Costantino Bresciani Turroni

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Costantino Bresciani Turroni (ur. 26 lutego 1882 w Weronie, zm. 7 grudnia 1963 w Mediolanie) – włoski ekonomista, statystyk i polityk.

Autor Le Vicende der Marco Tedesco (1931) – analizy sytuacji gospodarczej Niemiec w latach 1914–1923 – okresu deprecjacji marki niemieckiej i hiperinflacji – która stała się kamieniem milowym w ówczesnych debatach na temat przyczyn inflacji niemieckiej.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Costantino Bresciani Turroni urodził się 26 lutego 1882 w Weronie jako jedyny syn Alessandro Brescianiego – inżyniera i Erminii Turroni[1]. Ojciec zmarł, gdy Costantino miał półtora roku; samotną matką z dzieckiem zaopiekowała się rodzina Turronich – a Costantino przyjął w 1908 również nazwisko matki[1]. Po dziesięciu latach matka ponownie wyszła za maż – za Eduardo Volpiego, oficera policji[1]. Z uwagi na specyfikę pracy Volpiego – częste przenosiny, rodzina zmuszona była do przeprowadzek a Costantino do zmiany szkoły[1]. Costantino uczęszczał do szkół w Weronie, Vicenzie, Teramo i Palermo[1].

W 1898 rozpoczął studia prawnicze na uniwersytecie w Palermo (it. Università degli Studi di Palermo)[1]. Wkrótce jego zainteresowania skupiły się na ekonomii i Bresciani Turroni zaczął uczęszczać na wykłady z ekonomii politycznej, statystyki i ekonomii sektora publicznego[1]. Po przeniesieniu ojczyma do Vicenzy, Bresciani Turroni przeniósł się na uniwersytet w Padwie (wł. Università degli Studi di Padova)[1]. W 1902 przedstawił pracę dyplomową na temat relacji pomiędzy obiegiem pieniądza i rozwojem gospodarczym[2]. W latach 1903–1905 Bresciani Turroni przebywał w Berlinie, gdzie podjął dalsze studia m.in. u Gustava Schmollera, Adolpha Wagnera i Władysława Bortkiewicza[2]. Ten ostatni wywarł ogromny wpływ na dalszą karierę naukową Brescianiego Turroniego, który po powrocie do Włoch poświecił się statystyce[3].

W 1907 został wykładowcą statystki na uniwersytecie w Pawii (wł. Università degli Studi di Pavia) a w 1909 objął profesurę na uniwersytecie w Palermo[2]. W 1917 zgodził się objąć katedrę statystki na uniwersytet w Genui (wł. Università degli Studi di Genova), jednak swoje obowiązki uniwersyteckie podjął dopiero we wrześniu 1919 z uwagi na udział w działaniach wojennych a następnie uczestnictwo w delegacji włoskiej na konferencji pokojowej w Paryżu[2].

W 1920 ministerstwo spraw zagranicznych powołało Brescianiego Turroniego do włoskiej delegacji w pracach komisji reparacyjnej nadzorującej kwestie zapłaty reparacji wojennych przez pokonane Niemicy[2]. W 1924 Bresciani Turroni został doradcą ds. finansów przy berlińskim biurze agencji nadzorującej płatności reparacji zgodnie z postanowieniami Planu Dawesa[4]. W okresie tym Bresciani Turroni przerwał pracę dydaktyczną, poświęcając się funkcji doradcy oraz studiom nad inflacja niemiecką[4]. Prace nad inflacją niemiecką zaowocowały serią artykułów w pismach fachowych (1923–1926) a następnie zebrane, zostały opublikowane w 1931 jako Le Vicende der Marco Tedesco[4]magnum opus Brescianiego Turroniego w dziedzinie ekonomii[2]. Będąc w Berlinie Bresciani Turroni poznał Clarę Lubrecht, z którą ożenił się w 1926[2].

