Ciemiężyk białokwiatowy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ciemiężyk białokwiatowy
218 Vincetoxicum officinale Moench.jpg
Systematyka[1]
Domena eukarionty
Królestwo rośliny
Klad rośliny naczyniowe
Klad Euphyllophyta
Klad rośliny nasienne
Klasa okrytonasienne
Klad astrowe
Rząd goryczkowce
Rodzina toinowate
Rodzaj ciemiężyk
Gatunek ciemiężyk białokwiatowy
Nazwa systematyczna
Vincetoxicum hirudinaria Medik
Hist. & Commentat. Acad. Elect. Sci. Theod.-Palat. 6:404. 1790[2]
Synonimy

Asclepias vincetoxicum L.,
Vincetoxicum officinale Moench
Cynanchum vincetoxicum[3]

"(comns)" Zdjęcia i grafiki w Commons

Ciemiężyk białokwiatowy (Vincetoxicum hirundinaria Medik.) – gatunek rośliny z rodziny toinowatych (Apocynaceae). Występuje w Europie Południowej, Środkowej i Wschodniej, w Afryce Północnej (Algieria, Maroko), w Turcji i na Kaukazie[3]. W Polsce jest dość pospolity na niżu i w niższych położeniach górskich[4].

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Vincetoxicum hirundinaria mont-des-veaux-cessieres 02 27052008 1.jpg
Vincetoxicum hirundinaria OB10.jpg
Łodyga
Prosta, wzniesiona, słabo się rozgałęziająca się, o wysokości do 60 cm. W górnej części jest omszona dwoma rzędami bardzo krótkich włosków[5] .
Liście
O różnym kształcie, od jajowatych (dolnych) przez jajowatolancetowate (środkowe) do lancetowatych (górne). Są krótkoogonkowe, zaostrzone, za młodu owłosione na spodniej stronie[5].
Kwiaty
Niewielkie, białe, skupione w podbaldachy, pojawiają się na szczytach łodyg oraz w kątach górnych liści. Mają symetrię promienistą, 5-dzielny kielich, lejkowato-kółkową koronę o zielonawej nasadzie i tępych łatkach. 5 pręcików zrasta się z 5-kątną szczytową częścią szyjki słupka, tworząc prętosłup. Są to kwiaty paściowe, zbudowane w ten sposób, aby przytrzymać owada za odnóża lub aparat gębowy i zmusić do zebrania pyłku[6]. Kwitną od maja do lipca.
Owoc
Nagie i ostre mieszki o długości do 4 cm[5].

Biologia i ekologia[edytuj | edytuj kod]

Bylina, hemikryptofit. Kwitnie od maja do sierpnia. Roślina trująca[7]. Występuje w lasach i zaroslach, szczególnie często na podłożu wapiennym w Tatrach i Pieninach[4].

Zastosowanie[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Stevens P.F.: Angiosperm Phylogeny Website (ang.). 2001–. [dostęp 2010-03-24].
  2. The Plant List. [dostęp 2014-11-20].
  3. 3,0 3,1 Germplasm Resources Information Network (GRIN). [dostęp 2010-11-11].
  4. 4,0 4,1 4,2 4,3 Jindřich Krejča, Jan Macků: Atlas roślin leczniczych. Warszawa: Zakł. Nar. im. Ossolińskich, 1989. ISBN 83-04-03281-3.
  5. 5,0 5,1 5,2 Władysław Szafer, Stanisław Kulczyński: Rośliny polskie. Warszawa: PWN, 1953.
  6. Szweykowska A., Szweykowski J. (red.): Słownik botaniczny. Warszawa: Wiedza Powszechna, 2003, s. 444. ISBN 8321413056.
  7. Lucjan Rutkowski: Klucz do oznaczania roślin naczyniowych Polski niżowej. Warszawa: Wyd. Naukowe PWN, 2006. ISBN 83-01-14342-8.