Commandos: Za linią wroga

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Commandos: Za linią wroga
Commandos: Behind Enemy Lines
Producent Pyro Studios
Wydawca Eidos Interactive
Kalypso Media Digital (wersja elektroniczna)[1]
Dystrybutor Świat: Valve Corporation (Steam)[1]
POL: Cenega Poland
Seria gier Commandos
Projektant

Gonzalo Suárez

Artysta Jorge Blanco
Główny programista Jon Beltrán De Heredia Olazábal
Kompozytor David Garcia Morales
Data wydania
Gatunek

RTS

Tryby gry jedno- i wieloosobowa
Kategorie wiekowe

ESRB: Teen[8]
USK: 16[9]
OFLC: M[10]

Wymagania sprzętowe
Platforma Windows
Nośniki

CD (1)

Wymagania

Procesor Pentium 100 MHz, 16 MB RAM, 16-bitowa karta graficzna 1 MB[3]

Kontrolery klawiatura, mysz

Commandos: Za linią wroga (Commandos: Behind Enemy Lines) – komputerowa strategiczna gra czasu rzeczywistego w realiach II wojny światowej, wyprodukowana przez hiszpańskie studio Pyro Studios i wydana w 1998 roku przez Eidos Interactive. Jest to pierwsza część serii gier komputerowych Commandos.

Gracz przejmuje w niej kontrolę nad oddziałem brytyjskich komandosów, sabotujących niemieckie obiekty i instalacje. Mają oni typowe wyłącznie dla nich umiejętności, a ukończenie misji wymaga ścisłej współpracy między nimi. Commandos posiada grafikę dwuwymiarową w rzucie izometrycznym[11], która została użyta w następnych grach strategicznych z serii.

Gra została pozytywnie przyjęta przez krytyków. Chwalono oprawę audiowizualną i nowatorski sposób rozgrywki, natomiast krytykowano zbyt wysoki poziom trudności.

Fabuła[edytuj | edytuj kod]

Bohaterowie[edytuj | edytuj kod]

W grze gracz przejmuje kontrolę nad sześcioma żołnierzami brytyjskich sił specjalnych, którzy uczestniczą w akcjach dywersyjnych przeciwko III Rzeszy podczas II wojny światowej. Każdy z nich ma odrębną charakterystykę.

  • Jack O'Hara (Zielony Beret)[a] – irlandzki żołnierz w służbie British Army. Wstąpił do komandosów, aby sąd wojskowy umorzył mu karę robót przymusowych za pobicie oficera[12].
  • Samuel Brooklyn (Kierowca)[b] – amerykański przestępca, który w obawie przed schwytaniem przez władze federalne zbiegł do Wielkiej Brytanii i wstąpił do British Army[13].
  • James Blackwood (Płetwonurek) – brytyjski żołnierz wykształcony na Oksfordzie jako inżynier marynarki, zdegradowany za wszczęcie bójki w pubie. Dołączył do komandosów jako prosty żołnierz[14].
  • Thomas Hancock (Saper) – brytyjski żołnierz urodzony w Liverpoolu, specjalista od materiałów wybuchowych. Zgłosił się na ochotnika do komandosów[15].
  • Sir Francis T. Woolridge (Snajper) – Brytyjczyk z tytułem szlacheckim urodzony w Sheffield, który wstąpił do sił Commando. Specjalista od broni wyborowej[16].
  • Rene Duchamp (Szpieg) – francuski członek ruchu oporu, były szef bezpieczeństwa we francuskiej ambasadzie w Berlinie, gdzie uzyskał cenną wiedzę o członkach Naczelnego Dowództwa Sił III Rzeszy. Dołączył do Resistance, gdy Niemcy zamknęli ambasadę[17].

