Cipi Liwni

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Cipi Liwni
Tzipi Livni 2.JPG
Data i miejsce urodzenia 8 lipca 1958
Tel Awiw
Minister spraw zagranicznych
oraz I-sza wicepremier
w rządzie Ehuda Olmerta
i w II rządzie Ariela Szarona
Przynależność polityczna Kadima
Okres urzędowania od 18 stycznia 2006
do 31 marca 2009
Poprzednik Silwan Schalom
Następca Avigdor Lieberman
Minister sprawiedliwości
w rządzie Ehuda Olmerta
Przynależność polityczna Kadima
Okres urzędowania od 29 listopada 2006
do 7 lutego 2006
Poprzednik Haim Ramon
Następca Daniel Friedmann
Minister ds. absorpcji imigrantów
w II rządzie Ariela Szarona
Przynależność polityczna Likud/Kadima
Okres urzędowania od 28 stycznia 2003
do 4 maja 2006
Minister budownictwa i konstrukcji
w II rządzie Ariela Szarona
Przynależność polityczna Likud/Kadima
Okres urzędowania od 31 lipca 2004
do 10 stycznia 2005
Poprzednik Efi Eitam
Następca Isaak Herzog
Minister sprawiedliwości
w II rządzie Ariela Szarona
Przynależność polityczna Likud/Kadima
Okres urzędowania od 10 stycznia 2005
do 4 maja 2006
Poprzednik Tommy Lapid
Minister rolnictwa i rozwoju wsi
w I rządzie Ariela Szarona
Przynależność polityczna Likud
Okres urzędowania od 17 grudnia 2002
do 28 lutego 2003
Poprzednik Shalom Simhon
Następca Yisrael Katz
Minister współpracy regionalnej
w II rządzie Ariela Szarona
Przynależność polityczna Likud
Okres urzędowania od 7 marca 2001
do 29 sierpnia 2001
Poprzednik Szymon Peres
Następca Roni Milo
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons

Cipora Malka "Cipi" Liwni (hebr. ציפורה מלכּה "ציפי" לבני, wym. [tsipoˈʁa malˈka ˈtsipi ˈlivni]; ur. 8 lipca 1958 w Tel Awiwie), izraelska działaczka polityczna, deputowana do Knesetu i minister kilku resortów z ramienia partii Likud a potem Kadima, od 17 września 2008 przewodnicząca partii. Po wyborach w 2009 liderka opozycji.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Cipora "Cipi" Liwni urodziła się w Tel Awiwie[1]. Jest córką Eitana Liwniego (urodzonego w Grodnie) i Sary Rosenberg. Jej rodzice byli członkami organizacji Irgun[2]. We wczesnych latach 80. XX wieku służyła w armii izraelskiej (osiągnęła stopień porucznika) i przez niemal dwa lata pracowała w Mossadzie[3], rezygnując z zamążpójścia i ukończenia studiów prawniczych. W późniejszym czasie pojawiły się informacje, że pracując w wywiadzie tropiła arabskich terrorystów[4], choć inne świadczą o tym, że była raczej agentką niskiego szczebla[5]. W tym czasie mieszkała m.in. w Paryżu[6]. Ukończyła Wydział Prawa Uniwersytetu Bar-Ilana w Ramat Gan, specjalizując się w prawie handlowym. Przez 10 lat prowadziła własną praktykę prawniczą.

Kariera polityczna[edytuj | edytuj kod]

W 1999 została po raz pierwszy wybrana do Knesetu z ramienia partii Likud. Była aktywną zwolenniczką polityki Ariela Szarona. Kiedy został on premierem w lipcu 2001, otrzymała ona stanowisko ministra współpracy regionalnej. Później otrzymała także teki ministra rolnictwa, imigracji oraz budownictwa i konstrukcji[6]. W 2004 roku została uhonorowana nagrodą Abirat Ha-Shilton, przyznawaną najbardziej efektywnym politykom. W styczniu 2005 roku Liwni została ministrem sprawiedliwości, po kilku miesiącach pełnienia obowiązków szefa tego resortu[7].

W gabinecie Szarona wspierała plan szefa rządu opierający się na polityce jednostronnych posunięć w stosunkach z Palestyńczykami. Postrzegana była jako jeden z głównych umiarkowanych członków partii. Często była autorką mediacji pomiędzy skrajnymi elementami w ugrupowaniu. Miała m.in. duży udział w doprowadzeniu do ratyfikacji przez Kneset planu Szarona. 12 listopada 2005 przemawiała w imieniu Likudu na uroczystości upamiętniającej śmierć Icchaka Rabina[8].