W 1925 Bresciani Turroni powrócił na uczelnię, i zgodnie z nowymi zainteresowaniami, objął katedrę ekonomii politycznej na Uniwersytecie Bolońskim (wł. Università degli Studi di Bologna)[5]. W 1927 przeniósł się na uniwersytet w Mediolanie[5]. W 1927 na zaproszenie rządu egipskiego objął katedrę ekonomii politycznej na nowo powstałym uniwersytecie w Kairze[4]. Wyjazd zagranicę motywowany był również sytuacją polityczną we Włoszech – w 1925 Bresciani Turroni poparł Manifest Antyfaszystowskich Intelektualistów (wł. Manifesto degli intellettuali antifascisti) napisany przez filozofa Benedetta Crocego w odpowiedzi na Manifest Intelektualistów Faszystowskich (wł. Manifesto degli intellettuali fascisti) Giovanniego Gentilego[4], co najprawdopodobniej przyczyniło się do odebrania mu funkcji odpowiedzialnego za opracowanie haseł z dziedziny ekonomii do nowej encyklopedii Enciclopedia Italiana powstającej pod redakcją Gentilego[5]. Do Włoch powrócił w 1940 po wybuchu II wojny światowej, gdzie ponownie zajął się nauczaniem ekonomii politycznej na uniwersytecie w Mediolanie[4].

Po upadku reżimu faszystowskiego Bresciani Turroni powrócił do polityki – w 1945 opublikował pracę Il programma economico-sociale del liberalismo, która wywarła duży wpływ na polityczny program Włoskiej Partii Liberalnej (wł. Partito Liberale Italiano, PLI)[6]. W tym samym roku został prezydentem Banco di Roma, pozostając na tym stanowisku do 1959[6]. W latach 1947–1951 z poparcia rządu włoskiego sprawował funkcję dyrektora Międzynarodowego Banku Rekonstrukcji i Rozwoju (ang. International Bank for Reconstruction and Development, IBRD)[6][7] – jednej z pięciu instytucji wchodzącej w skład Banku Światowego[8]. W 1953 przez sześć miesięcy piastował tekę ministra handlu zagranicznego[6]. Bresciani Turroni przeszedł na emeryturę w 1957[6]. Zmarł po długiej chorobie 7 grudnia 1963 w Mediolanie[6].

Poglądy na gospodarkę i działalność naukowa[edytuj | edytuj kod]

Zainteresowania naukowe Brescianiego Turroniego skupiały się głównie na zagadnieniach monetarnych, inflacji i cyklu koniunkturalnego.

Analiza inflacji niemieckiej[edytuj | edytuj kod]

W 1931 Bresciani Turroni opublikował wyniki swoich przemyśleń nad przyczynami i przebiegiem inflacji w Republice Weimarskiej – Le Vicende der Marco Tedesco. Analiza ta cieszy się uznaniem wśród wielu ekonomistów – Paul Samuelson i William Nordhaus (1992) uznali Brescianiego Turroniego za największy autorytet w kwestii inflacji niemieckiej[9]. Friedrich Hayek stwierdził, że

Quote-alpha.png
Niewiele innych obcojęzycznych książek na temat ekonomii zasługiwałoby na udostępnienie w języku angielskim w równym stopniu [co ta pozycja][10].

Dzieło w przekładzie na język angielski ukazało się drukiem w 1937 po tytułem Economics of Inflation: A Study of Currency Depreciation in Post-War Germany[10].

Bresciani Turroni przyczyn hiperinflacji upatrywał w nadmiernej emisji pieniądza w celu pokrycia rosnących deficytów budżetowych wynikających z potrzeby finansowania I wojny światowej, powojennej odbudowy gospodarki oraz spłat reparacji wojennych, przez co uważany był przez niektórych za bezkompromisowego zwolennika ilościowej teorii pieniądza[9].

Wybrane publikacje[edytuj | edytuj kod]

Publikacje za listą Samuelsa[11]:

