Corneliu Vadim Tudor

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Corneliu Vadim Tudor
Data i miejsce urodzenia 28 listopada 1949
Bukareszt
Zawód polityk, dziennikarz
Partia Partia Wielkiej Rumunii

Corneliu Vadim Tudor (ur. 28 listopada 1949 w Bukareszcie) – rumuński dziennikarz i polityk, lider Partii Wielkiej Rumunii, poseł do Parlamentu Europejskiego VII kadencji.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Pochodzi z rodziny robotniczej. Jego ojciec był baptystą, który przeszedł na prawosławie. W 1971 ukończył studia na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu w Bukareszcie, pisząc pracę dyplomową z zakresu socjologii religii. Służbę wojskową odbył w 1975 w Szkole Oficerów Rezerwy w Bukareszcie. W latach 1978–1979 studiował w Wiedniu. Od 1968 pracował jako dziennikarz, wydawca i poeta. Wydawał pismo "Wolna Rumunia" ("România Liberă") i współtworzył agencję prasową Agerpress. W 2003 na Wydziale Historii Uniwersytetu w Krajowej obronił doktorat. Jest autorem tomików poezji i komentarzy politycznych.

Czynną karierę polityczną rozpoczął w latach 90. W czerwcu 1990 wraz z pisarzem Eugenem Barbu założył pismo "Wielka Rumunia" ("România Mare"). W 1992 uzyskał mandat senatora. W Senacie zasiadał nieprzerwanie do 2008, od 2004 pełnił funkcję jego wiceprzewodniczącego. Od czasu założenia w 1991 stał na czele Partii Wielkiej Rumunii (Partidul România Mare)[1], określonej jako skrajnie prawicowa, prezentująca retorykę nacjonalistyczną, antysemicką i antywęgierską[2]. W lipcu 2013 został pozbawiony funkcji przewodniczącego i usunięty z partii. Corneliu Vadim Tudor zaskarżył podjętą decyzję do sądu, który uznał ją za bezprawną[3].

W 1996 Corneliu Vadim Tudor po raz pierwszy startował w wyborach na prezydenta Rumunii, zdobywając 3,6% głosów. Cztery lata później poparło go 27% głosujących, co pozwoliło mu przejść do drugiej rundy wyborów, w której przegrał z postkomunistą Ionem Iliescu. Porażkę tę określił jako "największe fałszerstwo w dziejach" i "zwycięstwo Antychrysta"[4]. W czasie kampanii wyborczej postulował wprowadzenie w Rumunii "dyktatury prawa", co miało oznaczać m.in. deportacje ludzi, prowadzących "działalność antyrumuńską", przywrócenie kary śmierci w określonych wypadkach, wychowywanie młodzieży na "narodowych placach budów", renacjonalizację kopalni, finansowanie rolnictwa przez państwo. Starając się o urząd prezydencki po raz trzeci w 2004, zdobył 12,57% głosów.

W maju 2009 ogłosił swój start w wyborach prezydenckich w listopadzie tego samego roku[5]. Zajął w nich 4. miejsce, zdobywając 540 380 głosów (5,56% poparcia wśród głosujących)[6].

Wcześniej w tym samym roku uzyskał mandat posła do Parlamentu Europejskiego VII kadencji. Pozostał deputowanym niezrzeszonym, został członkiem Komisji Kultury i Edukacji.

Przypisy

  1. Leaders of Romania (ang.). terra.es. [dostęp 23 marca 2011].
  2. Donald G. McNeill Jr.: Romanian Ex-President Winning, but Runoff Is Expected (ang.). nytimes.com, 27 listopada 2000.
  3. Vadim Tudor rămâne președintele PRM. CV Tudor, către Funar: Minți ca un porc (rum.). dcnews.ro, 28 listopada 2013. [dostęp 20 maja 2014].
  4. Donald G. McNeill Jr.: Former Chief Of Romania Retakes Office Over Rightist (ang.). nytimes.com, 11 grudnia 2000.
  5. Romania's Antonescu, Tudor join presidential race (ang.). setimes.com, 11 maja 2009. [dostęp 23 marca 2011].
  6. Situatia Vorturilor Valabil Exprimate Presidentele Romaniei (rum.). bec2009p.ro, 24 listopada 2009. [dostęp 23 marca 2011].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]