Ciarko PBS Bank Sanok

Ciarko PBS Bank Sanok
Barwy klubu
Pełna nazwa	Ciarko PBS Bank Klub Hokejowy Sanok spółka z ograniczoną odpowiedzialnością
Barwy	czerwono-biało-niebieskie
Data założenia	1958
Liga	PLH
Debiut w najwyższej lidze	1976
Adres	ul. Królowej Bony 4 38-500 Sanok Polska
Lodowisko	Arena Sanok
Numer KRS	0000399041
Prezes	wakat
Trener	wakat
Asystent trenera	Marcin Ćwikła
Stroje domowe Stroje wyjazdowe
Multimedia w Wikimedia Commons
Strona internetowa

Arena Sanok (2012)

Arena Sanok - widok w środku (2012)

Ciarko PBS Bank Sanok – klub hokejowy z siedzibą w Sanoku, występujący w rozgrywkach polskiej ekstraligi PLH. Pierwotnie został założony w 1958 jako sekcja ZKS Stal Sanok. Po 1991 klub istniał jako STS Autosan Sanok, SKH Sanok i KH Sanok. Mecze w Sanoku rozgrywano od 1965 do końca sezonu ligowego 2005/2006 na lodowisku Torsan. Począwszy od sezonu 2006/2007 sanockiemu hokejowi służy hala widowiskowo-sportowa Arena Sanok.

Informacje ogólne

• Pełna nazwa: Ciarko PBS Bank KH Sanok
• Rok założenia: 2011 (pierwotnie 1958)
• Barwy: czerwono-biało-niebieskie
• Siedziba klubu: ul. Królowej Bony 4, 38-500 Sanok
• Sponsorzy strategiczni i udziałowcy spółki: Ciarko, Podkarpacki Bank Spółdzielczy, Sandeco, Miasto Sanok
• Przewodniczący Rady Nadzorczej: Lesław Wojtas (PBS Bank)
• Z-ca przwodniczącego RN: Ryszard Ziarko (Ciarko)
• Członkowie Rady Nadzorczej: Artur Wołczański (UM Sanok), Paweł Kowalski (Sandeco), Józef Folcik (KH Sanok)
• Prezes zarządu klubu: wakat
• Rzecznik prasowy: Wojciech Pajestka
• Trener: wakat
• Asystent trenera: Marcin Ćwikła
• Trener bramkarzy: Marek Mily
• Kierownik drużyny: Jerzy Hućko
• Lekarz: dr Marek Wojnarowski
• Masażysta: Tomasz Jędruszczak
• Kapelan drużyny: o. Piotr Marszałkiewicz OFMConv
• Lodowisko: Arena Sanok
• Pojemność obiektu: 3000

Historia klubu

Historyczne nazwy

• Robotniczy Klub Sportowy (RKS) Sanoczanka Sanok (1958–1960)
• Zakładowy Klub Sportowy (ZKS) Stal Sanok (1960–1991)
• Sanockie Towarzystwo Sportowe (STS) Sanok (1991–1999)
  • STS "Autosan" Sanok (1994–1999)
• Sanocki Klub Hokejowy (SKH) Sanok (1999–2001)
• Klub Hokejowy (KH) Sanok (2001–2011)
  • "Ciarko" KH Sanok (2008–2011)
• Ciarko PBS Bank Klub Hokejowy Sanok sp. z o.o. (od 2011)

Stal Sanok

Hokej na lodzie pojawił się w Sanoku na początku lat 50. Rozgrywano go w formie rekreacyjnej, najpierw w miejscu dawnego kortu tenisowego obok gmachu Towarzystwa Gimnastycznego Sokół przy ulicy Mickiewicza, a pod koniec lat 50. kilkaset metrów poniżej, w miejscu gdzie obecnie znajduje się hotel "Dom Turysty". W tym czasie decydujące były warunki atmosferyczne pozwalające na uprawianie tego sportu. W 1958 roku z inicjatywy sanockich sympatyków hokeja na lodzie powstała sekcja hokejowa, działająca pod egidą Robotniczego Klubu Sportowego „Sanoczanka” (powstał rok wcześniej w wyniku fuzji KS Górnika Sanoczanka i ZKS Stali Sanok. Drużyna rozgrywała spotkania towarzyskie z okolicznymi zespołami m.in. z Krosna, Przemyśla, Rzeszowa, Jarosławia, a kierował ją Włodzimierz Jacewicz. Wprawdzie były to rozgrywki amatorskie, jednak prowadzone były w ramach rozgrywek III ligi. Stawką tych pojedynków było Mistrzostwo Województwa. Z upływem lat sanoczanie wprawdzie zdominowali te rozgrywki, jednak w walce o awans do II ligi przegrywali systematycznie z zespołami z okręgu krakowskiego i katowickiego. Sekcja została rozwiązana w 1961 roku. Dalsze problemy pojawiły się, gdy w 1962 roku na miejscu dotychczasowego naturalnego lodowiska postanowiono wybudować hotel "Dom Turysty". Działalność sekcji zawieszono wówczas na trzy lata (1962-1965).

W 1965 roku podjęto decyzję o tworzeniu sztucznego lodowiska, którego wykonawcą była Sanocka Fabryka Autobusów "Autosan". Budowę rozpoczęto 1966 roku na terenie byłego amfiteatru przy ulicy Mickiewicza. Po reaktywacji zespołu hokejowego, drużyna została zgłoszona do rozgrywek ligi okręgowej w sezonie 1965/1966, prowadzona przez instruktora Edwarda Pilszaka pod szyldem Stal Sanok uplasowała się na 3. miejscu. Lodowisko Torsan oddano do użytku jesienią 1968 roku, a oficjalnie obiekt został otwarty 9 listopada 1968 roku. W latach 1967-1970 zespół Stali rywalizował w rozgrywkach klubowych z takimi drużynami jak Czuwaj Przemyśl, JKS Jarosław, Karpaty Krosno czy Glinik Gorlice. W 1968 rou oddane do użytku zostało sztuczne lodowisko przy ul. Mickiewicza w Sanoku (oficjalne otwarcie nastąpiło w listopadzie), jednak spotkania ligowe rozgrywane były sporadycznie. Główną przeszkodą były niekorzystne warunki atmosferyczne.

