Clinton Woods
|
|||
| Data i miejsce urodzenia | 1 maja 1972 Sheffield |
||
| Obywatelstwo | Anglia | ||
| Styl walki | praworęczny | ||
| Kategoria wagowa | półciężka | ||
| Bilans walk zawodowych | |||
| Liczba walk | 48 | ||
| Zwycięstwa | 42 | ||
| Przez nokauty | 24 | ||
| Porażki | 5 | ||
| Remisy | 1 | ||
| Nieodbyte | 0 | ||
Clinton Woods (ur. 1 maja 1972 w Sheffield) – brytyjski bokser, były zawodowy mistrz świata organizacji IBF w kategorii półciężkiej (do 175 funtów).
Karierę bokserską rozpoczął w listopadzie 1994. Pierwszej porażki w karierze doznał z Davidem Starie, w swojej dwudziestej walce, w 1998. We wrześniu 2001 wygrał pojedynek eliminacyjny WBC z Yawe Davisem.
7 września 2002 stoczył walkę z Royem Jonesem Jr. Amerykanin był w tym okresie niekwestionowanym mistrzem w kategorii półciężkiej (posiadał pasy mistrzowskie organizacji WBC, WBA, IBF i kilku innych, mniejszych federacji). Woods przegrał walkę przez techniczny nokaut w szóstej rundzie, po tym jak jego trener rzucił ręcznik na ring przerywając walkę[1].
W listopadzie 2003 stoczył następną walkę mistrzowską, tym razem o wakujący tytuł organizacji IBF. Jego przeciwnikiem był Glen Johnson. Pojedynek zakończył się remisem[2] i o tym komu przypadnie tytuł mistrza musiała zadecydować walka rewanżowa. Doszło do niej 6 lutego 2004. Wygrał ją Jamajczyk jednogłośną decyzją na punkty[3].
W październiku tego samego roku Woods pokonał przez techniczny nokaut w ostatniej rundzie Jasona DeLisle, mimo że już w pierwszej leżał na deskach[4]. 4 marca 2005 dostał trzecią szansę zdobycia tytułu mistrza świata, po tym jak Johnson zrezygnował z mistrzowskiego pasa aby móc walczyć z Antonio Tarverem. Tym razem wykorzystał ją, nokautując w piątej rundzie Rico Hoya[5].
W 2005 Woods stoczył jeszcze jedną walkę – pokonał na punkty byłego mistrza WBO, Julio Cesara Gonzaleza[6]. W maju 2006 jeszcze raz znokautował Jasona DeLisle (tym razem w szóstej rundzie)[7]. Niecałe cztery miesiące później doszło do trzeciego pojedynku z Glenem Johnsonem. Woods wyszedł z niego zwycięsko, ale decyzja sędziów podjęta została niejednogłośnie[8].
W 2007 walczył raz – 29 września po raz drugi pokonał na punkty Julio Cesara Gonzaleza[9]. Tytuł mistrza świata IBF stracił w swojej piątej obronie – 12 kwietnia 2008, przegrywając na punkty z Antonio Tarverem[10].
W lutym 2009 roku w pojedynku eliminacyjnym IBF pokonał Elvira Muriqi[11], jednak 28 sierpnia 2009 roku przegrał na punkty walkę o wakujący tytuł mistrza świata IBF z Tavorisem Cloudem[12]. Kilka dni po tym pojedynku Woods ogłosił zakończenie kariery bokserskiej[13].
Przypisy
- ↑ Frank Gonzalez Jr.: The “Majestic” Roy Jones Jr. (ang.). EastSideBoxing.com, 09.09.2002. [dostęp 2009-09-16].
- ↑ Elliot Worrsell: Fight Review ... Woods & Johnson (ang.). EastSideBoxing.com, 08.11.2003. [dostęp 2009-09-16].
- ↑ Boxing Encyclopedia (ang.). [dostęp 2009-09-16].
- ↑ Results from 2004 (ang.). BBC Sport, 04.01.2005. [dostęp 2009-09-16].
- ↑ Woods is IBF Champion! (ang.). BBC. [dostęp 2009-09-16].
- ↑ Woods Holds On To Title. sportinglife.com. [dostęp 2009-09-16].
- ↑ Boxing Encyclopedia (ang.). [dostęp 2009-09-16].
- ↑ Woods hits back to stun Johnson (ang.). BBC Sport, 02.09.2006. [dostęp 2009-09-16].
- ↑ Barry Green: Determined Woods outpoints Gonzalez in thriller (ang.). EastSideBoxing.com, 29.09.2007. [dostęp 2009-09-16].
- ↑ Graham Houston: Antonio Tarver W12 Clinton Woods (ang.). Fightwriter.com. [dostęp 2009-09-16].
- ↑ Sam Lyon: Woods beats Muriqi in eliminator (ang.). BBC Sport, 14.02.2009. [dostęp 2009-09-16].
- ↑ Urango stops Bailey in thriller; Cloud dominates Woods for IBF 175 belt (ang.). Fightnews.com, 28.08.2009. [dostęp 2009-09-16].
- ↑ Clinton Woods to retire (ang.). Fightnews.com, 09.09.2009. [dostęp 2009-09-16].
Linki zewnętrzne [edytuj]
| Poprzednik Glen Johnson (tytuł odebrany) |
Mistrz świata wagi półciężkiej IBF 4 marca 2005 – 12 kwietnia 2008 |
Następca Antonio Tarver |
