Convair B-36 Peacemaker
| Convair B-36 Peacemaker | |
 Convair B-36D |
|
| Dane podstawowe | |
| Państwo |  Stany Zjednoczone |
| Producent | Convair |
| Typ | samolot bombowy dalekiego zasięgu |
| Konstrukcja | półskorupowa metalowa |
| Załoga | 16 osób |
| Historia | |
| Data oblotu | 8 sierpnia 1946 |
| Wycofanie ze służby | 12 lutego 1959 |
| Dane techniczne | |
| Napęd | 4 × General Electric J47 o ciągu 23 kN każdy, 6 × Pratt & Whitney R-4360-53 o mocy 2,500 kW każdy |
| Wymiary | |
| Rozpiętość | 70,1 m |
| Długość | 49,4 m |
| Wysokość | 14,3 m |
| Powierzchnia nośna | 443,3 m² |
| Masa | |
| Własna | 72 051 kg |
| Użyteczna | 120 700 kg |
| Startowa | 190 000 kg |
| Uzbrojenia | Maksymalna masa bomb 39010 kg |
| Osiągi | |
| Prędkość maks. | 685 km/h |
| Prędkość przelotowa | 380 km/h |
| Prędkość wznoszenia | 9,75 m/s |
| Pułap | 15000 m |
| Zasięg | 10945 km z 4535 kg ładunku, zasięg maksymalny 16000 km |
| Dane operacyjne | |
| Uzbrojenie | |
| Wystawiane w razie potrzeby wieżyczki wyposażone w 2 × 20 mm (0.787) działko M24A1 każda. | |
 Multimedia w Wikimedia Commons |
|
Convair B-36 Peacemaker – amerykański, ciężki samolot bombowy dalekiego zasięgu, celowo konstruowany do przenoszenia bomb jądrowych. Prototyp oblatano 8 sierpnia 1946 roku. Pierwsze seryjne egzemplarze trafiły do SAC (Strategic Air Command - Dowództwo Lotnictwa Strategicznego) w roku 1948. Początkowe problemy i olbrzymia jak na owe czasy cena (3,6 miliona USD ) nie pozwoliły na wprowadzenie ich do służby przed rokiem 1951. Rola tych maszyn była dużo mniejsza niż pierwotnie zakładano. Wiązało się to z przyjętym układem napędowym (zasadniczy napęd stanowiły silniki gwiazdowe) co ograniczało osiągi prędkościowe i pułap bombowca, dlatego w późniejszych wersjach zamontowano dodatkowo 4 silniki turboodrzutowe mające wyeliminować te wady. Produkcja B-36 zakończyła się w 1954 roku - zmontowano ogółem 388 egzemplarzy. Do końca roku 1959 wszystkie B-36 zostały zastąpione przez nowocześniejszy odrzutowy bombowiec Boeing B-52 Stratofortress. W B36 zastosowano rozwiązania znane z B29 takie jak np. sterowane elektrycznie wieżyczki z uzbrojeniem strzeleckim, ciśnieniowy kadłub umożliwiający lot na dużych pułapach bez masek tlenowych oraz tunel do przemieszczania się załogi w nieciśnieniowych częściach maszyny. Kadłub wersji bombowych podzielony był na 6 części: część dziobową (ciśnieniową, z miejscami dla pilota, drugiego pilota, dwóch inżynierów pokładowych, bombardiera/nawigatora oraz operatora radia), część zawierającą wieżyczki przednie (nieciśnieniową), komorę bombową (nieciśnieniową), część zawierająca wieżyczki tylne (nieciśnieniową), tylną część załogową (ciśnieniową, mieszczącą łóżka do odpoczynku dla załogi, strzelców/obserwatorów, operatora ogonowej wieżyczki, operatorów systemów zagłuszających radary oraz toaletę), część ogonową (nieciśnieniową). Wersje szpiegowskie miały dodatkowy ciśnieniowy przedział z aparatami fotograficznymi pomiędzy częścią zawierającą przednie wieżyczki przednie a komorą bombową. Aby załoga mogła przechodzić między nieciśnieniowymi częściami maszyny nie powodując dekompresji zastosowano wąski tunel w którym na desce przypominającej deskorolkę kładł się członek załogi po czym odpychał się rękami aby się przemieścić. Rozwiązanie to wyeliminowało wadę powolnego czołgania się w tunelu tak jak w B29.
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||||
