Cinkciarz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Cinkciarz (przez zniekształcenie ang. change money[1], wymawianego przez cinkciarzy „cincz many” lub „cieńć many”) – potoczne określenie osoby, która za czasów PRL prowadziła nielegalny obrót walutami, tzn. skupowała i sprzedawała dolary amerykańskie, a także inne waluty wymienialne i bony dolarowe PeKaO.

Najwięcej cinkciarzy można było spotkać pod sklepami sieci „Pewex” i „Baltona”, gdzie towar kupić można było wyłącznie za walutę obcą lub bony, a także hotelami, bankami, lotniskami i na giełdach samochodowych.

Cudzoziemcy często wymieniali swoją walutę na złotówki u cinkciarzy, którzy oferowali wyższy kurs wymiany niż państwowe banki. Cinkciarze byli także nielegalnym, ale w gruncie rzeczy akceptowanym przez władze ogniwem łańcucha legalnych poza tym procesów gospodarczych na małą i średnią skalę: byli np. źródłem walut zachodnich potrzebnych na zakup zagranicznych komponentów do składanych i sprzedawanych w Polsce za złotówki urządzeń. Wymiana pieniędzy u cinkciarzy była jednak – jak zawsze w obrocie czarnorynkowym – dokonywana z dużym ryzykiem, dochodziło bowiem przy tym czasami do oszustw: prób użycia banknotów fałszywych lub nawet wycofanych z obiegu banknotów polskich z lat 40., a nawet przedwojennych.

Społeczeństwo posądzało też cinkciarzy o współpracę z MO, SB i wywiadem, co w wielu przypadkach okazywało się prawdą[2].

Cinkciarze zniknęli w 1989 roku wkrótce po tym, kiedy (15 marca) wprowadzono w życie nowe prawo dewizowe, które zalegalizowało prywatny obrót walutami obcymi w kantorach walutowych.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

WiktionaryPl nodesc.svg
Zobacz hasło cinkciarz w Wikisłowniku

Przypisy

  1. Hasło change money w: Andrzej Markowski, Radosław Pawelec, Wielki słownik wyrazów obcych i trudnych, s. 114, Warszawa, Wilga, 2001. ISBN 83-7156-659-X.
  2. Jerzy Kochanowski, „Gra w zielone”, „Polityka”, nr 11 (2696) z dnia 2009-03-14; s. 74-76.