W sezonie 1969/1970 hokeiści Stali wywalczyli w rozgrywkach ligowych pierwszą lokatę, która uprawniała do walki w barażach o awans do II ligi. Spora w tym zasługa trenera Józefa Kurka, którego działaczom Stali udało się pozyskać w maju 1969 roku z zespołu Podhale Nowy Targ (współpracę z tym klubem działacze Stali nawiązali w 1967). Wkrótce jednak Józef Kurek został asystentem trenera reprezentacji Polski, Anatolija Jegorowa. Niemniej jednak w niedługim czasie działaczom Stali udało się pozyskać kolejnego trenera z Nowego Targu – Mieczysława Chmurę (zwanego "ojcem sanockiego hokeja"). Wraz z nowym szkoleniowcem do Sanoka przybyła także grupa kilku zawodników, którzy zostali wypożyczeni do Stali z Nowego Targu. Wzmocnienia te dosyć szybko zaowocowały dobrymi wynikami w rozgrywkach ligowych. Sanoczanie m.in. dwukrotnie rozgromili Karpaty Krosno (odpowiednio 20:1 i 18:2) oraz Czuwaj Przemyśl (17:1 i 6:0). Wprawdzie podopieczni trenera Chmury bezproblemowo zwyciężyli w rozgrywkach ligowych, jednak w walce o awans do II ligi musieli jeszcze uznać wyższość drużyn: Dolmelu Wrocław, Elektro Łaziska i Polonii Bytom.

Uprawianie tej dyscypliny odbywało się wówczas w trudnych warunków, na otwartym terenie, bez odpowiedniego zaplecza, a dodatkowo przy braku sprzętu sportowego. Mimo tego hokej zyskiwał w mieście coraz więcej sympatyków, którzy tłumnie przychodzili na mecze i treningi drużyny. W październiku 1970 roku z klubu odszedł trener Chmura, a jego miejsce zajął były reprezentant Polski, Andrzej Wołkowski. Rok później (sezon 1970/1971) z rozgrywek ligowych wycofały się drużyny z byłego województwa rzeszowskiego i w tej sytuacji zespół Stali Sanok został zgłoszony do rozgrywek okręgu krakowskiego. Do zespołu dołączyło kilku zawodników z Podhala oraz Wisły, a także z Cracovii Kraków. Wzmocniona kadrowo drużyna Stali wywalczyła wicemistrzostwo okręgu i dzięki temu uzyskała awans do turnieju barażowego, którego stawką był awans do II ligi. Hokeiści Stali w swojej grupie eliminacyjnej rywalizowali z zespołami Elektro Łaziska, LZS Czarny Dunajec oraz Podhale II Nowy Targ. O awansie decydować miał ostatni mecz, w którym Stal zmierzyła się z zespołem Elektro (w Łaziskach górą byli gospodarze, którzy wygrali 7:5). W meczu rewanżowym, który rozegrany został w Sanoku 21 marca 1971 roku goście z Łazisk wygrali pierwszą tercję 4:1, drugą 2:1 i przed ostatnią odsłoną wynik brzmiał 2:6 na niekorzyść Stali. Jednak w ostatniej tedrcji sanoczanie zagrali koncertowo, wygrywając ją 8:0 i cały mecz 10:6, a tym samym zapewniając sobie historyczny awans do II ligi. W mieście nastała wielka radość, na ulicach świętowało ok. 10 tys mieszkańców, rozbrzmiewały śpiewy, asystowała im orkiestra dęta. Awans wywalczyła kadra Stali w składzie: Ryszard Giera, Zbigniew Baran (bramkarze), Mieczysław Ćwikła, Adam Łakus, Tadeusz Glimas, Witold Szlendak, Franciszek Bryniarski (obrońcy) oraz Tadeusz Radzki, Tadeusz Garb, Wojciech Mrugała, Jan Paszkiewicz, Zbigniew Krawczyk, Zbigniew Buczek, Jan Łakus, Jan Błażowski (napastnicy).

W tym czasie drużyna sukcesywnie rozwijała się i zbierała cenne doświadczenie. Przyczyniała się do tego przede wszystkim stała i owocna współpraca z Podhalem Nowy Targ (pomoc szkoleniowa, przekazywanie zawodników, sprzętu sportowego). Ponadto sanocka drużyna równolegle z meczami ligowymi rozgrywała spotkania towarzyskie z zespołami pierwszoligowymi oraz zagranicznymi (z Czechosłowacji, Jugosławii, Finlandii, Szwecji). W klubie działała także drużyna juniorów i szkółka hokejowa.

Klub wzmocnili wychowankowie Podhala: Franciszek Pajerski, Adam Radzki, Józef Pyzowski i w inauguracyjnym sezonie w II lidze 1971/1972 Stal zajęła czwarte miejsce. Prze kolejnym sezonem drużynę wzmocnili kolejni zawodnicy z Nowego Targu (bramkarz Kazimierz Mrugała, Wojciech Mrugała, Stanisław Zapała) oraz nowy trener, Czech Jozef Stock - Stal zajęła w edycji 1972/1973 piąte miejsce. Przed kolejnym sezonym pojawili się następni nowotarżanie: Kazimierz Iskrzycki i Franciszek Rekucki, a Stal pod wodzą Stocka w edycji 1973/1974 uplasowała się znów na piątej pozycji. Następnie trenerem został Tadeusz Bujar z Janowa, który pozostawał nim przez trzy kolejne sezony. Prowadzona przez niego drużyna w emocjonującycm sezonie 1974/1975 zajęła trzecie miejsce w II lidze. Pomimo gry utalentowanych zawodników przyjezdnych w barwach sanockiego zespołu, najskuteczniejszym graczem Stali był regularnie rodowity sanoczanin, Jan Paszkiewicz.

Kolejny sezon przyniósł wzrost formy drużyny. Po pierwszej rundzie Stalowcy zajmowali pierwsze miejsce (nie poniosła porażki i miała na koncie 100 goli, co oznacza że średnio zdobywała ok. 7 bramek w meczu). W drugiej części sezonu, pomimo rywalizacji z Unią Oświęcim sanoczanie utrzymali pierwsze miejsce. W marcu 1976 roku spełniło się historyczne rozstrzygnięcie – hokeiści z Sanoka trenowani przez Tadeusza Bujara wygrali II ligę południową i uzyskali historyczny awans do I ligi. W 28 meczach drużyna odniosła 21 zwycięstw, 3 remisy, 4 porażki; bramki 182-84. Królem strzelców i najskuteczniejszych zawodnikiem był ponownie Jan Paszkiewicz (73 punkty za 58 gli i 15 asyst). W składzie zespołu, który wywalczył awans do I ligi, byli: Jan Paszkiewicz (26 lat), Stanisław Zapała (26), Mieczysław Ćwikła (25), Kazimierz Szostak (20), Tomasz Zieliński (18), Zenon Borowik (22), Stanisław Vogel (21), Franciszek Rekucki (21), Kazimierz Iskrzycki (24), Tadeusz Garb (27), Kazimierz Mrugała (25), Franciszek Pajerski (27), Czesław Radwański (19), Adam Wilusz (21), Zbigniew Buczek (24), Jan Mrugała (26), Wojciech Mrugała (25), Jan Łakus (28), Andrzej Bielec (19). Sukces sanockich hokeistów był największym osiągnięciem miejscowego sportu w ówczesnym czasie. Awans był fetowany przez mieszkańców, władze miasta i zakłady pracy.