Streszczenie[edytuj | edytuj kod]

Akcja gry rozpoczyna się 20 lutego 1941 roku, kiedy brytyjscy komandosi przybywają do Norwegii z zadaniem sabotażu kluczowych obiektów przemysłowych należących do Niemców. Misja ta trwa do lutego 1942 roku, a w trakcie niej żołnierze brytyjscy niszczą między innymi obiekty radiostacji, tamę, sztab niemiecki oraz okręty podwodne U-Boot.

W październiku 1942 roku komandosi zostają wysłani do Afryki Północnej. Wykonują tam takie zadania, jak detonacja cystern z paliwem, zniszczenie zaopatrzenia w niemieckiej bazie wojsk pancernych oraz uwolnienie przetrzymywanych przez Afrika Korps więźniów. Ich misja kończy się w marcu 1943 roku.

W maju 1944 roku komandosi zostają oddelegowani do Francji, gdzie również dokonują akcji sabotażowych, na przykład zniszczenia pancernika w Hawrze, detonacji dział przybrzeżnych na plaży Juno oraz zabójstwa niemieckiego generała. Ostatnia kampania wojenna komandosów ma miejsce na terenach Belgii, Holandii i Niemiec. Żołnierze Commando miedzy innymi uwalniają wówczas przywódcę francuskiego ruchu oporu, a ich działania wojenne kończy detonacja rakiet V2 w lutym 1945 roku.

Rozgrywka[edytuj | edytuj kod]

Misje w grze Commandos: Za linią wroga rozgrywane są na mapie taktycznej. Gracz kieruje niewielką, liczącą do sześciu osób liczbą ludzi o specjalnych umiejętnościach (pełną kontrolę nad wszystkimi żołnierzami można przejąć dopiero w ostatniej misji[18][19]). Utrata któregokolwiek z nich uniemożliwia wykonanie kolejnych misji, a do sukcesu wymagana jest ścisła współpraca komandosów[20].

Kierowani komandosi mają ściśle określony zakres umiejętności. Zielony Beret może zabijać Niemców za pomocą noża, przenosić ciała oraz ukrywać się w śniegu lub piasku przed wrogimi strażnikami[12]. Kierowca jest wprawiony w użytkowaniu pistoletów maszynowych, pojazdów wroga oraz stanowisk ciężkich karabinów maszynowych[13]. Płetwonurek ma możliwość pływania pod wodą, transportowania innych żołnierzy za pomocą pontonu oraz obsługiwania łodzi[14]. Saper potrafi ciąć drut kolczasty, zastawiać pułapki na wrogich strażników i obsługiwać ładunki wybuchowe oraz granaty[15]. Snajper może zabijać wrogów za pomocą karabinu wyborowego[16]. Natomiast Szpieg potrafi przebierać się za oficera, dzięki czemu może zwrócić na siebie uwagę wrogich żołnierzy[17]. Wszyscy komandosi posiadają pistolet do obrony przed wrogami[19].

Wrogowie posiadają sztuczną inteligencję. Niektórzy patrolują okolicę, poruszając się po stałym torze, inni zaś stoją jako straż. Mają określone pole widzenia, dzielące się na dwa rodzaje[21]. Dalsze pole obrazuje, z jak dużej odległości Niemcy mogą zobaczyć komandosa znajdującego się w pozycji stojącej. Bliższe pokazuje, z jakiej odległości mogą dostrzec żołnierza kierowanego przez gracza, będącego w pozycji leżącej[22]. Jeżeli wrogowie dostrzegą komandosów w swoim polu widzenia, podbiegają do nich, ostrzeliwują ich i alarmują pozostałych Niemców[22]. Tak samo dzieje się, gdy usłyszą strzał w małej odległości bądź wybuch, a także gdy zauważą zwłoki własnych żołnierzy[22]. Niemcy mogą nakazać komandosowi zatrzymanie się (wtedy zabierają go do więzienia) lub zabić go na miejscu[23].

