Cieciornik

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Cieciornik
Bonasa umbellus[1]
(Linnaeus, 1766)
Zdjęcie przedstawia samicę; w galerii dostępne jest drugie zdjęcie przedstawiające samca (koguta)
Zdjęcie przedstawia samicę; w galerii dostępne jest drugie zdjęcie przedstawiające samca (koguta)
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ptaki
Podgromada Neornithes
Nadrząd neognatyczne
Rząd grzebiące
Rodzina kurowate
Rodzaj Bonasa[2]
Stephens, 1819
Gatunek cieciornik
Podgatunki
  • B. umbellus umbellus
  • B. umbellus yukonensis
  • B. umbellus umbelloides
  • B. umbellus labradorensis
  • B. umbellus sabini
  • B. umbellus brunnescens
  • B. umbellus castanea
  • B. umbellus affinis
  • B. umbellus phaios
  • B. umbellus incana
  • B. umbellus mediana
  • B. umbellus togata
  • B. umbellus monticola
  • B. umbellus obscura
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[3]
Status iucn3.1 LC pl.svg
Systematyka Systematyka w Wikispecies
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Cieciornik (jarząbek cieciornik) (Bonasa umbellus) – gatunek ptaka z rodziny kurowatych (Phasianidae). Jedyny przedstawiciel monotypowego rodzaju Bonasa[4].

Spis treści

Występowanie [edytuj]

Cieciornik żyje w Ameryce Północnej, gdzie zamieszkuje zalesione obszary Alaski, Kanady oraz północnych stanów USA.

Wygląd [edytuj]

Cieciornik osiąga ok. 48 cm długości ciała. Samica (kura) ma ciemne ubarwienie w tonacjach beżu i brązu z białymi przejaśnieniami. Dziób jest krótki i mocny, a nogi są krótkie i opierzone. Samiec posiada długi ogon, który po rozłożeniu przypomina ogon głuszca z tym, że ma ciemny pas biegnący na górze ogona. Ubarwienie samca (koguta) jest bardziej kolorowe niż samicy, ale ma on siwe i pomarańczowe akcenty na całym ciele. Ptak ten posiada mały czub i brodę.

Odżywianie [edytuj]

Cieciornik odżywia się różnymi nasionami, jagodami, częściami roślin oraz drobnymi bezkręgowcami.

Rozród [edytuj]

Podczas toków samiec przywabia samice poprzez wprowadzanie swoich skrzydeł w bardzo szybkie drgania oraz uderzając nimi w boki ciała powoduje powstawanie dudniącego dźwięku. Po kopulacji samica wykopuje dołek do którego składa kilka małych jajek. Po wylęgu wodzi swoje dość samodzielne młode. Może się krzyżować z innymi głuszcowatymi, ale daje to niepłodne potomstwo. Przykładem krzyżówki w obrębie głuszcowatych może być skrzekot (hybryda: mieszaniec głuszca z cietrzewiem).

Zagrożenie [edytuj]

Jest ptakiem łownym. Jego populacje są w niektórych miejscach bardzo liczne, a w niektórych znikome. Z powodu zwiększającej się liczby drapieżników (w tym człowieka) gatunek ten zmniejsza swoją liczebność.

Przypisy

  1. Bonasa umbellus w: Integrated Taxonomic Information System (ang.)
  2. Bonasa. w: Integrated Taxonomic Information System (ang.) [dostęp 7 kwietnia 2011]
  3. Bonasa umbellus. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.)
  4. Frank Gill, Minturn Wright, David Donsker: Family Phasianidae (ang.). IOC World Bird List: Version 2.9. [dostęp 17 lipca 2011].