Przed inauguracyjnym sezonem I ligi 1976/1977 w składzie zespołu nastąpiło kilka zmian (odeszli zawodnicy F. Pajerski, J. Łakus, S. Zapała, Z. Borowik, zaś przybyli bramkarz z Gdańska Jerzy Rożdzyński, z Nowego Targu Leszek Behounek, Marek Jachna oraz Tadeusz Vogel i inni. Drużyna okazała się jednym z najsłabszych zespołów w lidze, jednak pomimo wielu porażek, ponosiła je w nieznacznych rozmiarach, często tocząc wyrównane mecze i prowadząc w nich początkowo z korzystnym wynikiem. W grudniu 1976 roku z pracy zrezygnował Tadeusz Bujar (względy zdrowotne), a jego miejsce w rundzie rewanżowej zajął Kazimierz Bryniarski. Finalnie był to jednoroczny epizod sanoczan w najwyższej klasie rozgrywkowej. Stal zdobyła łącznie 16 punktów w 44 meczach (bramki 121-305), zakończyła sezon na przedostatnim 11. miejscu i została zdegradowana do II ligi. Najskuteczniejszym sanockim zawodnikiem był ponownie Jan Paszkiewicz, który na pierwszoligowych taflach zdobył 31 bramek. Poza najwyższą klasą rozgrywkową drużyna występowała niezmiennie przez następnych kilkanaście lat.

Po spadku drużyna nie zdołała odbudować poziomu najlepszego zespołu drugiej klasy rozgrywkowej. W sezonie 1977/1978 II ligi klub zajął 4. miejsce, w sezonie 1978/1979 5. miejsce. Od 1979 roku nowym szkoleniowcem był Czech Milan Skokan - w sezonie 1979/1980 drużyna zajęła 6. miejsce, w sezonie 1980/1981 7. miejsce. W połowie 1981 roku nowym trenerem został były zawodnik, Franciszek Pajerski. W edycji 1981/1982 drużyna wygrała Grupę Południową II Ligi, a turniejach finałowych rozgrywek zajęła ostatecznie 3. miejsce.

W sezonie 1982/1983 Stal zajęła 4. miejsce w Grupa Południowej II ligi, w sezonie 1983/1984 3. miejsce, w sezonie 1984/1985 4. miejsce, w sezonie 1985/1986 4. miejsce, w sezonie 1986/1987 3. miejsce, w sezonie 1987/1988 5. miejsce, w sezonie 1988/1989 3. miejsce, w sezonie 1989/1990 ponownie 3. miejsce. Po tym sezonie pojawiły się trudności finansowe (odwoływano mecze wyjazdowe, drużyna była karana walkowerami). Na skutek kryzysu gospodarczego, a następnie transformacji ustrojowej stale pogorszała się sytuacja klubu. W lutym 1990 roku wypowiedzenia pracy otrzymali piłkarze i hokeiści Stali Sanok, zatrudniani dotąd przez lata na fabrycznych etatach w Autosanie. Sanocka Fabryka Autobusów Autosan zaprzestała finansowania sportu i klubu. W związku z tym Zarząd klubu zdecydował o zawieszeniu działalności sekcji hokeja na lodzie. Wiosną 1990 roku na płycie i trybunach lodowiska Torsan rozpoczęło działalność targowisko i zaistniała realna groźba końca hokeja w Sanoku. Mimo to drużyna wystartowała w kolejnej edycji rozgrywek 1990/1991. Drużyna awansowała do rywalizacji o awans do ekstraklasy, w półfinale której uległa w dwumeczu Polonii Bydgoszcz (3:4 i 3:6). Był to zarazem ostatni mecz hokeistów w Sanoku jako Stal Sanok.

STS Sanok

Wiosną 1991 roku doszło do uzgodnień między działaczami ZKS Stal i grupy inicjatywnej na temat konieczności powstania nowego, osobnego i samodzielnego klubu hokejowego. 30 kwietnia Walne Zebranie Sprawozdawczo-Wyborczym ZKS Stal podjęło uchwałę o przekazaniu sekcji hokejowej nowo formowanemu samodzielnemu klubowi. 26 marca 1991 roku miało miejsce zebranie założycielskie inicjatorów założenia nowego klubu hokejowego pod nazwą Sanockie Towarzystwo Sportowego Sanok. Wówczas ustanowiono statut i wybrano Komitet Założycielski, a następnie złożono wniosek o rejestrację STS, która formalnie nastąpiła decyzją 17/91 Urzędu Wojewódzkiego w Krośnie z 9 maja 1991 roku. 11 maja w świetly przy lodowisku Torsan odbyło pierwsze Walne Zebranie Wyborcze. Nowym prezesem STS został były bramkarz hokejowy Stali, pochodzący z Gdańska Jerzy Rożdżyński. Władze nowego klubu STS wystąpiły do Stali o nieodpłatne przekazanie sekcji wraz ze sprzętem, do Autosanu o użyczenie wzgl. wydzierżawienie lodowiska i rozpoczął organizację klubu. Po zakończeniu działalności sekcji hokejowej w ramach ZKS Stal Sanok, w maju 1992 roku klub przekazał sekcję hokeja na lodzie, wraz z zawodnikami, trenerami, majątkiem, sprzętem itd., na rzecz nowo powstałego klubu. Latem 1991 roku klub borykał się z kłopotami organizacyjnymi i finansowami w pierwszym okresie działalności. W sierpniu 1991 roku pracę w Sanoku rozpoczęli dwaj rosyjscy hokeiści: Władimir Mielenczuk i Walerij Usolcew (pierwszy z nich został grającym trenerem, a drugi jego grającym asystentem). Drużyna STS przystąpiła do rywalizacji z ośmioma zespołami w I grupie II ligi. W inauguracyjnym meczu 12 października 1991 roku w Oświęcimiu STS pokonał Unię Oświęcim II 10:9 (Mielenczuk strzelił premierowego w historii nowego klubu oraz uzyskał hat-trick). W następnych kolejkach ligowych drużyna odnosiła regularne zwycięstwa, jednak mimo tego w grudniu 1991 wskutek problemów finansowych pojawiło się realne niebezpieczeństwo wycofania klubu z rozgrywek.