W Kadimie[edytuj | edytuj kod]

Information icon.svg Osobny artykuł: Kadima.
Liwni z amerykańskim wiceprezydentem, Dickiem Cheneyem
Z palestyńskim premierem, Salamem Fajjadem
Podczas Światowego Kongresu Żydowskiego, Jerozolima, styczeń 2008

20 listopada 2005 razem z Szaronem opuściła Likud, przechodząc do nowej formacji Kadima. W styczniu 2006, kiedy rządem ze względu na chorobę Szarona kierował Ehud Olmert, objęła resort spraw zagranicznych po Silwanie Schalomie (zachowując także stanowisko ministra sprawiedliwości)[9]. Była drugą w historii Izraela kobietą na czele ministerstwa spraw zagranicznych (po Goldzie Meir). Wymieniana w gronie kandydatów Kadimy na premiera w wyborach 2006, zrezygnowała z ubiegania się o to stanowisko (była numerem 3. na liście wyborczej Kadimy) i poparła Ehuda Olmerta[10].

Po wyborach w 2006 roku, 4 maja, wraz z zaprzysiężeniem 31. rządu w historii Izraela, Liwni została wicepremierem, zachowując jednocześnie tekę ministra spraw zagranicznych. Zrezygnowała z urzędu ministra sprawiedliwości, ale sprawowała go ponownie w okresie od 29 listopada 2006 do 7 lutego 2007 roku[10]. W tym okresie była opisywana jako drugi najpotężniejszy polityk w Izraelu[11]. W 2007 roku znalazła się na liście 100 najbardziej wpływowych ludzi świata magazynu Time[12]. Forbes uznał ją natomiast za 52. najpotężniejszą kobietą na świecie[13].

Liwni została pierwszym izraelskim ministrem jasno odróżniającym ataki bojowników palestyńskich na obiekty wojskowe i izraelskich cywilów. Podczas wywiadu dla telewizji amerykańskiej udzielonego 28 marca 2006 roku, Liwni powiedziała m.in.:

Ktoś, kto walczy z izraelskimi żołnierzami jest wrogiem i my będziemy z nim walczyć, ale myślę, że nie podpada to pod definicję terroryzmu, jeśli celem jest żołnierz[14].

W lipcu 2007 roku spotkała się z palestyńskim premierem, Salamem Fajjadem, z którym dyskutowała nad kwestią poprawienia życia narodu palestyńskiego, bez zagrożenia dla bezpieczeństwa Izraela[15].

2 maja 2008 Liwni wezwała premiera Ehuda Olmerta do rezygnacji po ujawnieniu raportu komisji Winograda (jego przedmiotem były wyniki śledztwa nad postępowaniem władz przed i podczas konfliktu z Libanem). Stwierdziła, że powinna zastąpić go na czele Kadimy, wskazując na to, że wygrałaby z Olmertem w przypadku wewnątrzpartyjnych wyborów na lidera tego ugrupowania[16][17]. Jej wezwanie zostało jednak zignorowane[18].

Przywództwo partii[edytuj | edytuj kod]

30 lipca 2008 roku premier Olmert zakomunikował, że nie będzie się ubiegał o kolejną kadencję na stanowisku przewodniczącego partii[19]. Swoje kandydatury w wewnątrzpartyjnych wyborach, zgłosili za to: Cipi Liwni, Shaul Mofaz, Avi Dichter i Meir Sheetrit[20]. 17 września 2008 nową przewodniczącą partii została wybrana Liwni, która otrzymała 43,1 proc. głosów. Drugi Shaul Mofaz, zapewnił sobie 42 proc. głosów. W wewnątrzpartyjnych wyborach wzięło udział 55 proc. członków partii, a Liwni zwyciężyła przewagą tylko 431 głosów (1,1 proc.)[21]. Nowy lider rozpoczął negocjacje z partiami wchodzącymi dotąd w skład koalicji rządowej i zastąpi najprawdopodobniej Olmerta na stanowisku premiera Izraela[22].

21 września 2008 Ehud Olmert złożył oficjalną rezygnację ze stanowiska premiera na ręce prezydenta Szimona Peresa[23]. Ten przekazał misję uformowania nowego rządu Liwni. Zgodnie z ustawami zasadniczymi Izraela, w przypadku braku sukcesu po upływie 42 dni od uzyskania nominacji, rozpisywane są nowe wybory[24][25]. Liwni ostatecznie nie udało się utworzyć nowej koalicji. Prezydent Peres rozpisał wybory do Knessetu na 10 lutego 2009 roku[26][27]. Do czasu sformowania nowego rządu po wyborach w 2009 r., premierem był Ehud Olmert[28].

