Cud świętego Marka

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Cud św. Marka
Cud św. Marka
Malarz Jacopo Tintoretto
Rok wykonania ok. 1548
Technika wykonania olej na płótnie
Rozmiar 416 x 544 cm
Muzeum Gallerie dell'Accademia

Cud św. Marka – obraz włoskiego malarza Jacopa Tintoretta.

Jest to pierwsze płótno wykonane dla Scuola Grande di San Marco. Temat dzieła został zaczerpnięty ze Złotej legendy autorstwa Jacopa da Voragina. Historia opowiada o słudze, który udał się oddać cześć relikwiom świętego Marka. Jego Pan dowiedziawszy się o tym skazał go na wyłupanie oczu i połamanie nóg. Wówczas św. Marek ukazał się i nie pozwolił na wykonanie wyroku ratując sługę.

Obraz już po powstaniu wzbudził zachwyt współczesnych. Pisarz Pietra Aretina zwracał się w liście do Tintoretta w 1548 roku, pełen pochwał i zachwytów głównie nad naturalistycznie przedstawionym nagim ciałem sługi. Krytykował natomiast pośpiech i gorączkowy styl artysty życząc mu wyeliminowania tych mankamentów. Tintoretto nie pozbył się jednak tych cech i były one jego znakiem rozpoznawczym o czym wspominał później Giorgio Vasari i Francesca Sansovina a także część konfraterów Scuoli San Marco.

W Cudzie św. Marka po raz pierwszy Tintoretto zastosował nietypowy układ kompozycyjny z wiszącym w powietrzu Markiem. Motyw ten będzie później powtarzał wielokrotnie m.in. w Walce anioła Michała z szatanem czy w Zwiastowaniu. Jeden z krytyków sztuki Vittorio Sgarbi pisał o tym obrazie:

Quote-alpha.png
Kiedy staniemy przed (...) Cudem świętego Marka, dziełem które stwórcę rozsławiło (...) widzimy czysty teatr, taki, który można pomylić z życiem. Cóż jest bowiem tutaj nieprawdopodobieństwem lub nadnaturalnością? Gdyby tylko płaszcz świętego opadł trochę niżej, być może dostrzeglibyśmy sznur, który utrzymuje apostoła zezwalając mu robić ewolucje powietrze, i trik zostałby zdemaskowany, prysnęłaby magia. Jest to wszak teatr w malarstwie, a więc fikcja w fikcji[1]

W 1797 roku obraz trafił do Paryża, a po zlikwidowaniu działalności scuoli powrócił do Wenecji i zasilił zbiory Gallerie dell'Accademia.

Przypisy

  1. Cytat za Waldemar Łysiak Malarstwo Białego Człowieka tom 4, s. 102.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Władysław Łysiak Malarstwo Białego Człowieka wyd. Nobilis, Warszawa 2010, ISBN 978-83-632-83-74
  • Wielkie muzea. Gallerie dell'Accademia, wyd HPS, Warszawa 2007, ISBN 978-83-60688-35-9
  • Giuseppe de Logu, Mario Abis, Malarstwo weneckie złotego okresu XV–XVIII wieku, Wydawnictwo Artystyczne i Filmowe, Warszawa 1976, ISBN 963-13-4313-8.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]