W pierwszym sezonie działalności klub odniósł sukces, na który sanoczanie czekali 15 lat. W sezonie 1991/1992 II ligi drużyna zwyciężyła w grupie południowej rozgrywek i w rozgrywce finałowej rywalizowała z najlepszym zespołem grupy północnej Stoczniowcem Gdańsk. Zgodnie z regulaminem do rozegrania potrzebne były cztery spotkania. Pierwsze dwa mecze rozegrano w Gdańsku i padły w nich dwa remisy (2:2 oraz 6:6). Dwa kolejne spotkania odbyły się w Sanoku. Pierwszy mecz wygrali gdańszczanie 3:1, a decydujący czwarty mecz zakończył się zdecydowanym zwycięstwem sanoczan 9:0. Tym samym drugi w historii klubu awans do I ligi stał się faktem. Przegrany w barażach Stoczniowiec również dostąpił gry w ekstraklasie, gdyż przejął w niej ostatecznie miejsce drużyny Zofiówka Jastrzębie, która w międzyczasie wycofała się z rozgrywek.

W premierowym sezonie 1992/1993 STS Sanok był rewelacją rozgrywek i ostatecznie zajął w nich piąte miejsce. W trakcie sezonu w Sanoku zorganizowano mecz z byłymi gwiazdami reprezentacji ZSRR, które STS sensacyjnie wygrał 5:4 (3 gole w tym meczu zdobył Adrian Krzysztofik, obecnie gracz HC GKS Katowice).

Dwa kolejne sezony nie były już jednak tak udane, choć drużyna nadal była ważną siłą w lidze. W sezonie 1993/1994 po I rundzie drużyna zajmowała szóste miejsce, następnie grupę 5-10 ukończyła na siódmej pozycji, awansując do fazy play-off. W 1/4 finału STS stawił duży opór ówczesnym wicemistrzom Polski, Unii Oświęcim w stosunku 2:3 (w meczach 1:4, 5:4, 2:8, 5:4, 3:5). Ostatecznie STS uplasowało się na na siódmym miejscu w klasyfikacji końcowej sezonu.

Torsan – lodowisko klubu w latach 1965-2006

Tabliczka informacyjna KH Sanok na byłej siedzibie klubu przy ulicy Mickiewicza 12

W trakcie sezonu 1994/1995, 23 stycznia 1995 roku drużyna z Sanoka została dotknięta tragedią – autobus, którym hokeiści wracali z meczu w Sosnowcu uległ wypadkowi w miejscowości Gniewoszówka koło Beska, w wyniku którego zginęli trzej pasażerowie, w tym jeden hokeista: Piotr Milan, czołowy napastnik STS-u. Osiem osób odniosło obrażenia. Ostatecznie zespół ukończył rozgrywki na dziewiątym miejscu - zdobył 42 punkty w 21 meczach (w tym 5 walkowerem), zdobył 165 goli i stracił 127.

W sezonie 1995/1996 zespół prowadzony przez rosyjskiego trenera Władimira Katajewa świetnie rozpoczął rozgrywki. Pierwszy etap w grupie A zakończył na drugim miejscu, potem było już gorzej – w grupie 1-6 drużyna zajęła 5. miejsce. W I rundzie play-off sanoczanie zmierzyli się z TTH Metron Toruń i ulegli w stosunku 0:2 (w meczach 2:5, 4:5). Ostatecznie STS zajął 5. miejsce w klasyfikacji końcowej.

W sezonie 1996/1997 klub po dokonaniu znaczących wzmocnień zakończył I rundę na wysokim czwartym miejscu. W ćwierćfinale rozgrywek drużyna spotkała się z TTH Toruń – rywalizacja tych drużyn była jednocześnie rewanżem za poprzedni sezon. W Sanoku STS wygrał pewnie 10:4, jednak w rewanżu równie zdecydowanie zwycięstwo odnieśli torunianie, zatem decydujący był trzeci mecz. 1 marca 1997 roku sanoczanie wygrali spotkanie 4:2 a całą rywalizację 2:1. Tym samym odnieśli historyczny sukces, po raz pierwszy awansując do najlepszej czwórki w kraju. W półfinale STS zmierzył się z Podhalem Nowy Targ, ulegając w stosunku 2:3 (w meczach 3:4, 4:3k., 5:3, 1:5, 7:2). Następnie w walce o brązowy medal zespół przegrał z ekipą KKH Katowice 1:3 (1:5, 4:2, 1:2k., 0:3).

W kolejnym sezonie 1997/1998 hokeiści z Sanoka początkowo wygrali grupę C, a następnie zajęli wysokie trzecie miejsce w II fazie (grupa 1-6). Jednakże następnie w I rundzie fazy play-off ulegli niżej notowanemu Stoczniowcowi w stosunku 1:3 (w meczach 2:4, 5:3, 2:3, 2:3 k.) i ostatecznie zakończyli sezon na szóstej pozycji. W sezonie 1998/1999, w związku z problemami finansowymi, drużyna z trudem obroniła się przed spadkiem. W fazie play-off uległa TTS Tychy dwukrotnie 6:8 oraz 3:14 i zakończyła sezon na ósmym miejscu. Był to ostatni sezon występów sanockiego klubu pod nazwą STS.

SKH Sanok

W sezonie 1999/2000, już pod nazwą SKH Sanok zespół prowadzony przez Wincentego Kawę, powtórzył sukces z sezonu 1996/1997, grając o brązowy medal i zajmując ostatecznie 4. miejsce. W fazie play-off wyeliminował drużynę GKS Tychy (3:1), zaś w 1/2 finału uległ Unii Oświęcim (1:2). W walce o brązowy medal SKH Sanok przegrał z ekipą KTH Krynica w stosunku 1:3 (w meczach 0:3, 6:5, 1:5, 2:3). Rok później, w sezonie 2000/2001, sanoczanie przystąpili już do walki o utrzymanie (ze Stoczniowcem Gdańsk), jednak po pierwszym przegranym meczu drużyna nie stawiła się już na dwa kolejne do Gdańska, w związku z czym została zdegradowana o klasę niżej. Tym samym klub opuścił ekstraligę po dziewięciu sezonach występów.

