Coleman Hawkins

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Coleman Hawkins
Coleman Hawkins (Gottlieb 03991).jpg
Imię i nazwisko Coleman Randolf Hawkins
Data i miejsce urodzenia 21 listopada 1904
St. Joseph  Stany Zjednoczone
Data i miejsce śmierci 19 maja 1969
Nowy Jork  Stany Zjednoczone
Instrument saksofon tenorowy
Gatunek jazz
Zawód muzyk
Powiązania Jazz at the Philharmonic
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons

Coleman Hawkins, właśc. Coleman Randolf Hawkins[1][2] (ur. 21 listopada 1904 w St. Joseph, stan Missouri, zm. 19 maja 1969 w Nowym Jorku[1][2]) – amerykański muzyk jazzowy grający na saksofonie tenorowym.

Muzyk poważny[edytuj | edytuj kod]

Coleman Hawkins zanim podbił scenę jazzową był muzykiem poważnym. Grę rozpoczynał na fortepianie, potem na wiolonczeli, by ostatecznie w wieku 9 lat odkryć saksofon. Doświadczenie w zakresie muzyki poważnej pozwoliło mu przewyższyć innych muzyków w dziedzinie teorii muzyki.

Młodość[edytuj | edytuj kod]

W 1924 r. jako 20 latek wszedł do orkiestry Fletchera Hendersona. Był to wówczas wyrafinowany zespół nowojorski, lansujący najnowszy, bo częściowo improwizowany, jazz. Hawkins szybko stał się gwiazdą zespołu Hendersona. Louis Armstrong, który także dołączył do Hendersona w 1924 r., sprowadził tę orkiestrę z Nowego Orleanu do Chicago. Jego dojrzały styl(jednocześnie szybki i wolny) wyjawił się w 1929 roku , kiedy to uznano go za twórcę ballady jazzowej. W 1934 roku opuścił zespół Hendersona i wyruszył do Europy. W 1939 roku po wybuchu drugiej wojny światowej powrócił do USA. Wtedy to stworzył mistrzowskie legendarne nagranie "Body and soul", który to utwór zamienił się w wielki sukces i utrwalił jego pozycję muzyka. W 1940 r. wyjechał na trasę z własnym, 16-osobowym zespołem, występując na najlepszych nowojorskich estradach, jak "Arkadia" i "Savoy Balroom". Dokonane w grudniu 1943 r. zwiastowały nadejście Bebopu. W 1943 r. sformował sekstet z Theloniousem Monkiem, a rok później doprowadził do nagraniowego debiutu Monka jako lidera. Hawkins rozkochał się w nowym jazzie: wnet w 1944 poprowadził bebopową sesję, gdzie zagrali twórcy nowego jazzu jak Dizzy Gillespie i Max Roach. Większą część lat 1944 i 1945 spędził na Zachodnim Wybrzeżu. W latach 1950 i 1954 wyjeżdżał jako eksponowany solista z Normanem Granzem w ramach grupy JATP (Jazz at the Philharmonic).

Popularność[edytuj | edytuj kod]

Popularność, jaką zyskała w latach 50. muzyka np. Lestera Younga i Hawkinsa w interpretacji Stana Getza, sprawiła, że Hawkins ze swym bujnym brzmieniem stał się w latach 50. niemodny i na swój sposób “archaiczny”. Przełomem okazało się dopiero (1957) zaproszenie Theloniousa Monka do współpracy w jego septecie. Połączenie mocnego swingującego tenoru Hawkinsa z pełnymi paradoksów kompozycjami pianisty dostarczyło nowych brzmień. Równocześnie Hawkins, występując obok młodych lwów jazzu (jak np. John Coltrane), udowadniał, że nadal jest twórcą awangardowym. Młodzi muzycy uważali, że Hawkins sprawia przerażające wrażenie, ale starsi uważali, że jest to odpowiednie odczucie. Jego muzyka była silna jak jego ton, który zawsze był wielki.

Ostatnie lata życia[edytuj | edytuj kod]

Pod koniec życia stracił zdrowie z powodu nadużywania alkoholu. Hawkins nie grywał już tak często swych słynnych partii solowych, z których był znany jako młodszy muzyk, ale wciąż sprawiał magiczne wrażenie. Pewien muzyk jazzowy stwierdził "Z całym szacunkiem do Adolfa Saxa, ale to Coleman Hawkins wynalazł saksofon". Zmarł w 1969 roku.

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Coleman Hawkins Biography (ang.). biography.com. [dostęp 2011-04-02].
  2. 2,0 2,1 allmusic ((( Coleman Hawkins > Overview )))