostęp 2012-03-15].
  81. PLH: Ciarko PBS Bank KH Sanok mistrzem Polski (pol.). onet.pl. [dostęp 2012-03-15].
  82. Marek Ziętara opuszcza Ciarko PBS Bank KH Sanok. hokej.net, 130 marca 2012. [dostęp 20 października 2014].
  83. Oficjalnie: Milan Stasz trenerem Ciarko PBS Bank KH Sanok. hokej.net, 27 kwietnia 2012. [dostęp 20 października 2014].
  84. Ćwikła asystentem słowackiego trenera. hokej.net, 24 kwietnia 2012. [dostęp 20 października 2014].
  85. Niespodziewana zmiana na ławce trenerskiej!. hokej.net, 2012-11-10. [dostęp 2012-11-10].
  86. Zmiana trenera w naszej drużynie. khsanok.net, 2012-11-13. [dostęp 2012-11-13].
  87. PK: Walczyli jak równy z równym, ale te błędy .... hokej.net, 23 listopada 2012. [dostęp 20 października 2014].
  88. PK: Mistrz Białorusi skuteczniejszy, odblokowanie Wolskiego. hokej.net, 24 listopada 2012. [dostęp 20 października 2014].
  89. Mistrz Polski bez zdobyczy w Stavanger. Mietałłurg w finale!. hokej.net, 25 listopada 2012. [dostęp 20 października 2014].
  90. Niemożliwe stało się możliwe! Cracovia w finale!. hokej.net, 12 marca 2013. [dostęp 20 października 2014].
  91. GKS Tychy brązowym medalistą PLH!. hokej.net, 22 marca 2013. [dostęp 20 października 2014].
  92. Koniec rządów Piotra Krysiaka (WIDEO) + Komunikat (pol.). hokej.net, 2013-05-16. [dostęp 2013-05-16].
  93. OSTATNIEJ CHWILI: Piotr Krysiak odwołany z funkcji prezesa Ciarko PBS Bank KH Sanok! (FILM, KOMUNIKAT) (pol.). esanok.pl, 2013-05-16. [dostęp 2013-05-16].
  94. Ewa Gorczyca: Prokuratorskie śledztwo w sprawie spółki Ciarko PBS Bank Klub Hokejowy Sanok. nowiny24.pl, 9 grudnia 2013. [dostęp 6 maja 2014].
  95. Prokuratura sprawdza spółkę Ciarko PBS Bank. Czy były prezes usłyszy zarzuty?. isanok.pl, 10 grudnia 2013. [dostęp 6 maja 2014].
  96. Waldemar Bukowski nowym prezesem Ciarko PBS Bank. hokej.net, 23 lipca 2013. [dostęp 20 października 2014].
  97. Drugi tydzień przygotowań na lodzie (pol.). hokej.net, 2013-08-06. [dostęp 2013-08-06].
  98. Przed sezonem... Ciarko PBS Bank KH Sanok (pol.). hokej.net, 2013-09-17. [dostęp 2013-09-17].
  99. Miroslav Fryčer trenerem Ciarko PBS Bank KH Sanok. hokej.net, 11 stycznia 2014. [dostęp 12 stycznia 2014].
  100. Złoty Sanok!. hokej.net, 3 kwietnia 2014. [dostęp 4 kwietnia 2014].
  101. Polska Hokej Liga: Ciarko PBS Bank Sanok po raz drugi mistrzem Polski!. interia.pl, 3 kwietnia 2014. [dostęp 4 kwietnia 2014].
  102. Rozbudzony apetyt w Sanoku. Jutro początek sezonu. nowiny24.pl, 9 września 2014. [dostęp 9 września 2014].
  103. Fryčer ponownie trenerem Sanoka. hokej.net, 23 września 2014. [dostęp 23 września 2014].
  104. Nowy trener bramkarzy w Ciarko PBS Bank KH Sanok. khsanok.net, 1 października 2014. [dostęp 8 października 2014].
  105. Awans Mistrza Polski do półfinału Pucharu Kontynentalnego!. hokej.net, 19 października 2014. [dostęp 20 października 2014].
  106. Henrik Manninen: Joy for Sanok (ang.). iihf.com, 20 października 2014. [dostęp 23 października 2014].
  107. Kalendarium sanockie 1974-1994, w: Sanok. Dzieje miasta, Praca zbiorowa pod redakcją Feliksa Kiryka, Kraków 1995, s. 965.
  108. Nagroda Miasta Sanoka. W: Franciszek Oberc: Sanok. Instytucje kultury. Sanok: Miejska Biblioteka Publiczna im. Grzegorza z Sanoka w Sanoku, 1999, s. 123. ISBN 83-909787-3-3.
