Claudine Guérin de Tencin

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Claudine Alexandrine Guérin de Tencin

Claudine Alexandrine Guérin de Tencin (ur. 27 kwietnia 1682, zm. 4 grudnia 1749) – francuska pisarka i kurtyzana.

Młodość[edytuj | edytuj kod]

Claudine urodziła się w Grenoble, gdzie jej ojciec, Antoine Guérin de Tencin był przewodniczącym parlamentu. W młodości, spełniając wolę rodziców, została zakonnicą w klasztorze w okolicach Grenoble. Złamała jednak śluby i w 1712 udało jej się uzyskać zgodę papieża Klemensa XI na powrót do stanu świeckiego.

Życie kurtyzany[edytuj | edytuj kod]

De Tencin wyjechała do swojej siostry, Mme. de Ferriol do Paryża, gdzie wkrótce otworzyła salon odwiedzany przez kpiarzy i lekkoduchów. Jednym spośród jej licznych kochanków i sponsorów był kawaler Louis-Camus Destouches. Owocem tego związku był syn, Jean le Rond d'Alembert.

Jeden z jej romansów zakończył się tragicznie. W 1726 Charles-Joseph de la Fresnaye popełnił samobójstwo w domu Mme de Tencin, skutkiem czego ta ostatnia spędziła pewien czas w więzieniach Châtelet i w Bastylii, skąd jednak wkrótce została wypuszczona dzięki protekcji swoich wysoko postawionych kochanków. Od tamtej pory Claudine de Tencin poświęciła się intrygom politycznym, szczególnie w interesie swojego brata, opata de Tencin, który głównie za jej wstawiennictwem został arcybiskupem Embrun i otrzymał kapelusz kardynalski. De Tencin związana była również z jednym z najbliższych przyjaciół króla Ludwika XV, marszałkiem de Richelieu, nad którym rzekomo w znacznym stopniu sprawowała kontrolę, biorąc udział w zakulisowych intrygach na dworze królewskim w Wersalu.

W końcu stworzyła salon literacki, do którego bywalców należeli między innymi Bernard Fontenelle, Monteskiusz, Charles-Irénée Castel de Saint-Pierre, Pierre de Marivaux i Alexis Piron.

Salon Madamme de Tencin był pierwszym spośród paryskich salonów literackich do którego wpuszczano cudzoziemców. Wśród gości byli Henry St John, 1. wicehrabia Bolingbroke i Philip Dormer Stanhope, 4. hrabia Chesterfield. Dzięki wyczuciu i zdrowemu rozsądkowi z jakim prowadziła swoją jak sama to określała menażerię, udało jej się w znacznym stopniu zatrzeć pamięć swojej niechlubnej przeszłości.

Powieści[edytuj | edytuj kod]

Claudine de Tencin była cenioną powieściopisarką. Za największe zalety jej powieści uznawano prostotę i wdzięk - przymioty, których trudno było się spodziewać po twórczości osoby o takim życiorysie. Za najlepszą z powieści pani de Tencin uznawana jest Mémoires du comte de Comminge (1735), co do której jednak istnieją podejrzenia, że została napisana przez jej siostrzeńców.

Niektóre pozostałe powieści:

  • Le Siège de Calais (1739)
  • Les Malheurs de l’amour (1747)
  • Anecdotes de la Cour et du Règne d'Édouard II, roi d'Angleterre (1776)

Twórczość pani de Tencin wydana została zbiorczo przez Etienne and Jay (Paryż, 1825). Powieści zostały wznowione i opatrzone wstępem przez Adolphe Mathurina de Lescure w 1885. Korespondencja została opublikowana w Lettres de Mmes. de Villars, de La Fayette et de Tencin (Paryż, 1805-1832).

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]