Creighton Abrams

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Creighton Williams Abrams Jr.
Generał Creighton Abrams
Generał Creighton Abrams
generał generał
Data i miejsce urodzenia 14 września 1914
Springfield
Data i miejsce śmierci 4 września 1974
Waszyngton
Przebieg służby
Lata służby 1936-1974
Siły zbrojne United States Army
Jednostki 4 Dywizja Pancerna
Stanowiska szef Sztabu Armii Stanów Zjednoczonych
Główne wojny i bitwy II wojna światowa
wojna koreańska
wojna wietnamska
Odznaczenia
Medal Honoru Krzyż za Wybitną Służbę (dwukrotnie) Distinguished Service Medal (dwukrotnie) Srebrna Gwiazda (dwukrotnie) Legia Zasługi (dwukrotnie) Brązowa Gwiazda (pięciokrotnie) World War II Victory Medal
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Creighton Williams Abrams Jr. (ur. 15 września 1914 w Springfield; zm. 4 września 1974 w Waszyngtonie) – amerykański generał, dowódca wojsk podczas wojny wietnamskiej w latach 1968-1972, kiedy siły amerykańskie zmniejszyły się z 530 000 do 30 000 żołnierzy. Pełnił funkcję szefa sztabu armii amerykańskiej od 1972 do czasu krótko przed swoją śmiercią w 1974. Armia w uznaniu zasług nazwała jego imieniem nowy czołg podstawowy M1 Abrams.

Początek kariery wojskowej[edytuj | edytuj kod]

W 1936 ukończył uczelnię wojskową West Point i rozpoczął służbę w 1 Dywizji Kawalerii w latach 1936-1940. W 1939 otrzymał nominację na stopień porucznika, a w 1940 otrzymał stopień kapitana. Został oficerem wojsk pancernych, które znajdowały się we wczesnej fazie rozwoju. W 1940 służył jako dowódca kompanii czołgów 1 Dywizji Pancernej.

II wojna światowa[edytuj | edytuj kod]

Po wybuchu drugiej wojny światowej służył w 4 Dywizji Pancernej, początkowo jako adiutant pułku (czerwiec 1941 – czerwiec 1942), a następnie jako dowódca batalionu (lipiec 1942 – marzec 1943). Po reorganizacji dywizji utworzono nową jednostkę nad którą objął dowództwo, 37 batalion czołgów. Jednostka ta wzięła udział w walkach związanych z niemiecką ofensywą w Ardenach gdzie wsławiła się przerwaniem okrążenia Bastogne. W marcu 1945 został awansowany do dowództwa dywizji. W tym czasie jego oddziały należały do najaktywniejszych jednostek 4 Dywizji Pancernej, a on sam był uznawany za agresywnego i zdecydowanego dowódcę. Podczas walk w umiejętny sposób wykorzystywał przewagę mobilności jaką posiadały jego jednostki nad dysponującymi lepszym sprzętem jednostkami niemieckimi. Za swój udział w walkach został uhonorowany Krzyżem za Wybitną Służbę i Medalem Honoru.

Okres po II wojnie światowej[edytuj | edytuj kod]

Po wojnie służył w sztabie generalnym (1945-1946), jako szef wydziału taktyki w Szkole Wojsk Pancernych w Fort Knox (1946-1948) a w 1949 ukończył Akademię Sztabu Generalnego w Fort Leavenworth. W latach 1949 – 1951 dowodził 63 batalionem czołgów wchodzącym w skład 1 Dywizji Piechoty stacjonującej w Europie. W 1951 został awansowany do stopnia pułkownika i objął dowództwo nad drugim Regimentem Kawalerii Pancernej, którą to funkcję sprawował do 1952. Jednostka ta odgrywała ważną role w planach powstrzymania potencjalnej inwazji wojsk układu warszawskiego na zachodnią Europę. W 1953 ukończył wyższą uczelnię armii amerykańskiej w Carlisle która kształci kadry przeznaczone do dowodzenia na poziomie strategicznym. W czasie wojny w Korei służył jako szef sztabu I, X i IX korpusu, które to funkcje pełnił w latach 1953-1954.

Po powrocie z Korei pełnił funkcje szefa sztabu centrum broni pancernej w Fort Knox(1954-1956). Następnie otrzymał promocję na stanowisko Generała Brygady i objął stanowisko szefa sztabu sił rezerwy w Pentagonie (1956-1959). Został zastępcą dowódcy 3 Dywizji Pancernej(1959-1960) a następnie dowódcą tej jednostki(1960-1962). Funkcję sprawował do czasu awansu na stopień Generała Dywizji (Major General).

W tym czasie został przeniesiony do Pentagonu gdzie objął funkcję zastępcy szefa sztabu operacyjnego (1962-1963), następnie otrzymał promocje na stanowisko Generała Broni (Lieutenant General) i objął dowództwo nad V Korpusem stacjonującym w Europie.

Wojna w Wietnamie[edytuj | edytuj kod]

W 1964 został awansowany na stopień generała i objął stanowisko zastępcy szefa sztabu armii amerykańskiej. W maju 1967 został zastępcą dowódcy wojsk amerykańskich w Wietnamie generała Williama Westmorelanda .

Creighton Abrams marzec 1968 (po prawej), po lewej tyłem prezydent Lyndon B. Johnson

10 czerwca 1968 w obliczu narastającej krytyki sposobu prowadzenia wojny wietnamskiej Creithon Abrams objął dowództwo nad stacjonującymi tam wojskami. Po wybraniu na prezydenta Richarda Nixona wprowadzał w życie nową doktrynę zakładającą przekazywanie kontroli nad Wietnamem wojskom Wietnamu Południowego i jednoczesne wycofywanie wojsk amerykańskich. Siły pod dowództwem Abramsa zmniejszyły się z 535 000 w grudniu 1968, 140 000 w grudniu 1971, do 30 000 w końcu 1972. Abrams dowodził ograniczoną operacją inwazji na Kambodżę w 1970.

W 1972 został mianowany na szefa sztabu armii amerykańskiej. Służył na tym stanowisku do czasu swojej śmierci. Zmarł 4 września 1974 w Waszyngtonie w wyniku komplikacji po operacji związanej z chorobą nowotworową. W tym czasie pracował nad pełnym uzawodowieniem armii.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]