Convair B-36 Peacemaker

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Convair B-36 Peacemaker
Convair B-36D
Convair B-36D
Dane podstawowe
Państwo  Stany Zjednoczone
Producent Convair
Typ samolot bombowy dalekiego zasięgu
Konstrukcja półskorupowa metalowa
Załoga 16 osób
Historia
Data oblotu 8 sierpnia 1946
Wycofanie ze służby 12 lutego 1959
Dane techniczne
Napęd 4 × General Electric J47 o ciągu 23 kN każdy,
6 × Pratt & Whitney R-4360-53 o mocy 2 500 kW każdy
Wymiary
Rozpiętość 70,1 m
Długość 49,4 m
Wysokość 14,3 m
Powierzchnia nośna 443,3 m²
Masa
Własna 72 051 kg
Użyteczna 120 700 kg
Startowa 190 000 kg
Uzbrojenia Maksymalna masa bomb 39010 kg
Osiągi
Prędkość maks. 685 km/h
Prędkość przelotowa 380 km/h
Prędkość wznoszenia 9,75 m/s
Pułap 15000 m
Zasięg 10945 km z 4535 kg ładunku, zasięg maksymalny 16000 km
Dane operacyjne
Uzbrojenie
Wysuwane wieżyczki wyposażone w 2 × 20 mm (0.787) działko M24A1 każda.
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Convair B-36 Peacemakeramerykański ciężki samolot bombowy dalekiego zasięgu, zdolny do przenoszenia bomb jądrowych.

Prototyp oblatano po raz pierwszy 8 sierpnia 1946 roku[1]. Pierwsze seryjne egzemplarze trafiły do SAC (Strategic Air Command - Dowództwo Lotnictwa Strategicznego) w roku 1948[2]. Początkowe problemy i olbrzymia jak na owe czasy cena (3,6 miliona USD ) nie pozwoliły na wprowadzenie ich do służby przed rokiem 1951. Rola tych maszyn była dużo mniejsza niż pierwotnie zakładano. Wiązało się to z przyjętym układem napędowym (zasadniczy napęd stanowiły silniki gwiazdowe), co ograniczało osiągi prędkościowe i pułap bombowca, dlatego w późniejszych wersjach zamontowano dodatkowo 4 silniki turboodrzutowe mające wyeliminować te wady. Produkcja B-36 zakończyła się w 1954 roku - zmontowano ogółem 388 egzemplarzy. Do końca roku 1959 wszystkie B-36 zostały zastąpione przez nowocześniejszy odrzutowy bombowiec Boeing B-52 Stratofortress.

W B-36 zastosowano rozwiązania znane z B-29 takie jak np. sterowane elektrycznie wieżyczki z uzbrojeniem strzeleckim, ciśnieniowy kadłub umożliwiający lot na dużych pułapach bez masek tlenowych oraz tunel do przemieszczania się załogi w nieciśnieniowych częściach maszyny. Kadłub wersji bombowych podzielony był na 6 części: część dziobową (ciśnieniową, z miejscami dla pilota, drugiego pilota, dwóch inżynierów pokładowych, bombardiera/nawigatora oraz operatora radia), część zawierającą wieżyczki przednie (nieciśnieniową), komorę bombową (nieciśnieniową), część zawierająca wieżyczki tylne (nieciśnieniową), tylną część załogową (ciśnieniową, mieszczącą łóżka do odpoczynku dla załogi, strzelców/obserwatorów, operatora ogonowej wieżyczki, operatorów systemów zagłuszających radary oraz toaletę), część ogonową (nieciśnieniową). Wersje szpiegowskie miały dodatkowy ciśnieniowy przedział z aparatami fotograficznymi pomiędzy częścią zawierającą przednie wieżyczki przednie a komorą bombową. Aby załoga mogła przechodzić między nieciśnieniowymi częściami maszyny nie powodując dekompresji zastosowano wąski tunel, w którym na desce przypominającej deskorolkę kładł się członek załogi, po czym odpychał się rękami aby się przemieścić. Rozwiązanie to wyeliminowało wadę powolnego czołgania się w tunelu tak jak w B-29.

B-36 obok B-29

Przypisy

  1. Fiszer M. & Gruszczyński, 2014, s. 37
  2. Fiszer M. & Gruszczyński, 2014, s. 40

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Fiszer M. & Gruszczyński, 2014: Convair B-36 Peacemaker. Technika Wojskowa. Historia, nr specjalny 5/2014: 30-43 (potwierdza informacje tylko opatrzone przypisem do tej pozycji).
Commons in image icon.svg