Colleen Jones

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Colleen Jones
Państwo  Kanada
 Nowa Szkocja
Data i miejsce urodzenia 16 grudnia 1959
Halifax
Gra praworęczna
Klub Mayflower Curling Club
Drużyna
Skip Mary-Anne Arsenault
Trzecia Colleen Jones
Druga Kim Kelly
Otwierająca Jennifer Baxter
Występy
6 (1982, 1999, 2001, 2002, 2003, 2004)
Tournament of Hearts 21 (1979, 1980, 1982, 1984, 1986, 1989, 1991, 1992, 1993, 1994, 1996, 1997, 1999, 2000, 2001, 2002, 2003, 2004, 2005, 2006, 2013)
Dorobek medalowy
Mistrzostwa świata
Złoto
Lozanna 2001
Srebro
Winnipeg 2003
Złoto
Gävle 2004
Tournament of Hearts
Srebro
1980
Złoto
Regina 1982
Srebro
Charlottetown 1984
Złoto
Charlottetown 1999
Złoto
Sudbury 2001
Złoto
Brandon 2002
Złoto
Kitchener 2003
Złoto
Red Deer 2004
Brąz
London 2006
Canadian Olympic Curling Trials
Brąz
Regina 2001
Canadian Mixed
Złoto
1993
Złoto
1999

Colleen Jones (ur. 16 grudnia 1959 w Halifaksie), kanadyjska curlerka i prezenterka telewizyjna. W latach 2001 i 2004 jako kapitan reprezentacji kraju sięgnęła po złote medale mistrzostw świata.

Colleen Jones wystąpiła aż w 21 mistrzostwach Kanady, sześciokrotnie zdobywała tytuł mistrzyni, co jest najlepszym wynikiem w historii[1].

Kariera sportowa[edytuj | edytuj kod]

Jones zaczęła grać w curling w wieku 16 lat, w miejscowym Mayflower Curling Club. Bardzo szybko osiągnęła wysoki poziom gry, już po trzech latach, w 1979 jako druga w zespole Penny LaRocque wystąpiła na mistrzostwach Kanady. W tym samym roku dotarła do finału Canada Games[2].

W następnym sezonie Jones stworzyła swoją własną drużynę, z którą wygrała mistrzostwa Nowej Szkocji. Na Canadian Ladies Curling Association Championship 1980 zajęła drugie miejsce. Dwa lata później z innymi zawodniczkami ponownie zagrała na mistrzostwach kraju. Turniej ten zakończył się sukcesem, Jones stała się najmłodszą kapitan w historii oraz uzyskała pierwszy tytuł mistrzowski dla Nowej Szkocji. Zespół wyjechał na MŚ 1982, gdzie po dwóch meczach barażowych zajął 5. miejsce[3]. W 1984 przegrała finał rywalizacji krajowej na rzecz Connie Laliberte.

Dalsze występy Jones na Tournament of Hearts w latach 1986-1997, a było ich 8 kończyły się na miejscach od 5. do 9. Przełomowy okazał się rok 1999. Nowa Szkocja pod ponownym przywództwem Colleen Jones awansowała do finału, który wygrała pokonując 4:6 obrończynie tytułu (Cathy Borst)[4]. Podobnie jak na swoim pierwszym występie na arenie międzynarodowej, Jones zajęła 5. lokatę na MŚ 1999 [5].

Jako Team Canada te same zawodniczki zawiodły na Scott Tournament of Hearts 2000 zajmując 7. miejsce. Po roku zespół wrócił do wysokiej dyspozycji, która utrzymywała się przez kolejne lata. Collen Jones w 2001 po raz trzeci uzyskała możliwość reprezentowania Kanady na MŚ. W rundzie grupowej zawodów w Lozannie Kanadyjki przegrały tylko jeden mecz – przeciwko USA i awansowały do fazy-play off. Po pokonaniu w półfinale Dunek, wynikiem 5:2 przeciwko Szwecji (Anette Norberg) zdobyły złote medale[6].

Zespół z Nowej Szkocji nie oddał tytułu mistrzyń Kanady przez kolejne trzy lata. W finałach Sherry Anderson, Cathy Cunningham i Marie-France Larouche nie udało się pokonać Jones. W tym okresie drużyna utrzymywała również wysokie rezultaty w rywalizacji międzynarodowej, w każdym z występów w latach 2002-2004 wychodziła z Round Robin. W 2002 Kanadyjki przegrały półfinał ze Szkocją (Jackie Lockhart) oraz mały finał z Norwegią (Dordi Nordby) i pozostały bez medalu[7]. Jako gospodyni turnieju w 2003 Jones zrewanżowała się Nordby w półfinale. W ostatnim meczu Kanadyjki nie zdołały pokonać Amerykanek (Debbie McCormick) i wynikiem 3:5 zdobyły srebrne medale[8]. Rok później Kanadyjki ponownie znalazły się w finale, jednak tym razem wysoko pokonały Norweżki (Dordby) i zespół Jones uzyskał swój drugi tytuł mistrzyń świata[9].

