Clinton Woods

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Boxing pictogram.svg Clinton Woods
Data i miejsce urodzenia 1 maja 1972
Sheffield
Obywatelstwo Anglia
Styl walki praworęczny
Kategoria wagowa półciężka
Bilans walk zawodowych
Liczba walk 48
Zwycięstwa 42
Przez nokauty 24
Porażki 5
Remisy 1
Nieodbyte 0

Clinton Woods (ur. 1 maja 1972 w Sheffield) – brytyjski bokser, były zawodowy mistrz świata organizacji IBF w kategorii półciężkiej (do 175 funtów).

Karierę bokserską rozpoczął w listopadzie 1994. Pierwszej porażki w karierze doznał z Davidem Starie, w swojej dwudziestej walce, w 1998 roku. We wrześniu 2001 roku wygrał pojedynek eliminacyjny WBC z Yawe Davisem.

7 września 2002 roku stoczył walkę z Royem Jonesem Jr. Amerykanin był w tym okresie niekwestionowanym mistrzem w kategorii półciężkiej (posiadał pasy mistrzowskie organizacji WBC, WBA, IBF i kilku innych, mniejszych federacji). Woods przegrał walkę przez techniczny nokaut w szóstej rundzie, po tym jak jego trener rzucił ręcznik na ring przerywając walkę[1].

W listopadzie 2003 roku stoczył następną walkę mistrzowską, tym razem o wakujący tytuł organizacji IBF. Jego przeciwnikiem był Glen Johnson. Pojedynek zakończył się remisem[2] i o tym komu przypadnie tytuł mistrza musiała zadecydować walka rewanżowa. Doszło do niej 6 lutego 2004 roku. Wygrał ją Jamajczyk jednogłośną decyzją na punkty[3].

W październiku tego samego roku pokonał przez techniczny nokaut w ostatniej rundzie Jasona DeLisle, mimo że już w pierwszej leżał na deskach[4]. 4 marca 2005 roku dostał trzecią szansę zdobycia tytułu mistrza świata, po tym jak Johnson zrezygnował z mistrzowskiego pasa aby móc walczyć z Antonio Tarverem. Tym razem wykorzystał ją, nokautując w piątej rundzie Rico Hoya[5].

W 2005 roku Woods stoczył jeszcze jedną walkę – pokonał na punkty byłego mistrza WBO, Julio Césara Gonzáleza[6]. W maju 2006 roku jeszcze raz znokautował Jasona DeLisle (tym razem w szóstej rundzie)[7]. Niecałe cztery miesiące później doszło do trzeciego pojedynku z Glenem Johnsonem. Woods wyszedł z niego zwycięsko, ale decyzja sędziów podjęta została niejednogłośnie[8].

W 2007 roku stoczył jedną walkę – 29 września po raz drugi pokonał na punkty Julio Césara Gonzáleza[9]. Tytuł mistrza świata IBF stracił w swojej piątej obronie – 12 kwietnia 2008 roku, przegrywając na punkty z Antonio Tarverem[10].

W lutym 2009 roku w pojedynku eliminacyjnym IBF pokonał Elvira Muriqi[11], jednak 28 sierpnia 2009 roku przegrał na punkty walkę o wakujący tytuł mistrza świata IBF z Tavorisem Cloudem[12]. Kilka dni po tym pojedynku Woods ogłosił zakończenie kariery bokserskiej[13].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Roy Jones Jr. vs. Clinton Woods (ang.). boxrec.com. [dostęp 2014-06-03].
  2. Elliot Worrsell: Fight Review ... Woods & Johnson (ang.). eastsideboxing.com, 2003-11-08. [dostęp 2009-09-16].
  3. Clinton Woods (ang.). boxrec.com. [dostęp 2009-09-16].
  4. Results from 2004 (ang.). bbc.co.uk, 2005-01-04. [dostęp 2009-09-16].
  5. Woods is IBF Champion! (ang.). bbc.co.uk. [dostęp 2009-09-16].
  6. Woods Holds On To Title. sportinglife.com. [dostęp 2009-09-16]. [zarchiwizowane z adresu 2006-06-21].
  7. Clinton Woods vs. Jason DeLisle (2nd meeting) (ang.). boxrec.com. [dostęp 2009-09-16].
  8. Woods hits back to stun Johnson (ang.). bbc.co.uk, 2006-09-02. [dostęp 2009-09-16].
  9. Barry Green: Determined Woods outpoints Gonzalez in thriller (ang.). eastsideboxing.com, 2007-09-29. [dostęp 2009-09-16].
  10. Graham Houston: Antonio Tarver W12 Clinton Woods (ang.). Fightwriter.com. [dostęp 2009-09-16].
  11. Sam Lyon: Woods beats Muriqi in eliminator (ang.). bbc.co.uk, 2009-02-14. [dostęp 2009-09-16].
  12. Urango stops Bailey in thriller; Cloud dominates Woods for IBF 175 belt (ang.). Fightnews.com, 2009-08-28. [dostęp 2009-09-16].
  13. Clinton Woods to retire (ang.). Fightnews.com, 2009-09-09. [dostęp 2009-09-16].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]