Clara Immerwahr

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Clara Immerwahr
Clara Immerwahr
Clara Immerwahr
Data i miejsce urodzenia 21 czerwca 1870
Polkendorf
Data i miejsce śmierci 2 maja 1915
Berlin-Dahlem
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Clara Immerwahr (ur. 21 czerwca 1870 w Polkendorf, zm. 2 maja 1915 w Berlinie-Dahlem) – niemiecka chemik, żona Fritza Habera, pierwsza w historii Uniwersytetu Wrocławskiego kobieta z tytułem doktorskim.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodziła się 21 czerwca 1870 roku w podwrocławskiej wsi Polkendorf (dziś Wojczyce), jako najmłodsza córka doktora chemii Philippa Immerwahra i Anny z domu Krohn. Miała dwie siostry, Elli i Rose, oraz brata Paula. Po ukończeniu Töchterschule von Fräulein Krug we Wrocławiu studiowała na Uniwersytecie Wrocławskim, 22 grudnia 1900 roku uzyskała tytuł doktorski magna cum laude na podstawie pracy Beiträge zur Löslichkeitsbestimmung schwerlöslicher Salze des Quecksilbers, Kupfers, Bleis, Cadmiums und Zinks ("Przyczynki do określenia rozpuszczalności trudnorozpuszczalnych soli rtęci, miedzi, ołowiu, kadmu i cynku"). Była pierwszą kobietą, która na tej uczelni uzyskała ten stopień naukowy. Promotorem jej dysertacji był Richard Abegg, w którego pracowni została laborantką po studiach. W 1901 roku poślubiła Fritza Habera (1868–1934), po studiach pracowała razem z mężem w Karlsruhe. Po roku urodził im się syn Hermann (1902–1946). Tłumaczyła m.in. prace Habera na angielski.

Gdy Fritz Haber objął w czasie I wojny światowej kierownictwo naukowe nad całą dziedziną gazów bojowych, jego żona skrytykowała publicznie jego działalność jako „perwersję nauki”. Wieczorem 2 maja 1915 popełniła samobójstwo strzelając sobie w pierś z wykradzionego mężowi pistoletu, po tym, jak dowiedziała się, że wyprodukowany przez jej męża gaz zabił pod Ypres pięć tysięcy Francuzów.

Tablica pamiątkowa na budynku Uniwersytetu Wrocławskiego

19 grudnia 2011 roku na budynku głównym wrocławskiego uniwersytetu odsłonięto poświęconą jej tablicę pamiątkową.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Gerit von Leitner: Der Fall Clara Immerwahr. Leben für eine humane Wissenschaft. Beck, München 1993, ISBN 3-406-37114-0.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]