Komandosi kierowani przez gracza reagują tylko na jego rozkaz – nie mogą samodzielnie bronić się przed atakującymi ich Niemcami[24]. Zadaniem gracza jest zatem omijanie bądź cicha eliminacja przeciwników w celu wykonania wytycznych misji[11][25]. Możliwe jest dodatkowo podzielenie ekranu w celu śledzenia ruchu pojedynczego strażnika niemieckiego[11].

Kampania zawiera 20 misji rozgrywanych w Norwegii, Afryce Północnej, Francji i Niemczech[20]. Celem misji jest najczęściej destrukcja wrogich obiektów przemysłowych lub wojskowych[18][19]. Niekiedy trzeba wykonywać zadania związane z ratowaniem żołnierzy oraz działaczy podziemia[19].

Oprócz kampanii występuje w grze tryb gry wieloosobowej. W rozgrywce wieloosobowej może wziąć udział do 6 osób połączonych przez protokół TCP/IP lub przez Internet[26]. Polega ona na rozgrywaniu misji z kampanii w trybie współpracy – każdy gracz dostaje określoną liczbę komandosów, którymi może kierować, a zależy ona od liczby grających osób[20]. Rozgrywaną misję można zapisać w dowolnym momencie[20].

Odbiór gry[edytuj | edytuj kod]

Recenzje
Publikacja Ocena
GamePro 4.5/5 gwiazdek[27]
GameSpot 8.4/10[11]
IGN 8.2/10[22]
PC Gamer UK 80%[25]
PC Zone 8.7/10[28]
„Computer Games Magazine” 4/5 gwiazdek[29]
„Computer Gaming World” 2.5/5 gwiazdek[30]
MeriStation 8.5/10[31]
„PC Player” 85/100[20]
Oceny z agregatorów
Agregator Ocena
GameRankings

81%[32]

Nagrody
Organizacja Nagroda
„PC Player” Gold Player[33]
VUD Złota i Platynowa Nagroda[34][35]

Gra spotkała się głównie z pozytywnym przyjęciem przez recenzentów. Według agregatora GameRankings średnia ocen gry z anglojęzycznych czasopism i stron internetowych wynosi 81%[32]. Według niemieckiej PC Games Database średnia ocen wystawionych przez niemieckie czasopisma wyniosła 87,5%[36].

Trent C. Ward z portalu IGN pisał, że gra stanowi dla strategii nowość taką jak Rainbow Six wśród first-person shooterów[22]. Chwalił sztuczną inteligencję Niemców[22]. Z kolei Greg Kasavin z portalu GameSpot zachwycał się izometryczną grafiką, projektem poziomów i wybuchami obiektów na mapie[11]. Podobnie pozytywnie ocenił oprawę graficzną Greg Ingram z pisma „Computer Games Magazine[29]. Steve Owen z pisma „PC Gamer” pisał: „Nie można zaprzeczyć, że Commandos jest grą oryginalną i bardzo wymagającą”[25].

Wśród wad najczęściej wymieniano wysoki poziom trudności[11][22][28][30]. Recenzent z pisma „PC Zone” nazwał ją „idealną grą dla cierpiących na bezsenność”[28]. Rafael Stark z hiszpańskiego portalu MeriStation skrytykował też ubogie udźwiękowienie oraz powtarzalną muzykę[31]. Porównując rodzimą produkcję z turową grą taktyczną Jagged Alliance, stwierdził: „Commandos jest lepszy we wszystkim, z wyjątkiem dźwięku”[37]. Z rozczarowaniem przyjęto także tryb gry wieloosobowej[25][29]. Ponadto Peter Olafson z pisma „GamePro” zwrócił uwagę na zbyt niski zakres umiejętności komandosów, z których tylko jeden potrafi rzucać granatami czy też płynąć łódką[27]. Ponadto Steve Owen zwrócił uwagę na to, że żołnierze strzelają jedynie w pozycji stojącej, co wystawia ich na widok nieprzyjaciela[25].

