Claus (książę holenderski)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Claus
Jego Królewska Wysokość Książę Niderlandów
Prins Claus.png
Książę Niderlandów
(Książę małżonek)
Okres panowania od 30 kwietnia 1980
do 6 października 2002
Poprzednik Bernhard zu Lippe-Biesterfeld
Następca królowa Maksyma
Dane biograficzne
Dynastia Amsbergowie
Urodziny 6 września 1926
w Hitzacker
Śmierć 6 października 2002
w Amsterdamie
Ojciec Claus Felix von Amsberg
Matka Gösta von dem Bussche-Haddenhausen
Żona Beatrycze, królowa Holandii
Dzieci Wilhelm Aleksander, Jan Friso, Konstantyn
Odznaczenia
Krzyż Wielki Orderu Karola III (Hiszpania) Krzyż Wielki Królewskiego Norweskiego Orderu Świętego Olafa Krzyż Wielki Królewskiego Orderu Rycerzy Pana Naszego Jezusa Chrystusa Krzyż Wielki specjalnego Wykonania Orderu Zasługi RFN Krzyż Wielki Orderu Dobrej Nadziei (RPA) Order Zasługi Republiki Włoskiej I Klasy z Wielką Kollaną (1951-2001)
Galeria w Wikimedia Commons Galeria w Wikimedia Commons
Holenderska rodzina królewska
Royal coat of arms of the Netherlands.svg
Pogrzeb księcia Clausa w Delft

Claus, książę Niderlandów, właśc. Claus George Willem Otto Frederik Geert van Amsberg (ur. 6 września 1926 w Hitzacker, zm. 6 października 2002 w Amsterdamie) – małżonek królowej Holandii Beatrix.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Claus-Georg Wilhelm Otto Friedrich Gerd von Amsberg urodził się w Hitzacker w Dolnej Saksonii, jako drugie z siedmiorga dzieci i jedyny syn Clausa von Amsberga i Gosty von dem Bussche-Haddenhausen. Był spokrewniony m.in. z rodzinami: von Bülow, von Moltke, Blücher, von Arnim, von Rantzau, von Dönhoff. Nauki pobierał w Bad Doberan w Meklemburgii, Międzyzdrojach na Pomorzu w sławnej elitarnej Baltenschule (1938-1942) i ówczesnej Tanganice. W czasie II wojny światowej (1939-1945) Claus służył w Jungvolk i Hitlerjugend. Od sierpnia 1943 do stycznia 1944 służył jako pomocnik w marynarce koło Kilonii. Od stycznia do marca 1944 służył w Arbeitsdienst w Königsbergu (Nowa Marchia, obecnie: Chojna). W lipcu tego roku udało mu się skończyć szkołę. Służbę wojskową odbywał w Rezerwach 6 Dywizji Pancernej w Danii i w 90 Dywizji Pancernej we Włoszech. Nie brał udziału w walkach. Został schwytany przez Amerykanów koło Merano i wysłany do obozu jenieckiego. We wrześniu 1945 został przeniesiony do amerykańskiej bazy koło Amershaw w Wielkiej Brytanii. Powrócił do Hitzacker w grudniu 1945. Został całkowicie oczyszczony przez sąd w kwestii przynależności do młodzieżowych organizacji nazistowskich.

Ukończył Uniwersytet w Hamburgu na wydziale Prawa i Nauk Politycznych, zdając egzamin asesorski w 1956. Praktykował w Niemczech i USA. W 1957 dostał się do Niemieckiej Służby Zagranicznej, a rok później do Służby Dyplomatycznej. Pracował w ambasadach niemieckich w Santo Domingo, Republice Dominikany, Afryce. W latach 60. pracował w Ministerstwie Spraw Zagranicznych w Bonn, gdzie odpowiadał za stosunki gospodarcze z Afryką.

Claus i księżniczka Beatrix poznali się latem 1964 na przyjęciu z okazji ślubu księżniczki Tatiany Wittgenstein z księciem Moritzem Heskim. Znajomość następczyni tronu Holandii z niemieckim dyplomatą wywołało oburzenie w Holandii. Zaręczyny ogłoszono 28 czerwca 1965. W listopadzie parlament holenderski wyraził zgodę na to małżeństwo. 8 grudnia 1965 Claus otrzymał obywatelstwo holenderskie. Ślub pary odbył się 10 marca 1966 w Westerkerk przy licznych protestach Holendrów. W tym dniu Claus otrzymał tytuł księcia Niderlandów i Jonkheera van Amsberg. Para rezydowała w Zamku Drakensteyn w Lage Vuursche. Od 1963 mieszkała tam księżniczka Beatrix.

Potomstwo[edytuj | edytuj kod]

Z biegiem czasu książę Claus został zaakceptowany przez Holendrów i był jednym z najpopularniejszych członków rodziny królewskiej. Poświęcił się służbie dla narodu, wykorzystując swoje doświadczenia jako dyplomata. W kręgu jego zainteresowań były sprawy Trzeciego Świata.

30 kwietnia 1980 w Pałacu Królewskim w Amsterdamie, panująca królowa Juliana abdykowała na rzecz swej najstarszej córki, księżniczki Beatrix.

Książę miał wiele kłopotów ze zdrowiem. Cierpiał na depresję, raka i chorobę Parkinsona. Zmarł 6 października 2002 po długiej chorobie w szpitalu uniwersyteckim w Amsterdamie. Został pochowany w krypcie królewskiej w Nieuwe Kerk w Delft.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]