Na Scott Tournament of Hearts 2005 zespół spisywał się już gorzej, został ostatecznie wyeliminowany w tie-breaker przez Sandy Comeau z Nowego Brunszwiku. Drużyna zdołała po roku awansować jeszcze do półfinałów, gdzie przegrała 4:10 z Jennifer Jones (Team Canada)[10]. Po sezonie 2005/2006 doświadczona ekipa Colleen Jones rozpadła się. Sama Jones jako trzecia dołączyła do Kay Zinck, pozostałe zawodniczki utworzyły własną drużynę, której skipem była Mary-Anne Arsenault.

Colleen Jones występowała jako trzecia tylko przez rok. W następnym sezonie stworzyła nową drużynę i po zakończeniu rozgrywek w 2007 postanowiła zawiesić karierę. 24 marca 2010 na antenie CBC ogłosiła swój powrót do rywalizacji[11]. Uczestniczyła w rywalizacji m.in. World Curling Tour, jednak 4 grudnia 2010 zdiagnozowano u niej zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych i musiała zostać poddana hospitalizacji[12]. Z powodu choroby nie uczestniczyła w mistrzostwach prowincji, rolę kapitana przejęła Heather Smith-Dacey, która zdobyła tytuł mistrzowski a na Tournament of Hearts brązowe medale. Jones po powrocie do zdrowia wygrała mistrzostwa Nowej Szkocji w kategorii powyżej 50 lat i po raz pierwszy wystąpiła na Canadian Seniors, gdzie zajęła 5. miejsce. Grała w Scotties Tournament of Hearts 2013, podczas tego występu uplasowała się na 8. pozycji.

Dwukrotnie uczestniczyła w Canadian Olympic Curling Trials, w 2001 zajęła 3. miejsce. Jones rywalizowała w kategorii mikstów, 8 razy wygrywała mistrzostwa Nowej Szkocji i dwukrotnie zdobyła tytuł mistrzowski w zawodach krajowych (1993 i 1999)[13].

Wielki Szlem[edytuj | edytuj kod]


Turniej 2006/2007 2007/2008 2010/2011 2012/2013
Autumn Gold A x A A
Manitoba Lotteries A x x A
Wayden Transportation A x
Sobeys Slam F* x x
Colonial Square  ?*  ?* A* A
Masters  ?* A* x
Players' Championships SF A A A

* - turniej niezaliczany wówczas do cyklu Wielkiego Szlema

Legenda
= turniej nie odbył się
A = nie uczestniczyła
x = nie zakwalifikowała się do fazy finałowej
QF = ćwierćfinał
SF = półfinał
F = finał
W = zwycięstwo

Drużyna[edytuj | edytuj kod]

Czwarta Trzecia Druga Otwierająca
2012/2013 Mary-Anne Arsenault Colleen Jones Kim Kelly Jennifer Baxter
2010/2011 Colleen Jones Heather Smith-Dacey Blisse Comstock Teri Lake
2007/2008 Georgina Wheatcroft Kate Hamer Darah Provencal
2007/2006 Kay Zinck Colleen Jones Mary Mattatall Monica Moriarty1
1998/2006 Colleen Jones Kim Kelly Mary Anne Arsenault Nancy Delahunt
1996/1997 Helen Radford Kim Kelly
1995/1996 Kay Zinck
1993/1994 Angie Romkey Kim Kelly
1992/2993 Heather Rankin Kay Zinck Mary Ann Arsenault
1991/1992 Mary Mattatall Kim Kelly Sue Green
1990/1991 Nancy Reid
1988/1989 Monica Moriarity Kelly Anderson
1985/1986 Penny LaRocque Cathy Caudle Sue Robinson
1983/1984 Wendy Currie Monica Jones1 Barbie Jones Gordon
1981/1982 Kay Smith
1979/1980 Sally Saunders Margie Knickle
MNS 1979 Penny LaRocque Brenda Shutt Colleen Jones Charmaine Murray
1 - Monica jest siostrą Colleen, Moriarty to nazwisko po mężu

Drużyna mikstowa[edytuj | edytuj kod]

Czwarty/-a Trzeci/-a Drugi/-a Otwierający/-a
1998/1999 Paul Flemming Colleen Jones Tom Fetterly Monica Moriarity
1996/1997 Scott Saunders Tom Naugler Helen Radford
1995/1996 Kent Saunders Diana Johnson
1992/1994 Tom Fetterly Helen Radford
1987/1988 Kent Saunders Barb Gordon
1982/1983 Dave Delahunt Monica Jones
1979/1980 Paul Arbuckle Margie Knickle

Kariera telewizyjna i życie osobiste[edytuj | edytuj kod]

Colleen Jones jest prezenterką pogody i sportu w publicznej telewizji CBC, najczęściej występuje w dni powszednie w programie CBC News: Morning[14]. Karierę rozpoczęła w 1982 w stacji radiowej CHUM, w 1984 zaczęła pracę w CTV Television Network. Do nadawcy publicznego trafiła po kolejnych dwóch latach. Dla CBC relacjonowała zmagania z pięciu igrzysk olimpijskich poczynając od 1988. W 2010 komentowała olimpijski turniej curlingu dla amerykańskiej stacji NBC[15]. Ukończyła Uniwersytet Dalhousie[16]. Jest mężatką, ma dwójkę synów - Zacha i Luke'a.

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]