W Niemczech gra Commandos: Za linią wroga ze względu na występowanie symbolu swastyki trafiła 24 czerwca 1999 na indeks BPjM i w wersji niemieckiej została ocenzurowana[38]. Otrzymała zarazem w 1999 roku dwie nagrody: Złotą i Platynową, przyznane przez organizację VUD (Verband der Unterhaltungssoftware Deutschland) za sprzedaż powyżej 200 tysięcy egzemplarzy w Niemczech, Austrii i Szwajcarii[34][35]. Na całym świecie, do końca 2000 gra Commandos została sprzedana w liczbie miliona egzemplarzy[39].

Rozszerzenie[edytuj | edytuj kod]

Information icon.svg Osobny artykuł: Commandos: Zadania specjalne.

W roku 1999[40] ukazało się rozszerzenie gry nazwane Commandos: Beyond the Call of Duty (w Polsce Commandos: Zadania specjalne[41]), które zawierało pakiet nowych misji[41].

Uwagi

  1. Nazwa Zielonego Bereta pochodzi z wersji na rynek europejski (patrz recenzja w piśmie „PC Player”). W wersji amerykańskiej istniał jako Jerry McHale (Adams & Wilkinson 1999, s. 19-20).
  2. Nazwa Kierowcy pochodzi z wersji na rynek europejski (patrz recenzja w piśmie „PC Player”). W wersji amerykańskiej istniał jako Sid Perkins (Adams & Wilkinson 1999, s. 20).