  109. Hokejowe Orły 2014 - znamy zwycięzców. hokej.net, 2 czerwca 2014. [dostęp 4 czerwca 2014].
  110. Zbigniew Osenkowski, Kalendarium sanockie 1995-2000, Rocznik Sanocki Tom VIII – Rok 2001, Sanok 2001, s. 340.
  111. HK LK Prešov zwycięzcą turnieju. Sanok grał do końca. hokej.net, 17 sierpnia 2008. [dostęp 20 października 2014].
  112. Zwycięstwo gospodarzy na zakończenie turnieju. hokej.net, 15 sierpnia 2009. [dostęp 20 października 2014].
  113. Ciarko KH z Pucharem Burmistrza Sanoka okupiony kontuzjami. hokej.net, 15 sierpnia 2010. [dostęp 20 października 2014].
  114. Puchar Burmistrza zostaje w Sanoku. hokej.net, 13 sierpnia 2011. [dostęp 20 października 2014].
  115. Joanna Kozimor. Balans na krążku. „Tygodnik Sanocki”, s. 1, Nr 20 (102) z 22 października 1993. 
  116. Grzegorz Kawczyński dyrektorem STS. „Tygodnik Sanocki”, s. 12, Nr 25 (108) z 3 grudnia 1993. 
  117. Zbigniew Osenkowski, Kalendarium sanockie 1995-2000, Rocznik Sanocki Tom VIII – Rok 2001, Sanok 2001, s. 322.
  118. Sanocki Klub Hokejowy. krs-online.com.pl. [dostęp 20 października 2014].
  119. Nowy (stary) prezes, Tygodnik Sanocki nr 39 (568) z 27 września 2002, s. 12.
  120. Wolanin zrezygnował, Tygodnik Sanocki, nr 25 (658) z 18 czerwca 2004, s. 12.
  121. Nowy prezes KH Sanok, Tygodnik Sanocki, nr 28 (661) z 9 lipca 2004, s 12.
  122. Jest nowy prezes, Tygodnik Sanocki nr 40 (673) z 1 października 2004, s. 12.
  123. Olbrzymia presja, Tygodnik Sanocki nr 47 (680) z 19 listopada 2004, s. 12.
  124. Jest prezes, jest trener, Tygodnik Sanocki, nr 19 (705) z 13 maja 2005, s 12.
  125. Nowe władze, Tygodnik Sanocki, nr 2 (740) z 13 stycznia 2006, s. 12.
  126. Chcemy budować profesjonalny hokej, Tygodnik Sanocki, nr 20 (810) z 18 maja 2007, s. 12.
  127. Sport. „Gazeta Sanocka Autosan”, s. 7, Nr 2 (509) z 10-20 stycznia 1990. 
  128. Utrzymać drużynę, Tygodnik Sanocki nr 11 (1009) z 19 marca 2011, s. 15.
  129. Czech trenerem KH, Tygodnik Sanocki nr 44 (677) z 29 października 2004, s. 12.
  130. Jest prezes, jest trener, Tygodnik Sanocki, nr 19 (705) z 13 maja 2005, s 12.
  131. Trener odchodzi, Tygodnik Sanocki nr 39 (725) z 30 września 2005, s. 12.
  132. Wojciech Świerkot: Nowy trener hokeistów KH Sanok. wiadomosci24.pl, 26 listopada 2007. [dostęp 20 października 2014].
  133. Orły do boju!. „Tygodnik Sanocki”, s. 12, Nr 36 (878) z 5 września 2008. 
  134. Nowy trener KH Sanok. sanok24.pl, 26 listopada 2007. [dostęp 20 października 2014].
  135. Absolutorium dla Zarządu KH Sanok. Trener Yakimov w przyszłym tygodniu w Sanoku. sanok24.pl, 6 czerwca 2009. [dostęp 20 października 2014].
  136. Janczuszka i Ziętara trenerami Ciarko KH Sanok. interia.pl, 21 kwietnia 2010. [dostęp 20 października 2014].
  137. Numer #17 oficjalnie zastrzeżony! (pol.). khsanok.net, 2013-09-19. [dostęp 2013-09-20].
  138. Zmarł Jan Paszkiewicz były król strzelców Stali Sanok (pol.). hokej.net. [dostęp 2012-02-04].
  139. Kontrakt podpisany. Wolski oficjalnie zawodnikiem Ciarko PBS Bank. hokej.net, 2012-10-18. [dostęp 2012-10-19].
  140. W Sanoku powstała żeńska sekcja hokeja!. podkarpacie.info, 22 maja 2012. [dostęp 6 maja 2014].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Józef Ząbkiewicz, Sport i rekreacja, w: Sanok. Praca zbiorowa pod redakcją Feliksa Kiryka. Kraków 1995 (s. 925-932)
  • Adam Baszak, Józef Ząbkiewicz, 55 lat klubu sportowego „Stal” Sanok 1946-2001, Sanok 2001
  • Grzegorz Michalewski, Stal Sanok – sekcja hokeja na lodzie, Zeszyty Archiwum Ziemi Sanockiej, Rocznik nr 9, Sanocki sport, Sanok 2009, s. 96-116.
  • Praca magisterska Grzegorza Tokarskiego, Sport i jego rola w życiu młodzieży szkolnej na przykładzie Miasta Sanok
  • Wacław Drwięga: Początki hokeja w Sanoku oraz inne ciekawostki. sokolsanok.pl, 21 listopada 2010. [dostęp 20 października 2014].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]