Cierniem koronowanie (obrazy Tycjana)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Cierniem koronowanie
Cierniem koronowanie
Autor Tycjan
Rok wykonania 15421543
Technika wykonania olej na płótnie
Rozmiar 303 cm x 181 cm cm
Muzeum Luwr
Cierniem koronowanie
Cierniem koronowanie
Autor Tycjan
Rok wykonania 1570
Technika wykonania olej na płótnie
Rozmiar 280 cm x 182 cm cm
Muzeum Stara Pinakoteka

Cierniem koronowanie – seria obrazów włoskiego malarza renesansowego Tycjana.

Temat przewodni zaczerpnięty został z Nowego Testamentu. Scenę koronowania opisują Ewangelie Mateusza (Mt. 27,29) i Marka (Mk. 15,17). Była ona wielokrotnie inspiracją dla wielu malarzy głównie XVI i XVII wiecznych.

Cierniem koronowanie – Luwr[edytuj | edytuj kod]

Tycjan temat przelał na płótno dwukrotnie. Pierwszy obraz powstał w 1542 roku. Został on zamówiony dla kościoła Santa Maria delle Grazie w Mediolanie, w którym przechowywano cenną relikwię chrześcijańską – cierń z korony Chrystusa. Wpływ na przedstawione postacie na ich dramatyzm i teatralne gesty, miały przedstawienia teatralne wystawiane w tym samym czasie przez przyjaciela Tycjana Pietra Aretina. Ze sztuki mistrz zaczerpnął ekspresję i mimikę aktorów, skoncentrował się na zachowaniu grających artystów. Układ postaci odchodzi od dotychczasowych obrazów artysty i nawiązuje do dzieł Michała Anioła oraz do prac związanych z manieryzmem środkowych Włoch. Cechą niezmienną dla wszystkich dzieł Tycjana jest połączenie światła i barwy oraz dynamiczne realistyczne przedstawienie sceny.

Nad postaciami w tle widoczny jest fragment fasady głównej Palazzo de Te w Mantui autorstwa włoskiego malarza i architekta, przedstawiciela szkoły Rafaela, Giulia Romana. Napis i popiersie, przenosi scenę w czasach panowania cesarza Tyberiusza.

Cierniem koronowanie – Stara Pinakoteka[edytuj | edytuj kod]

W 1570 roku Tycjan powrócił ponownie do motywu ukoronowania. Był to jeden z ostatnich obrazów, schorowanego i ślepnącego artysty. Dzieła z tego okresu wyróżniają się dramatyzmem sceny uzyskana poprzez kolorystyczne cieniowanie rozmyte w blasku światła. Ten wyjątkowy efekt Tycjan uzyskiwał nanosząc kilka warstw farby służącą jako podkład do późniejszych pełnych ekspresji dzieł. Postacie zostały przedstawione w migoczącym świetle dymiących pochodni, którymi zastąpił popiersie cesarza. Ich ciała dzięki rozwiązaniu kolorystycznemu, wydają się żyć i pulsować przez co scena przepełniona jest bólem i ciszą o duchowej głębi.

Płótno po śmierci malarza znalazło się w zbiorach Tintoretta a następnie w kolekcji prywatnej. W 1748 roku trafiło do galerii bawarskiego elektora w Monachium.

Prócz dwóch olei Tycjan jest autorem kilku grafik i drzeworytów o tym samym temacie.

Motyw koronowania cierniem u innych malarzy[edytuj | edytuj kod]

Koronowanie cierniem był dość popularnym tematem u innych malarzy. Jednym z najbardziej znanych dzieł są płótna takich artystów jak:

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]