Colbert (1959)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Colbert (C611)
Krążownik „Colbert” w Bordeaux
Krążownik „Colbert” w Bordeaux
Historia
Stocznia Brest
Położenie stępki 17 maja 1954
Wodowanie 24 marca 1956
 Marine nationale
Wejście do służby 5 maja 1959
Wycofanie ze służby 24 maja 1991
Los okrętu okręt muzeum
Dane taktyczno-techniczne
Wyporność pełna 11.093 t
(po modernizacji 8.517 t)
Długość 187,47 m
Szerokość 20,31 m
Zanurzenie 7,90 m
Prędkość 31 węzły
Napęd
2 turbiny parowe o mocy łącznej 86 000 KM, kotły parowe, 2 śruby napędowe
Zasięg 4000 mil morskich / 25 w.
Uzbrojenie
patrz w tekście
Wyposażenie lotnicze
1 helikopter
Załoga patrz w tekście
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
„Colbert” jako okręt-muzeum (pokład dziobowy jest nakryty brezentowym dachem)

Colbert (C611) – francuski krążownik przeciwlotniczy, przebudowany następnie na krążownik rakietowy, szósty okręt o tej nazwie.

Historia[edytuj | edytuj kod]

„Colbert” był drugim i ostatnim klasycznym krążownikiem zbudowanym we Francji po wojnie, po krążowniku „De Grasse”, którego budowę rozpoczęto jeszcze przed wojną. Po wojnie, z której Francja wyszła ze zniszczoną ponad połową floty, zdecydowano ukończyć „De Grasse” jako krążownik przeciwlotniczy, z silnym uniwersalnym uzbrojeniem artyleryjskim. Jeszcze przed jego wejściem do służby (w 1956 roku), w 1953 roku marynarka francuska Marine Nationale zamówiła drugi krążownik przeciwlotniczy, tym razem zbudowany od nowa. Jego projekt oparty był na zmodyfikowanym i unowocześnionym projekcie „De Grasse”, takie samo było uzbrojenie okrętów (16 dział uniwersalnych 127 mm w 8 wieżach i 20 dział przeciwlotniczych 57 mm w 10 wieżach).

Stępkę pod budowę okrętu położono w stoczni w Breście 17 maja 1954, wodowanie okrętu nastąpiło 24 marca 1956. W grudniu 1957 rozpoczęto próby morskie. Okręt otrzymał nazwę „Colbert” na cześć Jean-Baptiste Colberta, jako szósty w marynarce francuskiej, oraz znak taktyczny C611.

Oba francuskie krążowniki przeciwlotnicze miały dość nietypową architekturę i rozmieszczenie artylerii, na skutek czego wyglądały początkowo jak wprost „naszpikowane” lufami: jedna wieża dwudziałowa 127 mm na pokładzie dziobowym, za nią druga na niewielkiej podstawie, po czym dwie wieże 127 mm rozmieszczone po obu burtach na nadbudówce dziobowej, a za nimi na kolejnym poziomie nadbudówki trzy wieże dział 57 mm w linii poprzecznej kadłuba (centralna wysunięta nieco do przodu). Za nimi była bryła nadbudówki dziobowej z mostkiem, umieszczona prawie centralnie na śródokręciu, tworząca zwartą grupę ze znajdującymi się za nią dwoma masztami i kominem. Po jej bokach, na burtach znajdowały się po trzy wieże dział 57 mm. Za kominem i platformą z dalmierzami znajdowała się wieża dział 57 mm, a za nią niżej, dwie wieże dział 127 mm po obu burtach i dalej dwie w linii podłużnej okrętu, w symetrycznym układzie, jak na dziobie. Na śródokręciu burty były podniesione i gładkie i stanowiły boczne ściany dolnego i środkowego piętra nadbudówek.

Służba i modernizacje[edytuj | edytuj kod]

„Colbert” wszedł do służby 5 maja 1959, bazował w Tulonie.Po reorganizacji marynarki i utworzeniu Eskadry Śródziemnomorskiej, „Colbert” stał się jej okrętem flagowym. W 1964 na pokładzie „Colberta” Charles de Gaulle udał się w podróż do Chile, a w lipcu 1967 do Kanady (podczas tej wizyty poparł aspiracje niepodległościowe prowincji Quebec).

