Corrina, Corrina

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Corrina, Corrina
Utwór z repertuaru Boba Dylana
z albumu The Freewheelin' Bob Dylan
Wydany 27 maja 1963
Nagrywany 26 października 1962
Gatunek folk, blues, blues rock
Długość 2:44
Twórca Bob Dylan
Producent John Hammond
Utwór po utworze

Corrina, Corrina – tradycyjna folkowa piosenka zaadaptowana i zaaranżowana przez Boba Dylana, nagrana przez niego w październiku 1962 r. i wydana na drugim albumie The Freewheelin' Bob Dylan w maju 1963 r. Znana także jako Alberta, Alberta, Corrina Corrine, Corrina Blues, Corrine, Corrina i Roberta, Roberta.

Historia i charakter utworu[edytuj | edytuj kod]

Ta folkowa piosenka jest utworem anonimowym. Stała się szczególnie popularna w kręgach bluesmanów i była nagrywana już w latach 20. XX wieku. Pod różnymi tytułami i w różnych wersjach utwór ten nagrywany był setki razy zarówno przez najbardziej znanych wykonawców jak i całkowicie nieznanych.

Badacze historii bluesa z reguły uważają, iż "Corinna, Corinna" należy do całej rodziny piosenek utworzonych od słynnego bluesa "C.C. Rider" znanego także jako "See See Rider". Jest równocześnie jedną z najbardziej archetypicznych i wpływowych kompozycji w amerykańskim kanonie folkowym.

Jako pierwszy dokonał jej nagrania Blind Lemon Jefferson pod tytułem "Corinna Blues". Nagranie odbyło się w Chicago ok. kwietnia 1926 r. King of the Country Blues (1985)

Ok. listopada 1928 r. w Nowym Orleanie została nagrana bardzo popularna wersja pt. "Corrine, Corrina" firmowana przez Charliego McCoya i Armentera "Bo" Chatmana (Chatmona). "Bo" Chatman był muzykiem związanym z grupą Mississippi Sheiks i był znany także jako Bo Carter. Bo Carter, Volume 1 (1928-1931) (1996)

Bluesman James "Boodle It" Wiggins nagrał tę piosenkę jako "Corinne, Corinne Blues" ok. października 1929 w Grafton w stanie Wisconsin.

Duet Tampa Red & Georgia Tom nagrali tę kompozycję po tytułem "Corrine Corrina" 23 grudnia 1929.

Mississippi Sheiks nagrali tę piosenkę jako "Alberta Blues" 17 lutego 1930 r.

Mississippi Sheiks nagrali utwór jako "Sweet Maggie" w San Antonio w Teksasie 27 marca 1934 r.

Jimmie Gordon & His Vip Vop Band nagrali swoją wersję zatytułowaną "Alberta, Alberta" 12 maja 1938.

Art Tatum nagrał także tę kompozycję; ukazała się ona na albumie Art Tatum 1940-1944 w 1995

Big Joe Turner nagrał piosenkę jako "Corrine Corrina" 24 lutego 1956 r. w Nowym Jorku.

Lightnin' Hopkins dokonał nagrania 13 lipca 1959 r. w Houston w stanie Teksas pod tytułem "Corinne Corinna".

Jako "Corina-Corine" utwór został nagrany przez Jimmy'ego Witherspoona 2 grudnia 1959 r. podczas koncertu.

Ray Petersen uczynił ze swojej wersji "Corrina, Corrina" przebój w 1960 r. Piosenka dotarła do 9 miejsca na liście Billboardu.

Wersje Dylana[edytuj | edytuj kod]

Pierwsze znane nagranie tej piosenki przez Boba Dylana pochodzi z klubu "Gerde's Folk City" w Nowym Jorku i zostało ono zrobione w kwietniu lub maju 1962.

Ze względu na wielką ilość nagrań trudno znaleźć wykonania, które na niego wpłynęły. Sam w tekście na okładce albumu wspomina Lonniego Johnsona.

Ponieważ Dylan nieco zmienił tekst utworu tu wpływ miał na niego blues "Stones in My Passway" Roberta Johnsona.

Wersja albumowa Dylana nie naśladuje pogodnych wykonań tego utworu przez tzw. jug bandy. Jego interpretacja jest raczej pełnym refleksji wspomnieniem kobiety, której cień jest przywoływany przez samo śpiewanie tej piosenki.

Przygotowując album Freewheelin' Dylan nagrał ten utwór aż na trzech z ośmiu sesji.

  • Pierwsza wersja – sesja z 24 kwietnia 1962 r.; jest to solowe akustyczne wykonanie piosenki, bardzo mocno bluesowe, dość dramatyczne i smutne. Powstały co najmniej dwa nagrania.
  • Druga wersja – sesja z 26 października tego samego roku; za sugestią producenta Johna Hammonda Dylan nagrał tę wersję z muzykami. Byli to: Richard Wellstood (pianino); Bruce Langhorne (gitara); Howie Collins (gitara); Leonard Gaskin (bas); Herb Lovelle (perkusja). Jedno z dwu nagrań zostało stroną B singla "Mixed Up Confusion".
  • Trzecia wersja – sesja z 14 listopada 1962 r. Powstało co najmniej 7 nagrań i trzecie trafiło na album. Tak jak poprzednia wersja, jest to wykonanie folkrockowe częściowo z tymi samymi muzykami. Byli nimi: Richard Welstood, Bruce Langhorne, Howie Collins, George Barnes (gitara); Gene Ramey (bas).

Są to wszystkie znane wykonania tej kompozycji przez Dylana.

Inne wykonania[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Paul Williams. Bob Dylan. Performing Artist 1960-1973. The Early Years. Omnibus Press, Nowy Jork 2004 ISBN 1-84449-095-5
  • Clinton Heylin. Bob Dylan. The Recording Sessions 1960-1994. St. Martin Press, Nowy Jork 1995 ISBN 0-312-13439-8
  • Oliver Trager. Keys to the Rain. The Definitive Bob Dylan Encyclopedia. Billboard Books, Nowy Jork 2004. ISBN 0-8230-7974-0

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]