KH Sanok

Hokeiści klubu przed ostatnim meczem na Torsanie (21.03.2006)

W sezonie 2001/2002 pierwszej ligi sanoccy hokeiści już jako KH Sanok zajęli czwarte miejsce, a w sezonach 2002/2003 i 2003/2004 ocierali się o awans do ekstraligi. Przed sezonem 2004/2005 w związku z wycofaniem z rozgrywek drużyny Orlika Opole, KH Sanok zagrał w barażach o awans do ekstraklasy ze spadkowiczem z ekstraligi KTH Krynica. W meczu rozegranym na neutralnym lodowisku w Oświęciumiu drużyna z Sanoka wygrała 7:4 i po czterech latach absencji ponownie przystąpiła do rozgrywek w ekstralidze oraz trzeci raz w historii uzyskała awans do ekstraklasy. Po rundzie zasadniczej sezonu 2004/2005 zespół zajmował siódme miejsce, po meczach o miejsca 5-8 drużyna zagrała o utrzymanie z GKS Katowice. W Sanoku gospodarze przegrali pierwszy mecz 4:2, następnie ulegli także w Katowicach 3:2, w rezultacie przegrywali już 2:0 w serii i spadek stawał się coraz bardziej prawdopodobny. Trzeci mecz Sanok wygrał 2:0, a czwarte spotkanie w Katowicach KH wygrał 4:2 i o losach rywalizacji miał zdecydować ostatni mecz w Sanoku. Do ostatecznego rozstrzygnięcia spotkania oraz całej serii potrzebna była dogrywka. W 63. minucie decydujący o wyniku strzał oddał Maciej Mermer – tym samym drużyna KH Sanok utrzymała się w ekstralidze.

Drużyna KH Sanok w nowej hali Arena Sanok (29.12.2006)

W sezonie 2005/2006 zespół ponownie grał o utrzymanie, tym razem ze Stoczniowcem Gdańsk. KH Sanok przegrał rywalizację play-out 3:2 i spadł po raz kolejny do I ligi. Mimo degradacji hokej na lodzie w Sanoku pozostał jednak na poziomie ekstraligowym, jako że Polska Liga Hokejowa (PLH) została rozszerzona do 10 zespołów, w związku z czym sanoczanie powiększyli grono drużyn w ekstraklasie.

Kibice KH Sanok (2007)

Mecz KH Sanok – Unia Oświęcim (16.01.2007)

Przed nowym sezonem otwarta została nowa hala, Arena Sanok, która zastąpiła wysłużony obiekt Torsan. W sezonie 2006/2007 KH Sanok również nie potrafił nawiązać walki z najlepszymi i na jego koniec znów zmuszony był do walki o utrzymanie, tym razem z drużyną KTH Krynica, która w sezonie zasadniczym prezentowała się o wiele lepiej od sanoczan i była faworytem fazy play-out. W pierwszym meczu do rozstrzygnięcia konieczne były rzuty karne. Po ośmiu kolejkach nie padły bramki i wynik brzmiał 0:0. W dziewiątej serii Maciej Mermer trafił do siatki i dał wygraną sanoczanom. Mecze nr 2 i 3 odbyły się w Sanoku i zakończyły się pewnymi zwycięstwami KH odpowiednio 5:0 i 5:3. Prowadząc w rywalizacji z KTH 3:0, drużyna udała się na czwarty mecz do Krynicy, licząc na zakończenie serii. Kibice z Sanoka przybyli do zdrojowego miasta w liczbie szacowanej na ponad 500 osób (co stanowi najliczniejszy udział sanockich sympatyków w meczu wyjazdowym. Mecz zakończył się jednak zwycięstwem kryniczan 3:1 – potrzebne było zatem piąte spotkanie, wygrane już przez sanoczan 3:1. Raz jeszcze utrzymanie w ekstralidze stało się faktem.

W sezonie 2007/08 początkowe zwycięstwa z GKS Tychy 0:5 (walkowerem), z Cracovią 5:2 czy z Podhalem sprawiły, że po I rundzie sezonu zasadniczego Sanok zajmował drugie miejsce. Później zawodnicy nie grali już tak skutecznie jak w I rundzie. W trakcie sezonu zwolniony został trener Andrzej Słowakiewicz, a jego miejsce zajął słowacki trener Jozef Čontofalský. Po zakończonym sezonie zasadniczym przyszła pora na play-offy. W nich Sanok zmierzył się z GKS Tychy, przegrywając 0:3, zaś całe rozgrywki zakończył na ósmym miejscu.

Ciarko KH Sanok

Drużyna przed sezonem 2008/09

W sezonie 2008/2009 sanocki klub obchodził jubileusz 50-lecia swojego istnienia. 14 listopada 2008 klub zmienił nazwę na Ciarko KH Sanok, uwzględniającą sponsora strategicznego, firmę Ciarko, produkującą okapy kuchenne. Po słabej dyspozycji w sezonie zasadniczym, pomimo zmian w składzie (w trakcie rozgrywek nastąpiła wymiana czterech obcokrajowców, zaś słowackiego trenera Josefa Čontofalskiego zastąpił jego rodak Ľubomír Roháčik), zespołowi nie udało się awansować do fazy play-off. Mecze o utrzymanie KH Sanok rozegrał z Polonią Bytom i rozstrzygnął je na swoją korzyść. W trakcie tego sezonu klub zyskał sponsora tytularnego w postaci sanockiej firmy "Ciarko", .

Umowę sponsorską odnowiono w sierpniu 2009 i wówczas drugim sponsorem strategicznym został Podkarpacki Bank Spółdzielczy. Do nowego sezonu 2009/2010 zespół przygotowywany pod kierunkiem rosyjskiego szkoleniowca, Wiktora Jakimowa, jednakże tuż przed startem rozgrywek zakończono współpracę z nim oraz sprowadzonym przez niego zawodnikom z Rosji, którzy nie spełnili oczekiwań zarządu klubu, jak i kibiców. Drużyna rozpoczęła ligę pod okiem słowackiego szkoleniowca Jozefa Skokana, lecz także on nie zdołał osiągnąć oczekiwanych sukcesów i w trakcie sezonu został zastąpiony przez Ľubomíra Roháčika, który tym samym po raz drugi podjął się trenowania sanockich hokeistów. Po pierwszym etapie rozgrywek i podziale ligi KH Sanok znalazł się w słabszej Grupie B. Bilans meczów nie pozwolił jednak na zakwalifikowanie się do rundy play-off i sanoczanom pozostała walka o utrzymanie w ekstralidze. W jej ramach drużyna walczyła kolejno z 1-ligowymi zespołami Legii Warszawa, HC GKS Katowice rozstrzygając rywalizację play-down na swoją korzyść. Ostatecznie sanoczanie zmierzyli się z KTH Krynica o 9. miejsce w sezonie 2009/2010. Wygrali tę rywalizację i zajęli przedostatnie miejsce w rozgrywkach PLH. Jednocześnie rozwiązano kontrakt z trenerem, Ľubomírem Roháčikiem, natomiast po sezonie karierę zakończył długoletni zawodnik zespołu Tomasz Demkowicz.

