Critical Path Method

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Critical Path Method (CPM ) - Metoda ścieżki krytycznej stosowana w zarządzaniu projektami. Utworzona została w roku 1958 w amerykańskiej firmie chemicznej DuPont, w celu usprawnienia procesów produkcji. Metoda ta pozwala na graficzną prezentację kolejnych czynności wykonywanych w ramach projektu, z zaznaczeniem szacowanego czasu trwania tych czynności, oraz z zachowaniem ich sekwencji.

Metodę tę stosujemy wtedy, gdy znane są czasy trwania oraz zależności logiczne między poszczególnymi czynnościami.

Ścieżka krytyczna będąca najdłuższą sekwencją czynności niezbędnych do wykonania projektu, wyznacza jednocześnie najkrótszy czas realizacji projektu. Składa się z czynności krytycznych, w przypadku realizacji których zapas czasu jest zerowy. Oznacza to, że nie można opóźnić żadnego z zadań krytycznych bez wydłużania czasu realizacji całego projektu. Z drugiej strony pozostałe zadania, nie będące na ścieżce krytycznej, mają zapas większy od zera. To oznacza, że w pewnym zakresie można je opóźnić bez wpływu na koniec projektu.

Grafy metody CPM składają się z połączonych ze sobą węzłów i krawędzi. Każdy węzeł ilustruje początek jednego z zadań wykonywanego w ramach projektu, natomiast każda krawędź jest graficzną prezentacją przebiegu tego zadania. Występuje tylko jeden węzeł początkowy oraz jeden końcowy. Graf powinien być acykliczny, skierowanego (DAG - direct acyclic graph). Oznacza to, że w sieci zależności między zadaniami nie może być zapętleń oraz musi być wskazany kierunek każdej zależności.

Zobacz też: PERT