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Obecnie mieszka w Tel Awiwie, jest żoną Naftali Spitzera, ma dwójkę dzieci - Omriego i Yuvala. Cipi Liwni jest wegetarianką[8], posługuje się językiem hebrajskim, angielskim i francuskim.

Wikiquote-logo.svg
Zobacz w Wikicytatach kolekcję cytatów
z Cipi Liwni

Przypisy

  1. The Times: Olmert on brink over war failure as his deputy and party desert him (ang.). [dostęp 11 października 2008].
  2. Haaretz: News in Brief (ang.). [dostęp 11 października 2008].
  3. Izrael: Cipi Liwni była agentką Mosadu. [dostęp 4 stycznia 2009 r.].
  4. The Sunday Times: Tzipi Livni: terrorist-hunter secret of woman tipped to lead Israel (ang.). [dostęp 11 października 2008].
  5. Jerusalem Post: Channel 1: Livni's past in Mossad not spectacular (ang.). [dostęp 11 października 2008].
  6. 6,0 6,1 Knesset Member, Tzipi Liwni (ang.). [dostęp 11 października 2008].
  7. Anshel Pfeffer, Jerusalem Post: Behind the Lines: And who, may we ask, is Tzipi Livni? (ang.). [dostęp 11 października 2008].
  8. 8,0 8,1 Roger Cohen, Jerusalem Post: Her Jewish State (ang.). [dostęp 11 października 2008].
  9. The Independent: Tzipi Livni: Agent of change (ang.). [dostęp 11 października 2008].
  10. 10,0 10,1 Jewish Virtual Library: Tzipi Livni (1958-) (ang.). [dostęp 11 października 2008].
  11. Washington Post: Tzipi Livni Named Vice Premier in Israel (ang.). [dostęp 11 października 2008].
  12. The Time 100: Tzipi Livni (ang.). [dostęp 11 października 2008].
  13. Forbes: The 100 Most Powerful Women sorted by rank (ang.). [dostęp 11 października 2008].
  14. Antonio Cassese: The Multifaceted Criminal Notion of Terrorism in International Law. Oxford University Press, 2006.
  15. Aluf Benn: Livni and Fayad meet, discuss improving Palestinians' lives (ang.). Haaretz, 7 sierpnia 2008. [dostęp 12 września 2008].
  16. David Rosenberg: Olmert's Survival Prospects Dim Amid Livni Challenge (ang.). Bloomberg, 3 maja 2008. [dostęp 12 września 2008].
  17. Gil Hoffman: Olmert to decide on his future 'very soon' (ang.). Jerusalem Post, 29 czerwca 2008. [dostęp 12 września 2008].
  18. Yossi Verter, Mazal Mualem: PM Olmert to tell deputy Livni: Stop undermining me, or resign (ang.). Haaretz, 2 maja 2008. [dostęp 12 września 2008].
  19. Jillian York: Israel: Olmet to Resign Following Kadima Party (ang.). Global Voices Online, 31 lipca 2008. [dostęp 31 sierpnia 2008].
  20. Hillel Fendel: Kadima Primaries: HaNegbi Supports Livni (ang.). Arutz Sheva, 13 sierpnia 2008. [dostęp 31 sierpnia 2008].
  21. Victorious Livni: I will approach this job with 'great reverence' (ang.). Haaretz, 17 września 2008. [dostęp 18 września 2008].
  22. After narrow win, Livni begins to forge coalition (ang.). Haaretz, 18 września 2008. [dostęp 18 września 2008].
  23. Mazal Mualem, Shahar Ilan, Barak Ravid: Olmert formally submits his resignation to Peres (ang.). Haaretz, 21 września 2008. [dostęp 18 października 2008].
  24. Gil Hoffman, Greer Fay Cashman: Peres entrusts Livni with forming gov't (ang.). Jerusalem Post, 22 września 2008. [dostęp 18 października 2008].
  25. Gwen Ackerman, Jonathan Ferziger: Netanyahu Calls for Elections in Israel, Rejects Livni Offer (ang.). Jerusalem Post, 23 września 2008. [dostęp 18 października 2008].
  26. Israel's Livni to call for elections (ang.). CNN, 25 października 2008. [dostęp 7 listopada 2008].
  27. Ethan Bronner: Israeli Party Leader Seeks Early Elections (ang.). New York Times, 25 października 2008. [dostęp 7 listopada 2008].
  28. Roni Sofer: Olmert to make political comeback (ang.). ynetnews.com, 26 października 2008. [dostęp 19 listopada 2008].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]