Mecz KH Sanok - JKH Jastrzębie (19.09.2010)

Drużyna Ciarko KH Sanok (2010)

Przed nowym sezonem 2010/2011 klub poczynił znaczące wzmocnienia. Zaangażował m.in. duet trenerski Milan Jančuška wraz z asystentem Markiem Ziętarą, prowadzący dotąd Podhale Nowy Targ. Już po kilku miesiącach, 29 grudnia 2010 w Oświęcimiu, drużyna wywalczyła Puchar Polski, pokonując w finale edycji 2010/11 zespół Aksam Unii Oświęcim. Tym samym sanocki klub odniósł największy sukces w swojej dotychczasowej historii. Po rundzie zasadniczej sezonu 2010/11 drużyna uplasowała się na piątej pozycji, w rywalizacji play-off została wybrana do pary przez JKH Jastrzębie i przegrała tę rywalizację w stosunku 2:4 W rywalizacji o miejsca 5.-8. KH Sanok zwyciężył najpierw Zagłębie Sosnowiec, zaś w batalii o 5. miejsce uległ MMKS Podhale Nowy Targ i ostatecznie zajął 6. pozycję.

Ciarko PBS Bank Sanok

17 czerwca 2011 zapadła decyzja Urzędu Miasta Sanoka o przyłączeniu się urzędu miasta do nowo powstającej spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, w którą ma przekształcić Klub Hokejowy, do 2011 działający jako stowarzyszenie. Spółkę stworzą cztery podmioty – urząd miasta, klub oraz strategiczni sponsorzy – Podkarpacki Bank Spółdzielczy oraz firma Ciarko. Miasto Sanok ma odpowiadać za utrzymanie i bezpłatne użyczenie obiektów koniecznych do prowadzenia klubu (znajdujące się na lodowisku Arena Sanok). Działalność finansową będzie zapewniać bank PBS i firma Ciarko, którzy wejdą do spółki z jednakowym aportem finasowym. Stosowne porozumienie miało zostać podpisane do końca czerwca 2011. 30 czerwca 2011 aktem notarialnym została zawiązana Rada Nadzorcza spółki. Tworzyli ją Wojciech Blecharczyk (burmistrz Sanoka), Ryszard Ziarko (prezes firmy Ciarko), Lesław Wojtas (prezes PBS Banku) i Piotr Krysiak (prezes Klubu Hokejowego). Nowa forma prawna ma działać pod nazwą Ciarko PBS Bank Klub Hokejowy Sanok spółka z o.o., jednak początkowo klub działa w formie stowarzyszenia.

Drużyna Ciarko PBS Bank Sanok (2012)

5 października 2011 po 10 kolejkach ligowych (w tym 4 porażkach) trener Milan Jančuška podał się do dymisji, a jego miejsce zajął dotychczasowy asystent Marek Ziętara. Jego podopieczni od 18. kolejki drużyna była liderem tabeli PLH. Równolegle drużyna zaklasyfikowała się do turnieju finałowego Puchar Polski 2011/2012, a Sanok został wybrany gospodarzem tej imprezy w dniach 28-29.12.2011. Drużyna pokonała w półfinale ComArch Cracovię 3:1, a w finale Aksam Unię Oświęcim 3:2 w rzutach karnych i tym samym zdobyła Puchar Polski powtarzając osiągnięcie sprzed roku. W lidze zespół pozostawał na pozycji lidera i w ostatniej rundzie rundy zasadniczej zapewnił sobie pierwsze miejsce przed fazą play-off. W rywalizacji półfinałowej drużyna z Sanoka pokonała JKH GKS Jastrzębie w stosunku 4:0 (w meczach 4:3 u siebie, 1:2 i 0:2 na wyjeździe i 4:1 ponownie w Sanoku) i tym samym 25 lutego 2012 po raz pierwszy w historii klubu awansowała do finału Mistrzostw Polski. W finale PLH sanoczanie zmierzyli się z aktualnym wówczas obrońcą tytułu, ComArch Cracovią. W ciągu siedmiu dni rozegrano 5 spotkań, w których Sanok okazał się lepszy (w stosunku 4:1, w meczach 3:2 d., 2:5, 3:2, 4:2, 5:1) i tym samym 14 marca 2012 wywalczył pierwsze w 54-letniej historii klubu Mistrzostwo Polski . Sezon 2011/12 drużyna z Sanoka zakończyła dubletem trofeów krajowych w Polsce. Po zakończeniu sezonu nie przedłużono umowy z trenerem Markiem Ziętarą. W kwietniu 2012 nowym trenerem został Słowak Milan Staš, a jego asystentem Marcin Ćwikła. Obaj prowadzili drużynę od początku sezonu 2012/2013. 10 listopada 2012 roku z klubu odszedł trener Staš. Od 12 listopada 2012 roku trenerem został jego rodak, Štefan Mikeš. W dniach 23-25 listopada 2012 roku zespół zadebiutował w europejskich pucharach, uczestnicząc w turnieju III rundy Pucharu Kontynentalnego w sezonie 2012/2013, organizowanym w norweskim mieście Stavanger. Sanoczanie przegrali wszystkie trzy mecze grupowe (z gospodarzami, mistrzem Norwegii Stavanger Oilers 4:7, mistrzem Białorusi Mietałłurgiem Żłobin 3:5 oraz mistrzem Kazachstanu Bejbarysem Atyrau) i zostali wyeliminowani z rozgrywek. W finale Pucharu Polski rozegranym w Sanoku Sanoczanie wygrali w pófinale z Cracovią 5:4 po rzutach karnych i ulegli w finale JKH GKS Jastrzębie 2:4. W PLH drużyna zakończyła rundę zasadniczą na pierwszym miejscu (17 pkt. przewagi nad drugim miejscem) i była zwolniona z gry w ćwierćfinale. W półfinale play-off zespół uległ Cracovii w meczach 2:4 (3:4 d., 6:3, 4:5, 3:1, 6:7, 1:3), a następnie w walce o brązowy medal przegrał z GKS Tychy w meczach 1:3 (2:6, 2:3, 4:1, 3:4 k.), zajmując 4. miejsce w sezonie. Do końca sezonu trenerem zespołu był Štefan Mikeš, zaś 16 maja 2013 rada Nadzorcza spółki odwołała z funkcji prezesa zarządu spółki hokejowej Piotra Krysiaka.

