Clarence Johnson

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Kelly Johnson i model samolotu Lockheed L-10 Electra

Kelly Johnson, właśc. Clarence Leonard Johnson (27 lutego 191021 grudnia 1990) – amerykański inżynier lotnictwa i innowator. Tygodnik Aviation Week & Space Technology umieścił go na ósmym miejscu na liście 100 najważniejszych osób w historii lotnictwa[1].

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Kelly Johnson urodził się 1910 roku w odosobnionym amerykańskim mieście górniczym Ishemping, w stanie Michigan. Jego rodzice byli szwedzkimi imigrantami pochodzącymi ze szwedzkiego miasta Malmö. Johnson wstydził się ubóstwa swojej rodziny i poprzysiągł sobie, że osiągnie wysoką pozycję.

Studiował inżynierię lotnictwa na University of Michigan.

Przezwisko „Kelly” wywodzi się z czasów, kiedy Johnson uczęszczał do szkoły podstawowej.

W wieku 13 lat zaprojektował swój pierwszy samolot.

Był trzykrotnie żonaty.

Praca w Lockheed[edytuj | edytuj kod]

Johnson został zatrudniony w Lockheed Corporation po ukończeniu studiów w 1933 roku. Zaproponował głównemu inżynierowi, Hallowi Hibbardowi zmiany w modelu Lockheed Model 10 Electra i jego sugestie zostały bardzo dobrze przyjęte. W 1938 roku został awansowany na stanowisko głównego inżyniera-projektanta. W 1952 roku stał się głównym inżynierem w fabryce firmy w Burbank w stanie Kalifornia. W 1956 roku został mianowany wiceprezydentem firmy zajmującym się sprawami rozwoju i badań. W 1955 roku na prośbę CIA zajął się budową bazy lotniczej w Groom Lake w stanie Nevada, później znanej jako Strefa 51. Tam przeprowadzano testy samolotu Lockheed U-2.

Współprojekty lotnicze[edytuj | edytuj kod]

Kelly Johnson brał udział w projektowaniu, między innymi, następujących samolotów:

Przypisy