Cmentarz Inwalidów w Berlinie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Cmentarz Inwalidów w Berlinie – jeden z najstarszych cmentarzy w Berlinie, założony w 1748 roku jako miejsce pochówku inwalidów z wojny o sukcesje bawarską, zamieszkałych w pobliskim przytułku (czemu zawdzięcza swą nazwę). W 1824 roku stał się miejscem pochówku wysokich rangą wojskowych pruskich. Znajdują się na nim też groby uczestników niemieckich walk wyzwoleńczych z lat 18131815 oraz żołnierzy poległych podczas Wiosny Ludów.

Najstarsza część Cmentarza Inwalidów w Berlinie (Grabfeld A)
Najstarsze znane zdjęcie Cmentarza Inwalidów w Berlinie, 1897
Cmentarz Inwalidów w Berlinie, 1925
Pozostałości Muru Berlińskiego na Cmentarzu Inwalidów w Berlinie, 2008
Grobowiec generała Gerharda von Scharnhorsta z 1834

W okresie Republiki Weimarskiej stał się miejscem wiecznego spoczynku dowódców z okresu I Wojny Światowej, a po dojściu Adolfa Hitlera do władzy również funkcjonariuszy III Rzeszy. Po II Wojnie Światowej nagrobki o nazistowskiej wymowie zostały zlikwidowane przez administrację okupacyjną, choć ciała nazistów nie zostały ekshumowane. W 1951 roku nekropolia została zamknięta dla publiczności. Po latach 60. i 70. został zdewastowany przez oddziały NVA. Jedynie fakt, że był on miejscem pochówku wojskowych pruskich uznanych przez armię NRD za jej poprzedników, ocalił nekropolie przed całkowita likwidacją. Po upadku Muru Berlińskiego cmentarz został uznany za obiekt zabytkowy i objęty ochroną. Rozpoczęto też prace renowacyjne.

Pochowani[edytuj | edytuj kod]

Wśród pochowanych są m.in.:

Commons in image icon.svg