Cruiser Mk I

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Cruiser Mk I (A9)
Cruiser Mk I (A9)
Dane podstawowe
Państwo  Wielka Brytania
Producent Vickers (pierwsze 50 szt.)
Harland & Wolf
Typ pojazdu czołg szybki
Trakcja gąsienicowa
Załoga 6
Historia
Prototypy 1936
Produkcja 1937
Wycofanie 1941
Egzemplarze 125
Dane techniczne
Silnik 6-cylindrowy silnik wysokoprężny chłodzony cieczą AEC Type A179
o mocy 150 KM
Transmisja mechaniczna
Pancerz 6 — 14 mm
Długość 5810 mm
Szerokość 2650 mm
Wysokość 2510 mm
Masa bojowa: 13 156 kg
Moc jedn. 11,40 KM/t
Osiągi
Prędkość 40 km/h
w terenie: 24 km/h
Zasięg Na drodze 240
Dane operacyjne
Uzbrojenie
1 x armat QF dwufuntowa kal. 40 mm (Mk I)
1 x haubica kal. 94 mm (Mk I CS)

3 karabiny maszynowe Vickers kal. 7,7 mm

Użytkownicy
Wielka Brytania
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Cruiser Tank Mark I znany także jako A9 był pierwszym brytyjskim czołgiem szybkim, w czasie wojny używany był wyłącznie przez wojska brytyjskie.

Historia i opis konstrukcji[edytuj | edytuj kod]

A9 został zaprojektowany przez Sir Johna Cardena w 1934 jako następca Vickers Mark II. Był to pierwszy czołg brytyjski z centralnie zamocowaną wieżą w której umieszczono główne uzbrojenie, ale nie była to konstrukcja specjalnie udana ani nowoczesna, a czołg był bardzo słabo opancerzony (zaledwie 14 mm).

Wnętrze czołgu nie było podzielone na osobne przedziały bojowe, w wieży zamontowano działo dwufuntowe (40 mm) i karabin maszynowy. Oprócz tego z przodu czołgu, po obu stronach kadłuba znajdowały się dwie mniejsze wieżyczki, każda z nich uzbrojona w jeden karabin maszynowy.

Po próbach polowych w 1936, zamówiono 125 egzemplarzy tego czołgu, wszedł do produkcji w 1937. Początkowo napędzany był silnikiem samochodowym Rolls-Royce zamienionym później na silnik autobusowy AEC.

Podwozie czołgu było nowoczesną konstrukcją, wykorzystano je podczas prac nad budową czołgu piechoty Mk III Valentine.

Służba[edytuj | edytuj kod]

We wczesnej fazie wojny, kampanii francuskiej, greckiej i na początku walk w Afryce Północnej Mark I spisywał się nieźle, jego dwufuntowe działo w zupełności wystarczało do skutecznego zwalczania ówczesnych niemieckich czołgów. Problem stanowiło minimalne opancerzenie (Mark I stanowił łatwy cel nawet dla armat przeciwpancernych małego kalibru), także brak amunicji burzącej nie tylko dla działa 40 mm, ale także amunicji przeciwpancernej dla wersji z haubicą 94 mm.

Modele produkcyjne[edytuj | edytuj kod]

Mark I (A9)

Używany przez 1 Dywizję Pancerną w czasie kampanii francuskiej, używany przez 2 i 7 Dywizję Pancerną w czasie kampanii w Afryce Północnej do 1941.

Mark I CS (close support)

Wersja "close support" (bliskiego wsparcia, współpracy z piechotą) uzbrojona w haubicę 3,7" (94mm) umieszczoną w wieży która mogła strzelać wyłącznie pociskami dymnymi (zapas amunicji 40 naboi).

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Encyklopedia II WŚ. Poznań: Amercom, 2006. ISBN 1-48:978-83-7425-265-2.