Miejsca w rozgrywkach

1970/1971 – 1. Stal Sanok (III liga – awans) 1971/1972 – 4. Stal Sanok (II liga) 1972/1973 – 5. Stal Sanok (II liga) 1973/1974 – 6. Stal Sanok (II liga) 1974/1975 – 3. Stal Sanok (II liga) 1975/1976 – 1. Stal Sanok (II liga – awans) 1976/1977 – 11. Stal Sanok (I liga – spadek) 1977/1978 – 4. Stal Sanok (II liga) 1978/1979 – 5. Stal Sanok (II liga) 1979/1980 – 6. Stal Sanok (II liga) 1980/1981 – 7. Stal Sanok (II liga) 1981/1982 – 3. Stal Sanok (II liga) 1982/1983 – 4. Stal Sanok (II liga Gr. Południowa) 1983/1984 – 3. Stal Sanok (II liga) 1984/1985 – 4. Stal Sanok (II liga)

1985/1986 – 4. Stal Sanok (II liga) 1986/1987 – 3. Stal Sanok (II liga) 1987/1988 – 5. Stal Sanok (II liga) 1988/1989 – 3. Stal Sanok (II liga) 1989/1990 – 3. Stal Sanok (II liga) 1990/1991 – 3. Stal Sanok (II liga) 1991/1992 – 1. STS Sanok (II liga – awans) 1992/1993 – 5. STS Sanok 1993/1994 – 7. STS Sanok 1994/1995 – 9. STS Autosan Sanok 1995/1996 – 5. STS Autosan Sanok 1996/1997 – 4. STS Autosan Sanok 1997/1998 – 6. STS Autosan Sanok 1998/1999 – 8. STS Autosan Sanok

1999/2000 – 4. SKH Sanok 2000/2001 – 8. SKH Sanok (spadek) 2001/2002 – 4. KH Sanok (I Liga) 2002/2003 – 2. KH Sanok (I liga) 2003/2004 – 2. KH Sanok (I liga – awans) 2004/2005 – 7. KH Sanok 2005/2006 – 8. KH Sanok 2006/2007 – 9. KH Sanok 2007/2008 – 8. KH Sanok 2008/2009 – 9. Ciarko KH Sanok 2009/2010 – 9. Ciarko KH Sanok 2010/2011 – 6. Ciarko KH Sanok 2011/2012 – 1. Ciarko PBS Bank Sanok (Mistrzostwo Polski) 2012/2013 – 4. Ciarko PBS Bank Sanok

(Opracowano na podstawie strony Hockey.pl:)

Hokeiści Ciarko PBS Bank Sanok świętujący zdobycie Mistrzostwa Polski (14.03.2012)

Sukcesy i wyróżnienia

• Mistrzostwa Polski:
  • Złoty medal mistrzostw Polski (1 raz): 2012
  • 4. miejsce (3 razy): 1997, 2000, 2013
  • Awans do ekstraligi (3 razy): 1976, 1992, 2004
• Puchar Polski:
  • Zdobywca (2 razy): 2011, 2012
  • Finalista (1 raz): 2013
• Zwycięzca rundy zasadniczej PLH: 2011/2012, 2012/2013
• Nagroda Miasta Sanoka II stopnia: 07.04.1994 (hokeiści STS)

Turnieje towarzyskie

Na przestrzeni lat w Sanoku organizowano towarzyskie turnieje hokejowe.

• Puchar Autosanu rozgrywany w latach 70. (I - 1973: GKS Katowice, II - 1974: Naprzód Janów, III - 1975: GKS Katowice, IV - 1976: GKS Katowice, V - 1977: ?, VI - 1978: Naprzód Janów, VII - 1979: ZPA Preszów, VIII - 1984: Stal Sanok
• Puchar Przewodniczącego NSZZ Pracowników Sanockiej Fabryki Autobusów, 1989: GKS Jastrzębie
• Memoriał Piotra Milana o Puchar Autosanu: III - 1997: Dunaffer Dunaújváros.
• Turniej o Puchar Lotos Jasło (28-29.12.2006), zwycięstwo – KH Sanok
• Międzynarodowy Turniej o Puchar Burmistrza Sanoka I (10-12.08.2007), zwycięstwo: Zagłębie Sosnowiec; II (15-17.08.2008), zwycięstwo: HK LK Preszów; III (13-15.08.2009), zwycięstwo: HK Dukla Michalovce; IV (12-14.08.2010), zwycięstwo: Ciarko KH Sanok; V (11-13.08.2011), zwycięstwo: Ciarko PBS Bank Sanok.

Prezesi klubu

Władysław Jasiewicz (1957-1961) Edward Pilszak (1965-1967) Jan Siwiński (1967-1968) Adam Kuzicki (1968-1969) Henryk Gralka (1969-1982) Zdzisław Nowak (1982-1983) Józef Kornecki (1983-1985) Grzegorz Kawczyński (1985-1991)

Jerzy Rożdżyński (1991-) Leszek Kawczyński (1995) Bogdan Terlecki (1995) Bogusław Struś Jerzy Torma Jacek Sieniawski Piotr Krysiak (2006-2013)

Szkoleniowcy

Marek Ziętara i Milan Jančuška – szkoleniowcy od 2010

Józef Kurek (V.1969) Mieczysław Chmura (1969-X.1970) Andrzej Wołkowski (1970–1972) Jozef Stock (1972–1974) Tadeusz Bujar (1974–1977) Kazimierz Bryniarski (1977–1979) Milan Skokan (1979–VI.1981) Franciszek Pajerski (VI.1981–1983) Jan Mrugała (1983–1984) Mieczysław Ćwikła (1984) Tadeusz Glimas (1984–X.1987) Franciszek Pajerski (X.1987–1988) Jerzy Różdżyński (1988–I.1990) Franciszek Pajerski (1990) Tadeusz Garb (1990) Władimir Mielenczuk (1991–1994) Czesław Radwański (1994–1995) Władimir Katajew (1995–1998) Borys Synicyn (1998–1999) Zygmunt Wójcik (1999) Wincenty Kawa (1999–2000) Josef Čontofalský (2000)