Na skutek dużego postępu w technice wojskowej, spowodowanej udoskonaleniem pocisków rakietowych oraz wzrostem osiągów samolotów, wkrótce po zbudowaniu „Colbert” zestarzał się moralnie. Dlatego w latach 1970-1972 okręt przeszedł daleko idącą modernizację i przebudowę w Breście, po której stał się krążownikiem rakietowym. Zdemontowano większość uzbrojenia artyleryjskiego, zastępując je dwoma nowymi wieżami z pojedynczymi działami 100 mm na dziobie, pozostawiono jedynie po trzy wieże dział 57 mm na burtach na śródokręciu. Miejsce zajmowane przez działa i dalmierze na rufie zajęła podwójna wyrzutnia pocisków przeciwlotniczych średniego zasięgu Masurca oraz jej urządzenia do kierowania ogniem i nowy maszt rufowy z radarem. Okręt przeszedł też modernizację wyposażenia elektronicznego.

Po przebudowie i ponownym wejściu do służby w lipcu 1973, „Colbert” najpierw stacjonował w Breście jako okręt flagowy eskadry atlantyckiej, a następnie od 1976 do końca służby ponownie pełnił rolę okrętu flagowego eskadry śródziemnomorskiej, stacjonując w Tulonie. W 1980 uzbrojenie wzmocniono dodatkowo przez cztery wyrzutnie pocisków woda-woda MM 38 Exocet. Okręt uczestniczył w rejsach zagranicznych, m.in. do USA w 1976 (na obchody 200-lecia niepodległości), w 1988 do Australii, w maju 1990, po zakończeniu zimnej wojny, do Sewastopolu w ZSRR. Jedynym udziałem okrętu w działaniach bojowych był jego udział w I wojnie w Zatoce Perskiej od sierpnia 1990, w ochronie lotniskowca „Clemenceau” (operacja Salamandre). Po powrocie, 24 maja 1991 okręt został wycofany ze służby, a następnie, od 12 czerwca 1993, przekształcony w okręt-muzeum w Bordeaux.

Dane techniczne[edytuj | edytuj kod]

  • załoga
    • początkowo: 977 (70 oficerów, 159 podoficerów, 748 marynarzy)
    • po przebudowie: 562 (25 oficerów, 208 podoficerów, 329 marynarzy)

Uzbrojenie[edytuj | edytuj kod]

1959-1970

  • 16 armat uniwersalnych kalibru 127 mm model 1948 w ośmiu wieżach (8xII)
  • 20 armat przeciwlotniczych 57 mm model 1951 w 10 wieżach (10xII)
  • śmigłowiec HUP-2 lub Alouette II (możliwość operowania)
Wyrzutnia pocisków plot Masurca

1972-1991

Wyposażenie elektroniczne[edytuj | edytuj kod]

1959-1970

  • radary dozoru powietrznego DRBV 23 (na pierwszym maszcie) i DRBV 20C (na drugim maszcie)
  • radar dozoru nawodnego i nawigacyjny DRBV 31 (na pierwszym maszcie)
  • trójwspółrzędny radar wykrywania celów powietrznych DRBI 10B (na nadbudówce)
  • 4 stacje radiolokacyjne kierowania artylerii 127 mm DRBC 31B
  • 4 stacje radiolokacyjne kierowania artylerii 57 mm DRBC 31A
  • systemy walki radioelektronicznej

1972-1991

  • radar dozoru nawodnego DRBV 50 (na pierwszym maszcie)
  • radar dozoru powietrznego DRBV 23C (na pierwszym maszcie)
  • radar dozoru powietrznego DRBV 20C (na maszcie rufowym)
  • trójwspółrzędny radar wykrywania celów powietrznych DRBI 10D (na maszcie głównym)
  • dwie stacje radiolokacyjne kierowania pocisków przeciwlotniczych DRBR 51B na rufie
  • stacja radiolokacyjna kierowania artylerii 100 mm DRBC 32C (przed nadbudówką dziobową)
  • 2 stacje radiolokacyjne kierowania artylerii 57 mm DRBC 31C
  • radar nawigacyjny Decca 1226
  • systemy walki radioelektronicznej
  • wyrzutnie celów pozornych Syllex
  • system łączności satelitarnej Syracuse (od 1982) (2 anteny w kopułkach na nadbudówce)

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]