  • Tesi di laurea, 1902
  • Dell'inluenza delle condizioni economiche sulla forma della curva dei redditi, 1905
  • Sull'interpretazione e comparazione di seriazioni di redditi e di patrimoni, 1907
  • Über die Methoden der Einkommenverteilungsstatistik, 1907
  • A proposito della "Legge dei piccoli numeri", 1908
  • Le variazioni "ciccliche" dei prezzi, 1912
  • Cause dell'attuale aumento generale dei prezzi, 1913
  • Di alcune relazioni fra prezzi a termine nelle borse dei prodotti, 1915
  • Oscillazioni dello sconto e di prezzi, 1916
  • Relazioni fra sconto e prezzi durante i cicli economici, 1916
  • Dell'inluenza del comercio a termine sulle fluttuazioni dei prezzi, 1917
  • "Mitteleuropa". L'impero economico dell'Europa centrale, 1917
  • Movimenti di lunga durata dello sconto e dei prezzi, 1917
  • La politica commerciale dell'Italia, 1920
  • Considerazioni sui barometri economici, 1928
  • The movement of wages in Germany during the depreciation of the mark and after stabilization, 1929
  • I limiti del trasferimento di un tributo di guerra, 1930
  • Le Vicende del Marco Tedesco, 1931
  • Über die Elastizität des Verbrauchs ägyptischer Baumwolle, 1931
  • Le Previsioni Economiche, 1932
  • Inductive Verification of the Theory of International Payments, 1933
  • Egypt's balance of trade, 1934
  • Some consideration on Egypt's monetary system, 1934
  • The "purchasing power parity", 1934
  • The theory of saving, 1936
  • The Economics of Inflation. A Study of Currency Depreciation in Post-war Germany, 1937
  • La curva dei redditi. Considerazioni sulla legge Paretiana die seconda approssimazione, 1937
  • Les traveaux publics en Allmagne comme moyen de lutte contre le chomage, 1937
  • On Pareto's Law, 1937
  • The "multiplier" in practice: some results of recent German experience, 1938
  • Osservazioni sulla teoria del moltiplicatore, 1939
  • La politica finanziara durante la depressione, 1939
  • On the limits of state interference in economic affairs, 1939
  • Une experience d'Economie dirigee: le systeme economique de Mohamed Aly El Kebir, 1939
  • Living space, versus an international system, 1940
  • Quelques aspects de la pensee economique contemporaine: economie libre ou "enchainee"?, 1940
  • La funzione del regime aureo a del regime dei "clearings" e la ricostruzione dei rapporti commerciali internazionali, 1941
  • Introduzione alla Politica Economica, 1942
  • Gegenwärtige Strömungen in der italienischen Wirtschaftswissenschaft, 1944
  • Zur Theori der Unternehmung, 1944
  • Il Programma Economico Sociale del Liberalismo, 1945
  • Einführung in die Wirtschaftspolitik, 1948
  • Corso di Economia Politica, tom 1, 1949
  • Economic Policy for the Thinking Man, 1950
  • Two contrasting opinions regarding Italian economic policy, 1950
  • Banking policy and the Keynesian "Multiplier", 1951
  • Corso di Economia Politica, tom 2, 1951
  • Introduccion alla Politica economica, 1953
  • Working of the slidding scale applied to wages in Italy, 1956
  • Politica monetaria e piena occupazione, 1957
  • Saggi di economia, 1961
  • Articles contributed by Costantino Bresciani Turroni to the Review of Economic Conditions in Italy in the Years from 1947 to 1962, 1964
  • Moneta e credito, 1997

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 1,5 1,6 1,7 Heinz D. Kurz: Constantino Bresciani Turroni. W: Ferdinando Meacci: Italian economists of the 20th century. s. 135.
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 2,4 2,5 2,6 Heinz D. Kurz: Costantino Bresciani Turroni. W: Ferdinando Meacci: Italian economists of the 20th century. s. 136.
  3. Piero Bini: Costantino Bresciani Turroni: the eulogy of monetary stability. W: Warren J. Samuels: European economists of the early 20th century. s. 2.
  4. 4,0 4,1 4,2 4,3 4,4 4,5 Piero Bini: Costantino Bresciani Turroni: the eulogy of monetary stability. W: Warren J. Samuels: European economists of the early 20th century. s. 3.
  5. 5,0 5,1 5,2 Heinz D. Kurz: Costantino Bresciani Turroni. W: Ferdinando Meacci: Italian economists of the 20th century. s. 137.
  6. 6,0 6,1 6,2 6,3 6,4 6,5 Heinz D. Kurz: Costantino Bresciani Turroni. W: Ferdinando Meacci: Italian economists of the 20th century. s. 138.
  7. Piero Bini: Costantino Bresciani Turroni: the eulogy of monetary stability. W: Warren J. Samuels: European economists of the early 20th century. s. 6.
  8. World Bank: The International Bank for Reconstruction and Development (IBRD) (ang.). [dostęp 2011-08-21].
  9. 9,0 9,1 Piero Bini: Costantino Bresciani Turroni: the eulogy of monetary stability. W: Warren J. Samuels: European economists of the early 20th century. s. 11.
  10. 10,0 10,1 Heinz D. Kurz: Costantino Bresciani Turroni. W: Ferdinando Meacci: Italian economists of the 20th century. s. 143. Cytat: Few other foreign books would equally deserve being made available in an English translation..
  11. Piero Bini: Costantino Bresciani Turroni: the eulogy of monetary stability. W: Warren J. Samuels: European economists of the early 20th century. s. 30–33.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]