Cierva C.30

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Cierva C.30
Cierva C.30
Dane podstawowe
Państwo  Wielka Brytania
Producent Cierva Autogiro Company, A.V.Roe and Company Limited, Lioré et Olivier, Focke-Wulf Flugzeugbau GmbH
Konstruktor Juan de la Cierva
Typ wiatrakowiec
Konstrukcja konstrukcja mieszana
Załoga 2
Historia
Data oblotu 1933
Lata produkcji 1934 - ?
Egzemplarze ok. 140
Dane techniczne
Napęd 1 silnik gwiazdowy Armstrong Siddeley Genet
Moc 140 KM (103 kW)
Wymiary
Średnica wirnika 11,38 m
Długość 6,01 m
Wysokość 3,38 m
Powierzchnia nośna 100 m²
Masa
Własna 553 kg
Startowa 816 kg
Osiągi
Prędkość maks. 177 km/h
Prędkość przelotowa 153 km/h
Prędkość minimalna 26 km/h
Prędkość wznoszenia 3,6 m/s
Pułap 4900 m
Zasięg 460 km
Dane operacyjne
Użytkownicy
Wielka Brytania, Argentyna, Belgia, Dania, Francja, Hiszpania, Jugosławia, Japonia, Norwegia, Polska, Włochy, ZSRR
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Cierva C.30brytyjski wiatrakowiec rozpoznawczy skonstruowany przez Juan de la Cierva.

Historia[edytuj | edytuj kod]

W 1932 roku hiszpański konstruktor Juan de la Cierva opracował nowy typ wiatrakowca, który otrzymał oznaczenie Cierva C.30. Różnił się od poprzednich konstrukcji wiatrakowców, gdyż nie posiadał skrzydeł, a siła nośna powstawała w czasie obrotu trójłopatowego wirnika. Napęd zaś stanowił silnik gwiazdowy napędzający dwułopatowe śmigło ciągnące.

W 1933 roku prototyp został oblatany, a ponieważ spełniał warunki jakie był założone. Rozpoczęto jego produkcję w zakładach Avro. Także sprzedano licencję tego samolotu do Francji, gdzie w zakładach Lioré et Olivier był produkowany pod nazwą LeO C.30 oraz do Niemiec, gdzie w zakładach Focke-Wulf produkowano go pod nazwą Focke-Wulf C 30 Heuschrecke. Sprzedano również licencję do Japonii, lecz produkcji ich nie rozpoczęto lecz na jej podstawie opracowano własną konstrukcję Kayaba Ka-1.

Łącznie wyprodukowano ok. 140 wiatrakowców tego typu we wszystkich wytwórniach.

Konstrukcja[edytuj | edytuj kod]

Wiatrakowiec C.30 miał konstrukcję mieszaną. Podwozie stałe klasyczne. Dwie kabiny odkryte, w obu kabinach znajdowały się urządzenia sterujące. Siła nośna wytwarzana była przez trójłopatowy wirnik, którego wychylenia można było sterować. Usterzenie klasyczne.

Napęd stanowił silnik gwiazdowy napędzający dwułopatowe śmigło ciągnące.

Użycie lotnictwie[edytuj | edytuj kod]

Wiatrakowiec ten znalazł zastosowanie w lotnictwie Wielkiej Brytanii gdzie był stosowany jako samolot rozpoznawczy, ale także do komunikacji na niedużych odległościach, kontroli ruchu, fotografowania z powietrza, itp.

Podobne zastosowanie znalazły wiatrakowce produkowane na licencji we Francji i w Niemczech. W Niemczech stosowano je także jako samoloty ratownicze oraz o przewozu towarów w trudnym terenie, a w lotnictwie morskim jako samolot do wykrywania min morskich.

Kilka krajów w tym Polska zakupiły po jednym lub kilku wiatrakowców, które używano jedynie do testów i badań.

Polska zakupiła jeden wiatrakowiec Cierva C.30, który zarejestrowano jako samolot cywilny (SP-ANN). Sprowadził go do Polski lotem płk. pil. B. Stachoń. Następnie poddano go testom w Instytucie Lotnictwa w celu sprawdzenia czy może zostać użyty jako samolot wojskowy mogący zastąpić balony obserwacyjne w Batalionie Balonowym. Próby te jednak były negatywne, gdyż okazało się, że brak jest możliwości utrzymywania z nim łączności, nie można go uzbroić oraz brak jest miejsca na spadochrony dla załogi. W związku z tym zrezygnowano z jego zastosowania w lotnictwie wojskowym, a zakupiony egzemplarz przekazano do Aeroklubu Pomorskiego w Toruniu, gdzie był używany 1939 roku[1].

Przypisy

  1. Kazimierz Sławiński: Lotnisko toruńskie 1920-1945. Warszawa: Wydawnictwo Komunikacji i Łączności, 1983, s. 61-62. ISBN 83-206-0378-1.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Bohdan Arct: Samoloty świata. Warszawa: Wydawnictwo MON, 1959.
  • A. J. Jackson: British civil aircraft since 1919. Londyn: Putman, 1973. ISBN 0851778135.