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Commandos: Behind Enemy Lines (pol.). Steam. [dostęp 2012-07-28].
  2. 2,0 2,1 Commandos: Behind Enemy Lines – PC (ang.). GameSpy. [dostęp 2012-07-28].
  3. 3,0 3,1 Rafael H Stark: Commandos – Análisis PC – Página 4 (hiszp.). MeriStation, 1998-06-20. [dostęp 2012-07-28].
  4. Commandos: Za linią wroga, Commandos: Behind Enemy Lines ( PC ) – Encyklopedia Gier (pol.). GRY-OnLine. [dostęp 2012-07-28].
  5. Greg Kasavin: WWII Strategy Title Released (ang.). GameSpot, 1998-08-27. [dostęp 2012-07-28].
  6. Commandos: Hinter feindlichen Linien (niem.). GameStar. [dostęp 2012-07-28].
  7. Eidos Launching With Steam (pol.). Steam. [dostęp 2012-07-28].
  8. Search Ratings – Commandos (ang.). ESRB. [dostęp 2012-07-28].
  9. Commandos – Hinter feindlichen Linien (niem.). Zavatar.de. [dostęp 2012-07-28].
  10. Classification Database – COMMANDOS BEHIND ENEMY LINES (M) (ang.). OFLC. [dostęp 2012-07-28].
  11. 11,0 11,1 11,2 11,3 11,4 11,5 Greg Kasavin: Commandos: Behind Enemy Lines Review for PC (ang.). GameSpot, 1998-09-10. [dostęp 2010-07-28].
  12. 12,0 12,1 Adams & Wilkinson 1998, s. 19-20.
  13. 13,0 13,1 Adams & Wilkinson 1998, s. 20-21.
  14. 14,0 14,1 Adams & Wilkinson 1998, s. 21-22.
  15. 15,0 15,1 Adams & Wilkinson 1998, s. 23-24.
  16. 16,0 16,1 Adams & Wilkinson 1998, s. 24-25
  17. 17,0 17,1 Adams & Wilkinson 1998, s. 25-27.
  18. 18,0 18,1 Commandos: Behind Enemy Lines – Prima FastTrack Guide (ang.). IGN, 1999-12-09. [dostęp 2012-07-28].
  19. 19,0 19,1 19,2 19,3 Commandos: Behind Enemy Lines – Prima FastTrack Guide – Page 2 (ang.). IGN, 1999-12-09. [dostęp 2012-07-28].
  20. 20,0 20,1 20,2 20,3 20,4 Manfred Duy. Spiele-Test – Commandos – Behind Enemy Lines. „PC Player”. 7/1998, s. 84-87, 1998. ISSN 4-398039-607007. 
  21. Adams & Wilkinson 1998, s. 15.
  22. 22,0 22,1 22,2 22,3 22,4 22,5 22,6 Trent C. Ward: Commandos: Behind Enemy Lines – PC Review (ang.). IGN, 1998-09-01. [dostęp 2012-07-28].
  23. Adams & Wilkinson 1998, s. 17-18
  24. Greg Kasavin: Commandos: Behind Enemy Lines Preview (ang.). GameSpot, 1998-08-06. [dostęp 2012-07-28].
  25. 25,0 25,1 25,2 25,3 25,4 Steve Owen: Commandos: Behind Enemy Lines Review (ang.). W: PC Gamer [on-line]. Wayback Machine. [dostęp 2012-07-28 (wersja archiwalna z 2002-06-26)].
  26. Rafael H Stark: Commandos – Análisis PC – Página 2 (hiszp.). MeriStation, 1998-06-20. [dostęp 2012-07-28].
  27. 27,0 27,1 Peter Olafson: Commandos: Behind Enemy Lines (ang.). GamePro, 2000-01-01. [dostęp 2011-10-23].
  28. 28,0 28,1 28,2 PC Review: Commandos: Behind Enemy Lines Review (ang.). Computer and Video Games – PC Zone, 2001-08-13. [dostęp 2012-07-28].
  29. 29,0 29,1 29,2 Greg Ingram: Commandos: Behind Enemy Lines – European Release Review (ang.). W: Computer Games Magazine [on-line]. Wayback Machine, 1998-08-27. [dostęp 2012-07-28 (wersja archiwalna z 2003-07-09)].
  30. 30,0 30,1 Tim Carter: GameSpot presents GCW's Commandos: Behind Enemy Lines Review (ang.). W: GameSpot [on-line]. Wayback Machine, 1998-12-01. [dostęp 2012-07-28 (wersja archiwalna z 2000-08-16)].
  31. 31,0 31,1 Rafael H Stark: Commandos – Análisis PC – Página 1 (hiszp.). MeriStation, 1998-06-20. [dostęp 2012-07-28].
  32. 32,0 32,1 Commandos: Behind Enemy Lines Reviews and Articles for PC (ang.). GameRankings. [dostęp 2012-07-28].
  33. Es stand in PC Player 7/1998 (niem.). PC Player Forever. [dostęp 2012-07-28].
  34. 34,0 34,1 GOLD-Award: PC CD-ROM (niem.). W: Verband der Unterhaltungssoftware Deutschland [on-line]. Wayback Machine. [dostęp 2011-04-18 (wersja archiwalna z 2002-06-06)].
  35. 35,0 35,1 PLATIN-Award: PC CD-ROM (niem.). W: Verband der Unterhaltungssoftware Deutschland [on-line]. Wayback Machine. [dostęp 2011-04-18 (wersja archiwalna z 2003-03-17)].
  36. Commandos: Hinter feindlichen Linien – Wertungen & Citate (niem.). PC Games Database. [dostęp 2012-07-28].
  37. Rafael H Stark: Commandos – Análisis PC – Página 3 (hiszp.). MeriStation, 1998-06-20. [dostęp 2012-07-28].
  38. Indizierte Trägermedien (niem.). BPJM.com. [dostęp 24 czerwca 2010].
  39. Incoming (ang.). Eidos Interactive, 2000-10-27. [dostęp 2012-07-28 (wersja archiwalna z 2001-04-18)].
  40. Commandos: Beyond the Call of Duty Tech Info (ang.). GameSpot. [dostęp 2012-07-28].
  41. 41,0 41,1 Commandos: Zadania Specjalne, Commandos: Beyond the Call of Duty ( PC ) – Encyklopedia Gier. GRY-OnLine. [dostęp 2012-07-28].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Adams Eric, Wilkinson Lee, Commandos: Behind Enemy Lines Manual. 1998.