Milan Skokan (2000) Tadeusz Garb (2000–2001) Marián Brusil (I.2000–III.2001) Czesław Radwański (2001–2003) Tadeusz Garb (II.2003–VIII.2003) Tomasz Demkowicz (VIII.2003–I.2004) Marián Brusil (I–III.2004) Tomasz Demkowicz (IX–XI.2004) Miroslav Doležalík (XI.2004–III.2005) Marián Brusil (V–IX.2005) Tomasz Demkowicz (IX–X.2005) Adam Worwa (X.2005–III.2006) Andrzej Słowakiewicz (V.2006–XI.2007) Josef Čontofalský (XI.2007–XII.2008) Ľubomír Roháčik (XII.2008–IV.2009) Wiktor Jakimow (VII–VIII.2009) Jozef Skokan (VIII–XI.2009) Ľubomír Roháčik (XI.2009–IV.2010) Milan Jančuška (IV.2010–X.2011) Marek Ziętara (X.2011–III.2012) Milan Staš (IV.2012-XI.2012) Štefan Mikeš (od XI.2012)

Zawodnicy

Upamiętnienie numerów Piotra Milana i Jana Paszkiewicza

Wybitni hokeiści

Na przestrzeni lat aż do czasów obecnych w barwach sanockiej drużyny występowało wielu wybitnych zawodników. Byli wśród nich zarówno wychowankowie klubu i zarazem rodowici sanoczanie, jak też hokeiści przyjezdni – z jednej strony Polacy (w większości sprowadzeni z Podhala Nowy Targ), jak również obcokrajowcy - nierzadko reprezentanci swoich krajów i odnoszący w karierze znaczące sukcesy.

Wychowankowie:
Jan Paszkiewicz (najskuteczniejszy strzelec w historii klubu), Czesław Radwański, Tomasz Demkowicz (reprezentant Polski), Marcin Ćwikła (reprezentant Polski), Piotr Milan, Tomasz Rysz, Sebastian Pajerski, Grzegorz Mermer, Maciej Mermer (reprezentant Polski), Michał Radwański (reprezentant Polski).

Polacy z innych klubów:
Tadeusz Garb, Franciszek Pajerski, Tomasz Jękner, Władysław Balakowicz, Grzegorz Lowas, Andrzej Truty, Piotr Baryła. Pozostali to reprezentanci Polski: Marek Cholewa (3-krotny olimpijczyk), Jerzy Sobera (olimpijczyk), Janusz Syposz, Tomasz Wawrzkiewicz, Sławomir Kiedewicz, Adam Fraszko, Robert Fraszko, Krzysztof Zborowski, Piotr Gil, Filip Drzewiecki, Krystian Dziubiński, Tomasz Malasiński, Krzysztof Zapała, Przemysław Odrobny, Paweł Dronia, Marcin Kolusz, Sławomir Krzak, Wojtek Wolski (jeden z nielicznych Polaków w lidze NHL - zaangażowany w 2012 roku na okres lokautu w sezonie NHL 2012/2013)

Obcokrajowcy:

• Leonid Fatikow (reprezentant Białorusi, olimpijczyk), Uładzimir Swita (reprezentant Białorusi), Alaksiej Szczebłanau (reprezentant i trener Białorusi), Alaksandr Szumidub (reprezentant Białorusi, olimpijczyk), Andrej Koszkin, Jurij Fajkow, Ilja Policinski.
• Władimir Mielenczuk, Walerij Usolcew, Wiktor Bieliakow, Aleksandr Nikołajew, Michaił Biełobragin, Andriej Dołgow, Siergiej Sziwrin, Igor Mozgalow.
• Siergiej Antipow (reprezentant Kazachstanu), Andriej Pruczkowski.
• Kostiantyn Riabenko (reprezentant Ukrainy), Mykoła Worosznow, Ołeksandr Panczenko, Rostysław Sagło.
• Branislav Stolarik, Miroslav Zaťko, Roman Mucha, Vladislav Baláž, Viliam Čacho (reprezentant Słowacji), Martin Ivičič (reprezentant Słowacji), Peter Bartoš (reprezentant Słowacji, pierwszy zawodnik w historii klubu występujący w lidze NHL).
• Kaupo Kaljuste, Dmitri Suur (obaj reprezentanci Estonii)
• Martin Vozdecký (reprezentant Czech w hokeju na rolkach), Lubomír Korhoň, Ivo Kotaška, Pavel Mojžíš, Josef Vítek.

Kadra w sezonie 2012/2013

Sztab szkoleniowy: Štefan Mikeš – I trener Marcin Ćwikła – asystent trenera Marek Mily – trener bramkarzy Sztab techniczno-medyczny: Jerzy Hućko – kierownik drużyny Marek Wojnarowski – lekarz Tomasz Jędruszczak – fizjoterapeuta

Bramkarze: Daniel Kachniarz Przemysław Odrobny Mateusz Skrabalak

Obrońcy: Łukasz Bułanowski Paweł Dronia Ivo Kotaška Zoltán Kubát Pavel Mojžíš Bartłomiej Pociecha Bogusław Rąpała Patryk Wajda

Napastnicy: Peter Bartoš Marcin Biały Krystian Dziubiński Dariusz Gruszka Marcin Kolusz (kapitan) Tomasz Malasiński Maciej Mermer Wojciech Milan Michał Radwański Marek Strzyżowski Josef Vítek Martin Vozdecký Wojtek Wolski Krzysztof Zapała

Bibliografia

• Józef Ząbkiewicz, Sport i rekreacja, w: Sanok. Praca zbiorowa pod redakcją Feliksa Kiryka. Kraków 1995 (Str. 925-932)
• Adam Baszak, Józef Ząbkiewicz, 55 lat klubu sportowego „Stal” Sanok 1946-2001, Sanok 2001
• Grzegorz Michalewski, Stal Sanok - sekcja hokeja na lodzie, Zeszyty Archiwum Ziemi Sanockiej, Rocznik nr 9, Sanocki sport, Sanok 2009, s. 96-116.
• Praca magisterska Grzegorza Tokarskiego, Sport i jego rola w życiu młodzieży szkolnej na przykładzie Miasta Sanok
• Początki hokeja w Sanoku oraz inne ciekawostki (Wacław Drwięga, TG Sokół w Sanoku)

Linki zewnętrzne

• Oficjalna strona klubu